Περισσότεροι από 3.450 πρόσφυγες και μετανάστες καταγράφηκαν ως νεκροί ή αγνοούμενοι στη Μεσόγειο Θάλασσα κατά τους πρώτους 6 μήνες του 2026. Το ίδιο διάστημα, ο δείκτης θνησιμότητας έχει αυξηθεί στον έναν νεκρό ανά 11,9 αφίξεις από έναν νεκρό ανά 256 μετανάστες που έφταναν στην Ευρώπη πριν από έντεκα χρόνια!
Τα στοιχεία αυτά -αν και υποτιμημένα επειδή δεν γίνονται γνωστά όλα τα ναυάγια- είναι αποκαλυπτικά για την άγρια καταστολή προσφύγων και μεταναστών, που βρίσκεται στην καρδιά της πολιτικής της ΕΕ και επιβεβαιώθηκε ξανά με αφορμή τα γεγονότα στην ισπανική Θέουτα.
Αποδείχτηκε μάλιστα ότι δεν υπάρχει «προοδευτική» και «αντιδραστική» εφαρμογή του νέου Συμφώνου της ΕΕ για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, αφού όλες οι κυβερνήσεις έδωσαν τα εύσημα στον σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ για τον τρόπο που «καθάρισε» τη Θέουτα από τους «εισβολείς» -όπως τους αποκαλούν- προσθέτοντας άλλη μια «βέλτιστη πρακτική» για το τι σημαίνει μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ.
Σ’ αυτήν την πολιτική συναντιούνται «προοδευτικές» και «συντηρητικές» κυβερνήσεις, σοσιαλδημοκρατικές, δεξιές και ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις. Ειδικά στις συνθήκες της γενικευμένης εμπλοκής της ΕΕ στον πόλεμο, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, σε συνδυασμό με τα σκληρότερα μέτρα σε βάρος προσφύγων και μεταναστών, είναι κοινή ατζέντα όλων των αστικών δυνάμεων και στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα των λαών.
Η ΕΕ και οι κυβερνήσεις της χρησιμοποιούν ως άλλοθι την «εργαλειοποίηση» του Μεταναστευτικού και παριστάνουν τους «αθώους του αίματος» για τα εγκλήματα της πολιτικής τους. Κανέναν δεν ξεγελούν… Οι μεταναστευτικές ροές είναι συνέπεια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των πολέμων, στους οποίους πρωταγωνιστούν το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Το ίδιο και η εργαλειοποίηση των κατατρεγμένων στους μεταξύ τους ανταγωνισμούς.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι οι διακρατικές δουλεμπορικές συμφωνίες για τη «νόμιμη» μετανάστευση εργατικού δυναμικού που έχει ανάγκη το κεφάλαιο. Με αυτό το κριτήριο ανοιγοκλείνουν οι κυβερνήσεις τη στρόφιγγα των μεταναστευτικών ροών, για να διαμορφώνεται μια δεξαμενή άγριας εκμετάλλευσης από το κεφάλαιο, που χρησιμοποιούνται ως φτηνή εργατική δύναμη, αλλά και ως μέσο πίεσης και εκβιασμού στο σύνολο της εργατικής τάξης για να χαμηλώσει τις διεκδικήσεις της.
Η ελληνική κυβέρνηση πρωταγωνιστεί στην ΕΕ για ακόμα μεγαλύτερη καταστολή και αποκλεισμούς, αλλά για την ένταση της εκμετάλλευσης σε βάρος προσφύγων και μεταναστών, με διμερείς συμφωνίες μεταξύ κρατών που οι όροι τους καθορίζονται από την εργοδοσία. Η «αντιπολίτευση» των άλλων αστικών κομμάτων -ειδικά της σοσιαλδημοκρατίας- γίνεται μόνο στα σημεία αυτής της πολιτικής, αφού στον πυρήνα της δεν υπάρχει καμιά διαφοροποίηση ή διαφωνία.
Στα μάτια των κατατρεγμένων κανένας εργαζόμενος και βιοπαλαιστής δεν μπορεί να βλέπει ό,τι βλέπουν το κεφάλαιο, οι κυβερνήσεις και οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις του. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι τα μεγάλα θύματα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης στις χώρες τους. Είναι ξεριζωμένοι που αναζητούν απελπισμένα ένα καλύτερο μέλλον ή την επανένωση με συγγενείς που κατάφεραν να φτάσουν σε κάποιον ευρωπαϊκό προορισμό.
Για τους καπιταλιστές και το κράτος τους είναι «εχθρός», «απειλή» και ταυτόχρονα εργατική δύναμη για εκμετάλλευση με τους πιο άγριους όρους. Πάνω τους δοκιμάζονται τα πιο σκληρά μέτρα καταστολής, εκβιασμού και ομηρίας, που στην άλλη άκρη βρίσκεται ο «εχθρός λαός». Έλληνες και μετανάστες εργαζόμενοι είναι στην ίδια μεριά, απέναντι στο σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου που συνθλίβει τις ανάγκες και απειλεί την ίδια τη ζωή τους.
Απέναντι σ’ αυτό το σύστημα πρέπει να ενταθεί η αλληλεγγύη και ο κοινός αγώνας, μέχρι την ανατροπή του! Να δυναμώσει η σύγκρουση με την πολιτική του κεφαλαίου και της ΕΕ στο Μεταναστευτικό, με διεκδικήσεις όπως αυτές που προβάλλουν τα συνδικάτα και στηρίζει το ΚΚΕ, χαράσσοντας ένα κοινό και ελπιδοφόρο μέλλον για την εργατική τάξη, χωρίς πολέμους και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026
