Στρατιώτες από ΕΛΔΥΚ: “Δεν θα ξεχάσουμε για 9 μήνες τα δικαιώματά μας και τη ζωή μας”

ΕΛΔΥΚ - Στρατιώτες

Πώς είναι άραγε να είσαι φαντάρος στα ελληνικά στρατόπεδα της Κύπρου εν μέσω κορονοϊού αλλά και έντονων αντιθέσεων μεταξύ των μεγαλοκαρχαριών που ληγουρεύονται τα πετρέλαια και τη στρατηγική θέση του νησιού; -άλλωστε αυτές δεν μπαίνουν ποτέ σε καραντίνα.

Είμαστε στρατιώτες που υπηρετούμε τη θητεία μας στα στρατόπεδα της ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμη Κύπρου). Όλον αυτόν τον καιρό ζούμε, όπως όλος ο κόσμος, μια πρωτόγνωρη κατάσταση για την οποία μάλιστα έπεται και συνέχεια. Τα μέτρα του κυπριακού κράτους συνεχίζουν να ναι αρκετά περιοριστικά και ταυτόχρονα όσοι αναμένεται να επαναπατριστούμε τις επόμενες μέρες δεν γνωρίζουμε με τι συνθήκες θα συνεχίσουμε το υπόλοιπο της θητείας μας στην Ελλάδα.

Τι είχαμε (και έχουμε) να αντιμετωπίσουμε; Η έξαρση του κορονοϊού έβγαλε στην επιφάνεια την αδυναμία των υπαρχουσών κρατικών θεσμών να προστατεύσουν τη στρατευμένη νεολαία. Μαθαίνουμε τα νέα απ τους συνφάνταρούς μας στην Ελλάδα, το ζήσαμε κι εμείς εδώ. Κανένα κεντρικό σχέδιο πρόληψης και αντιμετώπισης έκτακτων καταστάσεων, πάρτι από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις που βρήκαν ευκαιρία να θησαυρίσουν πουλώντας μάσκες και αντισηπτικά. Αναγκαστικός συγχρωτισμός φαντάρων μέσα σε θαλάμους ώστε να απελευθερωθούν χώροι στα στρατόπεδα για να υποδεχθούν όσους έρχονταν από την Ελλάδα, τη στιγμή που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν -αν υπήρχε βέβαια διάθεση από το κυπριακό κράτος- κλειστά ξενοδοχεία. Τα μέτρα υγιεινής σε κάθε στρατόπεδο ήταν (ευτυχώς) σε ικανοποιητικό επίπεδο αποκλειστικά λόγω της πειθάρχησης των φαντάρων και της επιμονής της κάθε Διοίκησης ξεχωριστά να βγάλει άκρη με τους ιδιώτες προμηθευτές. Την ίδια στιγμή, οι στρατιώτες 8μηνης θητείας της 2019/Δ ΕΣΣΟ που επαναπατρίστηκαν στα μέσα Απρίλη, αναγκάστηκαν να περάσουν μια καραντίνα 14 ημερών στο ΚΕΠΒ Θήβας που -όπως διαβάσαμε και σε επιστολές τους- έβαλε σε κίνδυνο την υγεία τους.

Πολλοί φαντάροι ρωτάνε: «μα είναι δυνατόν να είναι επαίτης ο στρατός; Είναι δυνατόν να μην λύνονται κατευθείαν προβλήματα που δημιουργούνται από ελλείψεις στα στρατόπεδα;». Ναι, σε ο,τι αφορά τις συνθήκες ζωής των στρατευμένων νέων, καμία ιδιαίτερη μέριμνά δεν υπάρχει. Αντίθετα, το μεγαλύτερο βάρος δίνεται από το κράτος στο πώς θα χρησιμοποιηθούν οι ένοπλες δυνάμεις σε σκοπούς ξένους με την προστασία της εθνικής κυριαρχίας. Πώς θα εξυπηρετήσουν την ανάγκη των αφεντικών για μεγαλύτερο μερίδιο στα πετρέλαια, για άνοιγμα νέων αγορών και πεδίων κερδοφορίας. Γι αυτό άλλωστε δεν δόθηκε ευρώ παραπάνω από το κράτος, είτε ελληνικό είτε κυπριακό, για την προστασία του προσωπικού των Ε.Δ., δεν δόθηκε ευρώ λιγότερο για τις ανάγκες των νατοϊκών αποστολών.

Εκτός από το κομμάτι της της υγείας, η περιπέτεια του κορονοϊού δημιούργησε και μια πολύ δύσκολη καθημερινότητα για όλους εμάς μέσα στις μονάδες. Από τα μέσα Μάρτη, σχεδόν 2 μήνες και συνεχίζουμε, είμαστε κλεισμένοι στα στρατόπεδά μας, χωρίς εξόδους, με κομμένες άδειες. Μια κατάσταση ιδιαίτερα δύσκολη, με την ψυχολογική πίεση να ανεβαίνει, την ανάγκη να ξεσκάσουμε, να βγούμε έστω και για λίγες ώρες από την “κλεισούρα της παραλλαγής“ να μεγαλώνει. Ούτε εδώ βρήκαμε σύμμαχο κάποιον επίσημο θεσμό, πέσαμε πάνω στη διαχρονική αδιαφορία κυβερνήσεων, υπουργών, για τη δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου των φαντάρων. Ταυτόχρονα όμως, ανακαλύψαμε και τη γνήσια αλληλεγγύη μεταξύ μας, την ανησυχία του ενός για τον άλλον, για την οικογένεια του στην Ελλάδα. Τη βοήθεια που έδινε και δίνει ο φαντάρος που σήμερα νιώθει καλά σε αυτόν που πιέστηκε, που έσκασε από το κλείσιμο. Και που την επόμενη μέρα, οι ρόλοι αντιστρέφονται. Ανακαλύψαμε επίσης διάφορους τρόπους να περνάμε την ώρα μας, μακριά από το να κοιτάμε όλη τη μέρα την οθόνη του κινητού μας. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, είχαμε και τη στήριξη των στελεχών των μονάδων μας που νοιάστηκαν, δέχτηκαν τα αιτήματά μας. Μας επιτράπηκε η απογευματινή γυμναστική, διοργανώθηκαν με κάθε “επισημότητα“ πρωταθλήματα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, προβολές ταινιών στο ΚΨΜ, δόθηκαν στους στρατιώτες επιτραπέζια παιχνίδια κ.α.

Τώρα, μας απασχολεί ιδιαίτερα τι θα γίνει με τις άδειές μας που πάγωσαν. Ιδιαίτερα, για τους φαντάρους της 2019/Δ ΕΣΣΟ που θα επαναπατριστούν σε λίγες μέρες, απαιτούμε να δοθούν, με την επιστροφή τους στην Ελλάδα, όλες οι ημέρες άδειας που δικαιούνται.

Για όλα αυτά τα προβλήματα, είτε της υγιεινής είτε της καθημερινότητας, πολλοί βγήκαμε μπροστά και αιτηθήκαμε στις αναφορές. Πολλοί περισσότεροι, στήριξαν αυτά τα αιτήματα. Ταυτόχρονα, η στήριξη του ΚΚΕ με τις συνεχείς παρεμβάσεις του εντός και εκτός Βουλής για τα δικαιώματα των στρατευμένων, η νέα ιστοσελίδα alt.gr που αποτελεί και φωνή των στρατιωτών αλλά και μέσο επικοινωνίας μας με συφάνταρους από την Ελλάδα μέσω των επιστολών τους, έδωσε ώθηση και θάρρος σε όλους μας. Το «δεν είμαστε μόνοι, δεν θα ξεχάσουμε για 9 μήνες τα δικαιώματά μας και τη ζωή μας» έγινε πίστη σε περισσότερους. Ακόμα, η απήχηση των Πρωτομαγιάτικων συγκεντρώσεων του ΠΑΜΕ, έφτασε μέχρι εδώ, στις μονάδες μας. Πολλοί εντυπωσιάστηκαν από την οργάνωση, την πειθαρχία των συγκεντρώσεων, συζητήθηκε ότι ο ακλόνητος αγώνας και η πίστη σου σε αυτόν, στον αγώνα που δεν μπορεί να μπει σε «καραντίνα» όπως θα ήθελαν πολλοί, είναι τα συνθετικά στοιχεία αυτής της πειθαρχίας και οργάνωσης. Λέξεις που μέσα στα στρατόπεδα πολλές φορές χάνουν το νόημά τους και ταυτίζονται με την άβουλη υποταγή.

Δείτε ακόμα...