Συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την τραγωδία της Θύρας 7

Το ημερολόγιο έδειχνε Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 1981. Ήταν λίγο πριν της 5 το απόγευμα και μόλις είχε ολοκληρωθεί ο αγώνας του Ολυμπιακού με την ΑΕΚ. Η χαρά των οπαδών του Ολυμπιακού για την μεγάλη νίκη με 6-0 γρήγορα θα μετατραπεί σε έναν ατελείωτο θρήνο.

Η κίνηση των οπαδών του Ολυμπιακού από την Θύρα 7 για να αποθεώσουν τα ινδάλματά τους οδήγησε στο μοιραίο. Κάποιος από τους «υπεύθυνους» δεν έχει φροντίσει να βγουν τα τουρνικέ από τις πόρτες εξόδου. Ο κόσμος εγκλωβίζεται στις σκάλες. Κάποιος παραπατάει και πέφτει, ακολουθούν δεκάδες. Φωνές, ουρλιαχτά, κραυγές για βοήθεια. Μέχρι να καταλάβουν οι φίλαθλοι τι έχει γίνει 21 άνθρωποι στην πλειοψηφία τους νέα παιδιά θα χάσουν την ζωή τους από ασφυξία και δεκάδες άλλοι θα τραυματιστούν σοβαρά.

Οι έρευνες που ακολούθησαν ανέδειξαν σοβαρές παραλήψεις από τους υπευθύνους. Πρωτόδικα οι υπεύθυνοι καταδικάστηκαν σε 10 χρόνια φυλακή. Στο εφετείο όμως αθωώθηκαν αφού υπήρχαν αμφιβολίες…. Οι οικογένειες των νεκρών παιδιών εξακολουθούν να ζουν όμως με δεκάδες ερωτήματα να τους βασανίζουν.

Τα ονόματα των 21 νεκρών:

Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών),

Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών),

Ηλίας Παναγούλης (17 ετών),

Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών),

Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών),

Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών),

Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών),

Νίκος Φίλος (19 ετών),

Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών),

Βασίλης Μάχας (20 ετών),

Ευστράτιος Πούπος (20 ετών),

Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών),

Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών),

Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών),

Κώστας Καρανικόλας (26 ετών),

Μιχάλης Μάρκου (27 ετών),

Κώστας Μπίλας (28 ετών),

Αναστάσιος Πιτσόλης (30 ετών),

Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών),

Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών),

Δημήτριος Αδαμόπουλος (40 ετών).

Αιωνία τους η μνήμη και ας ευχηθούμε ποτέ ξανά να μην ζήσουμε τέτοια τραγωδία.

ΥΓ: Βρέθηκα στην μοιραία θύρα εκείνη την μέρα. Μαζί με τον πατέρα μου σε μια από τις πρώτες φορές που πήγα στο γήπεδο. Θυμάμαι τα πάντα ακόμη και σήμερα. Όσα είδα με ακολουθούσαν για χρόνια. Οι νεκροί και οι τραυματίες ξαπλωμένοι στα σκαλιά της εξέδρας και στην άσφαλτο, ανθρώπους που ούρλιαζαν. Σειρήνες ασθενοφόρων, την επιστροφή με τα πόδια στο σπίτι σε μια πορεία θλιμμένων αμίλητων ανθρώπων. Την μάνα μου στην πόρτα να περιμένει τρελαμένη από την αγωνία κολλημένη στο ραδιόφωνο ακούγοντας ειδήσεις. Την αγκαλιά της και τις απειλές για το τι θα συμβεί αν τολμήσω να ξαναπάω στο γήπεδο. Τον θείο να ανοίγει την πόρτα του σπιτιού και να καταρρέει στην θέα μας αφού πρώτα έχει γυρίσει όλα τα νοσοκομεία ψάχνοντας πληροφορίες. Ξαναπήγα στο γήπεδο δύο χρόνια μετά, μόνος μου, ο πατέρας μου δεν έχει πάει ξανά σε γήπεδο μέχρι και σήμερα. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα επιστρέφουν εκείνες οι στιγμές, δεν γίνεται να ξεχαστούν…..

Μ.Κ.

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...