Η πρόσφατη απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ θέτει με σαφήνεια πως έχουν τα πράγματα σήμερα για το αστικό σύστημα, για τα μεγάλα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει η αστική τάξη και πως προετοιμάζεται από σήμερα ώστε να έχει τον λαό “παροπλισμένο” μπροστά στις νέες ακόμη πιο μεγάλες θυσίες που θα του ζητήσουν. Παράλληλα με τα νέα ψεύτικα διλήμματα που στήνει η κυβέρνηση αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα (παλιά και νέα) που αγωνιούν για την ανάγκη σταθεροποίησης του συστήματος, αποκατάστασης της αξιοπιστίας του στα μάτια του κόσμου, υπάρχουν και άλλες φωνές που θέλουν να ρίξουν κι άλλη στάχτη στα μάτια του λαού να του μπερδέψουν με κάθε δυνατό σόφισμα την πραγματικότητα.
Έτσι μερικοί αναπαράγουν ότι αφού η διεθνής κατάσταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών αντικειμενικά ενισχύει περαιτέρω την αστάθεια για το αστικό πολιτικό σύστημα, μήπως τελικά το ΚΚΕ αποτελεί μέρος του προβλήματος, δηλαδή μήπως η δράση και στάση του προσφέρει σταθερότητα σήμερα στο σύστημα.
Τι θεωρεί όμως σταθερότητα σήμερα το ίδιο το σύστημα για τον εαυτό του; Αυτό μπορούμε να το βρούμε βλέποντας τα ιερά της εκμετάλλευσης στα οποία ορκίζονται όλα τα κόμματα, από την σημερινή κυβέρνηση, μέχρι τους επίδοξους σωτήρες. Ονομάζουν λοιπόν σταθερότητα για το σύστημα την αποδοχή από το λαό πως είναι μονόδρομος η επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς για τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας. Να βρίσκονται φρεγάτες, πυροβολαρχίες και προσωπικό των ΕΔ εκτός συνόρων, στην ευρύτερη περιοχή των πολεμικών αναμετρήσεων. Σημαίνει να αποδεχτεί τη “δημοσιονομική πειθαρχία” ως μονόδρομο, δηλαδή την πολιτική τεράστιων φοροαπαλλαγών για τις τράπεζες, τους εφοπλιστές, τα εγγυημένα κέρδη για τους ομίλους ενέργειας, τα δισεκατομμύρια για τις ΝΑΤΟικες δαπάνες κάθε χρόνο. Η ίδια δημοσιονομική πολιτική που μοιράζει εκατομμύρια σε επιχειρηματικούς ομίλους δεν αφήνει περιθώριο μείωσης του ΦΠΑ στα βασικά ήδη κατανάλωσης, απαγορεύει με νόμους τις συλλογικές διαπραγματεύσεις για τους μισθούς.
Η πάλη των κομμουνιστών στους χώρους δουλειάς όμως συγκρούεται καθημερινά με αυτή την πραγματικότητα. Ακόμη και μέσα στα στρατόπεδα οι νέοι στρατευμένοι αγωνίζονται ενάντια στην συμμετοχή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, στα διάφορα σχέδια που θέλουν να στείλουν τις ένοπλες δυνάμεις ακόμη και στα στενά του Ορμούζ, μέσα στο στόμα του λύκου! Διεκδικούν κόντρα στα “ρεαλιστικά” δήθεν όρια που τους καλούν να σκεφτούν και να αρκεστούν όπως τους καλούν όλοι οι άλλοι.
Παλεύουν για να αντιληφθούν πλατύτερα τμήματα του λαού τι είναι αυτό που απαιτείται σήμερα για να ζήσουμε καλύτερα και αυτό είναι να δυναμώσει η διεκδίκηση και η οργάνωση των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Να πιστέψει ο λαός στην δικιά του δύναμη, να κατανοήσει πως μπροστά στην επίθεση που δέχεται, την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, το δυσοίωνο μέλλον που και ο ίδιος στην πραγματικότητα αντιλαμβάνεται, δηλαδή τη μεγαλύτερη γενίκευση του πολέμου και την ακόμη πιο ενεργή συμμετοχή της χώρας μας, είναι ώρα να πάρει αποφάσεις, να μην χάσει άλλο χρόνο σε επιλογές που δοκιμάστηκαν.
Ο λαός και με τους αγώνες του και με την ψήφο του έχει συμφέρον να δυναμώσει το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, την ενίσχυση της πραγματικής λαϊκής αντιπολίτευσης απέναντι στο αστικό σύστημα και τα κόμματα που το υπηρετούν. Αυτή η απόφαση ακόμη περισσότερων σήμερα κάνει το σύστημα και τις κυβερνήσεις της πολεμικής εμπλοκής να μην νιώθει σίγουροι στα επόμενά τους βήματα.
Ως νέος στρατευμένος και εγώ που τιμωρήθηκα με ποινή γιατί κατήγγειλα την πολεμική εμπλοκής της Ελλάδας και τον κίνδυνο που διατρέχει ο λαός μας από αυτήν, ακριβώς όπως έκαναν και άλλοι στρατευμένοι πριν από εμένα, θεωρώ πως αυτή η στάση στην πράξη είναι κόντρα στην σταθερότητα της πολιτικής της πολεμικής εμπλοκής που εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση, αλλά στην οποία έχουν δώσει επίσης εξετάσεις πολλά κόμματα και Κυβερνήσεις. Οι φωνές που αναρωτιούνται σήμερα τελικά για την “σταθερότητα” και την “αστάθεια” του συστήματος, είναι οι ίδιοι που τήρησαν στάση αναμονής στην πρώτη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ και το ίδιο καλούσαν και τον λαό να πράξη. Τώρα δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο και για αναμονή.
Το ΚΚΕ είναι καθημερινά στον αγώνα για την ανατροπή. Δεν ισχύουν αυτά που λέει το ΠΡΙΝ. Για αυτό καλώ λοιπόν τον απλό κόσμο που διαβάζει το ΠΡΙΝ να κάνει ένα βήμα μπροστά και να στηρίξει το ΚΚΕ, το μόνο Κόμμα που καθημερινά αγωνίζεται με οδηγό την ανατροπή, για το Σοσιαλισμό- Κομμουνισμό.
Τσούνης Ρήγας
Στρατιώτης ΤΘ
79 ΕΑΡΜΕΘ, Σάμος
