Η ιστοσελίδα μας φιλοξενεί την Κάτια Αντωνιάδη, τη μοναδική Ελληνίδα και Ευρωπαία δημοσιογράφο που επισκέφθηκε και πραγματοποίησε ανταποκρίσεις τόσο από το Ιράν όσο και από τα Στενά του Ορμούζ. Η Κάτια Αντωνιάδη συμμετείχε με παρέμβασή της στην εκδήλωση «Η ΕΕ συνένοχη στην επίθεση σε βάρος των λαών. Καμία θυσία για τα κέρδη, τους εξοπλισμούς και τους πολέμους των ιμπεριαλιστών», που διοργάνωσε η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ στις Βρυξέλλες. Μπαίνουμε στα βαθιά, για να μας πει την εμπειρία της από αυτή την αποστολή της.
Θα θέλαμε να μας πεις την εμπειρία σου και εδώ, γιατί υπάρχει μια εκτεταμένη παραπληροφόρηση από τα αστικά ΜΜΕ για τον διεξαγόμενο πόλεμο στο Ιράν και πώς σας φάνηκε αυτή η πρωτοβουλία της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ.
Αν απογυμνώσουμε το Ιράν από τα τηλεοπτικά κλισέ και τις πολιτικές καρικατούρες των δυτικών ειδήσεων, ανακαλύπτουμε μια χώρα με εντυπωσιακές αντιθέσεις, τρομερό πολιτισμικό βάθος και μια κοινωνία που είναι πολύ πιο ζωντανή, μορφωμένη και “δυτική” στην καθημερινότητά της από όσο αφήνεται να εννοηθεί.
Το Ιράν έχει έναν από τους πιο νεανικούς και μορφωμένους πληθυσμούς στη Δυτική Ασία. Το ποσοστό αλφαβητισμού ξεπερνά το 90%, ενώ στα πανεπιστήμια οι γυναίκες φοιτήτριες συχνά ξεπερνούν σε αριθμό τους άνδρες, ειδικά στις θετικές επιστήμες και τη μηχανική.
Ειδικά στις μεγάλες πόλεις οι άνθρωποι είναι βαθιά πολιτικοποιημένοι, παρακολουθούν την παγκόσμια επικαιρότητα.
Αν υπάρχει ένα πράγμα που σοκάρει κάθε ξένο επισκέπτη στο Ιράν, αυτό είναι η καθηλωτική φιλοξενία των ανθρώπων του. Οι Ιρανοί είναι εξαιρετικά ευγενικοί, ανοιχτοί και πρόθυμοι να βοηθήσουν, να ανοίξουν το σπίτι τους σε έναν ξένο και να συζητήσουν.
Το Ιράν δεν είναι μια τυπική, γραμμική θεοκρατία. Είναι ένα ιδιότυπο σύστημα με Σύνταγμα, Βουλή και τακτικές εκλογές, όπου η θρησκευτική ηγεσία συνυπάρχει και συναποφασίζει και συχνά συγκρούεται με μια ισχυρή κρατική γραφειοκρατία και τον στρατό. Οι άνθρωποι εκεί ζουν σε μια διαρκή ισορροπία ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο βίο. Πίσω από τους κλειστούς τοίχους των σπιτιών, η ζωή είναι απόλυτα σύγχρονη, ελεύθερη και φιλελεύθερη, την ίδια στιγμή που στον δημόσιο χώρο πρέπει να τηρούνται (ή να παρακάμπτονται με δεξιοτεχνία) οι επίσημες κόκκινες γραμμές.
Το Ιράν είναι μια χώρα με απίστευτη ομορφιά, γεωγραφική ποικιλομορφία και έναν λαό που, παρά τις ασφυκτικές οικονομικές κυρώσεις και τις πολιτικές πιέσεις, διατηρεί μια μοναδική αξιοπρέπεια, ζωντάνια και μια βαθιά, αυθεντική αγάπη για τη ζωή.
Με αφορμή την πρόσφατη αποστολή μας στο Ιράν, βρέθηκα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έπειτα από την τιμητική πρόσκληση των ευρωβουλευτών του ΚΚΕ, προκειμένου να καταθέσω τις εμπειρίες μου από την περιοχή, σχολιάζοντας κυρίως τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις τρέχουσες εξελίξεις.
Η εμπειρία μου στο πεδίο έδειξε ότι οι άνθρωποι στο Ιράν, αντιμέτωποι με το φάσμα των βομβαρδισμών, τον αφανισμό ιστορικών μνημείων και την ανθρώπινη τραγωδία, προσδοκούσαν από την ΕΕ να λειτουργήσει ως ένας ισχυρός διεθνής διαμεσολαβητής, θεματοφύλακας του διεθνούς δικαίου απέναντι σε κάθε αναθεωρητική τάση.
Αυτή η προσδοκία, όμως, διαψεύστηκε οικτρά. Η στάση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος γέννησε έντονη απογοήτευση, καθώς μπροστά στην κατάφωρη και παράνομη παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας μιας χώρας, η Ευρώπη περιορίστηκε σε μια στάση γραφειοκρατικής αμηχανίας. Στην εκδήλωση συνεισέφεραν με τις παρεμβάσεις τους και στρατιωτικοί, οι οποίοι φωτίζοντας τη στρατιωτική διάσταση της σύρραξης, κατέληξαν στο ίδιο κρίσιμο συμπέρασμα: η ανοχή στην επιβολή του ισχυρού ανοίγει έναν εξαιρετικά επικίνδυνο δρόμο για το μέλλον.
Ποια η θέση της γυναίκας στο Ιράν του 2026;
Η θέση της γυναίκας στο Ιράν του 2026 καθορίζεται από μια βαθιά, ιστορική αντίθεση: από τη μία πλευρά υπάρχει ένα αυστηρό, πατριαρχικό νομικό πλαίσιο και από την άλλη μια εξαιρετικά μορφωμένη, δυναμική και θαρραλέα γυναικεία βάση που διεκδικεί και κερδίζει την ελευθερία της στην καθημερινή πράξη.
Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους στη Δύση είναι ότι οι γυναίκες στο Ιράν φορούν μπούρκα. Αυτό είναι πολιτισμικά ανακριβές, καθώς η μπούρκα ανήκει κυρίως στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Σήμερα, ειδικά στις μεγάλες αστικές περιοχές ένα πολύ σημαντικό ποσοστό των γυναικών επιλέγει συνειδητά να μην φέρει κανένα κάλυμμα κεφαλής στους δημόσιους χώρους, παρά την ύπαρξη των νόμων περί υποχρεωτικής χιτζάμπ και παρά τις αιματηρές προσπάθειες καταστολής.
Η ιρανική κοινωνία είναι μία από τις πιο μορφωμένες στη Μέση Ανατολή, και σε αυτό πρωτοστατούν οι γυναίκες. Στα πανεπιστήμια της χώρας, οι γυναίκες φοιτήτριες ξεπερνούν σταθερά σε αριθμό τους άνδρες, με τεράστια παρουσία όχι μόνο στις ανθρωπιστικές επιστήμες, αλλά στη μηχανική, την ιατρική και τις θετικές επιστήμες.
Παρά τα νομικά εμπόδια, οι Ιρανές είναι εξαιρετικά δραστήριες οικονομικά. Διευθύνουν επιχειρήσεις, εργάζονται ως γιατροί, δικηγόροι, καθηγήτριες πανεπιστημίου, αρχιτέκτονες και δημοσιογράφοι. Υπάρχει ένα ακμάζον δίκτυο γυναικείας επιχειρηματικότητας, ιδιαίτερα στον τομέα της τεχνολογίας, των startup και των τεχνών. Ωστόσο, η επίσημη συμμετοχή τους στο εργατικό δυναμικό παραμένει δυσανάλογα χαμηλή σε σχέση με τη μόρφωσή τους, κυρίως λόγω των δομικών διακρίσεων.
Ενώ η κοινωνία έχει εκσυγχρονιστεί ραγδαία, το νομικό σύστημα (που βασίζεται στο ισλαμικό δίκαιο) διατηρεί σοβαρές ανισότητες. Οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν περιορισμούς σε ζητήματα που αφορούν το οικογενειακό δίκαιο (διαζύγιο, επιμέλεια παιδιών, κληρονομικά δικαιώματα).
Είναι μια μακρά συζήτηση αυτή για τη θέση της γυναίκας στο Ιράν, αλλά ας μείνουμε στο ότι η Ιρανή γυναίκα δεν είναι ένα παθητικό θύμα. Είναι ένας εξαιρετικά συνειδητοποιημένος, μορφωμένος και δυναμικός δρώντας, που μεταμορφώνει την κοινωνία του Ιράν από τα μέσα προς τα έξω, επιβάλλοντας την παρουσία και τα δικαιώματά της μέρα με τη μέρα.
Το Ιράν είναι μια χώρα με ιστορία πολλών αιώνων, πατρίδα της Άλγεβρας και του σκακιού. Ποια τα συναισθήματά τους για τους Έλληνες, αλλά και για τους Ευρωπαίους γενικότερα;
Οι σχέσεις των Ιρανών με τους Έλληνες και τους Ευρωπαίους γενικότερα είναι βαθιές, σύνθετες και διέπονται από έναν συνδυασμό ιστορικού αυτοσεβασμού, πολιτισμικής οικειότητας αλλά και πρόσφατης πολιτικής απογοήτευσης.
Ως κληρονόμοι μιας αυτοκρατορίας που έδωσε στον κόσμο την άλγεβρα, το σκάκι -όπως είπατε- αλλά και μερικά από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα των επιστημών και της λογοτεχνίας, οι Ιρανοί προσεγγίζουν τη Δύση όχι με αίσθημα κατωτερότητας, αλλά ως ισότιμοι συνομιλητές στην παγκόσμια ιστορία.
Αν υπάρχει ένας ευρωπαϊκός λαός για τον οποίο οι Ιρανοί τρέφουν μια μοναδική, σχεδόν αδελφική εκτίμηση, αυτός είναι οι Έλληνες. Η σχέση αυτή δεν είναι επιφανειακή, αλλά βασίζεται σε κοινά ιστορικά θεμέλια γιατί η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως μια τουριστική χώρα της Ευρώπης, αλλά ως το αντίστοιχο δέος του δικού τους αρχαίου πολιτισμού. Οι μεταξύ μας ιστορικοί πόλεμοι δεν έχουν αφήσει ίχνη εχθρότητας αλλά αντίθετα θεωρούνται η κορυφαία συνάντηση δύο ισχυρών και έντιμων αντιπάλων που διαμόρφωσαν τον κόσμο.
Το μορφωμένο κοινό γνωρίζει και σέβεται βαθιά την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, η οποία εξάλλου επηρέασε και τη χρυσή εποχή της ισλαμικής και περσικής επιστήμης. Πέρασα ένα ολόκληρο βράδυ συζητώντας με έναν απλό συνταξιούχο δημόσιο υπάλληλο, ο οποίος επέμενε να αναλύσουμε τις διαφορές στις θεωρίες του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα -και εγώ δεν ήμουν τόσο επαρκής στις γνώσεις μου όσο εκείνος.
Η λέξη “Yunan” (Έλληνας) ανοίγει πόρτες και καρδιές, καθώς οι Ιρανοί αναγνωρίζουν στους Έλληνες μια παρόμοια μεσογειακή/ανατολίτικη ζεστασιά, μια κουλτούρα φιλοξενίας και μια κοινή ανθρώπινη προσέγγιση που τους διαφοροποιεί από τους Βορειοευρωπαίους.
Ως προς τη σχέση του Ιράν με την υπόλοιπη Ευρώπη και το δυτικό οικοδόμημα… αυτή είναι πολύ πιο περίπλοκη και κινείται ανάμεσα στον θαυμασμό και την πολιτική πικρία.
Ανάμεσα στον νεανικό και εξαιρετικά μορφωμένο πληθυσμό των ιρανικών πόλεων, υπάρχει ένας μεγάλος θαυμασμός για την ευρωπαϊκή κουλτούρα, τις τέχνες, τη μόδα και το επίπεδο ζωής. Οι Ιρανοί νιώθουν κοσμοπολίτες, ταξιδεύουν στην Ευρώπη και παρακολουθούν στενά τις ευρωπαϊκές εξελίξεις και για δεκαετίες έβλεπαν στην ΕΕ έναν προορισμό ελευθερίας και γνώσης. Για μεγάλο διάστημα, η ιρανική κοινωνία αλλά και μέρος των μετριοπαθών αξιωματούχων της έβλεπαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση έναν ισχυρό και ανεξάρτητο διεθνή ισορροπιστή. Ήλπιζαν ότι θα αποτελούσε ένα ανάχωμα στον αναθεωρητισμό και μια δύναμη ικανή να υπερασπιστεί το Διεθνές Δίκαιο απέναντι στην επιθετική και μονομερή πολιτική των ΗΠΑ ή του Ισραήλ.
Τα τελευταία χρόνια, και ειδικά με φόντο τις κρίσεις, τις κυρώσεις και τις στρατιωτικές επιθέσεις στην περιοχή, η προσδοκία αυτή μετατράπηκε σε μια βαθιά διάψευση. Οι Ιρανοί νιώθουν ότι το μεγαλοπρεπές ευρωπαϊκό οικοδόμημα επέλεξε την αποστασιοποίηση από τη διεθνή νομιμότητα. Υπάρχει η αίσθηση ότι η Ευρώπη τελικά υποτάχθηκε στις πιέσεις της Ουάσιγκτον, αφήνοντας τις οικονομικές κυρώσεις να πλήξουν την καθημερινότητα των απλών Ιρανών πολιτών, ενώ ανέχεται σιωπηλά το “δίκαιο του ισχυρού”.
Γιατί το Ιράν είναι μόνιμα στο στόχαστρο;
Το Ιράν βρίσκεται μόνιμα στο στόχαστρο τόσο σε στρατιωτικό και γεωπολιτικό επίπεδο από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, όσο και σε επικοινωνιακό επίπεδο από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, επειδή αποτελεί έναν ορθολογικό και ισχυρό περιφερειακό δρώντα που αρνείται να ευθυγραμμιστεί με τις επιταγές της Δύσης, ανατρέποντας τις ισορροπίες δυνάμεων στη Δυτική Ασία.
Το Ιράν βρίσκεται στο στόχαστρο επειδή η ίδια η ύπαρξή του ως κυρίαρχο, πολυσύνθετο και ορθολογικό κράτος χαλάει το απλουστευτικό αφήγημα “καλοί εναντίον κακών”. Όταν τα ΜΜΕ αγνοούν προκλητικά το Διεθνές Δίκαιο, η στοχοποίηση του Ιράν γίνεται το τέλειο προπέτασμα καπνού για την επιβολή του “δικαίου του ισχυρού” εις βάρος των ανθρώπων που δεν έχουν βήμα για να ακουστούν.
Στον σύγχρονο πόλεμο, η πρώτη μάχη που δίνεται είναι αυτή της αφήγησης, καθώς η πληροφορία μετατρέπεται σε πολεμικό πυρομαχικό. Για να δικαιολογηθούν οι οικονομικές κυρώσεις, οι βομβαρδισμοί και οι επιθέσεις εναντίον του Ιράν, επιστρατεύεται μια συστηματική παραπληροφόρηση από τα αστικά ΜΜΕ. Αυτά λειτουργούν συχνά ως “γραφεία τύπου” συγκεκριμένων συμφερόντων, αντικαθιστώντας την πραγματικότητα με βολικές πολιτισμικές καρικατούρες. Σκοπός είναι να παρουσιαστεί το Ιράν ως ένας “απολίτιστος, μη ορθολογικός εχθρός” ώστε η κοινή γνώμη να αποδεχθεί την επιθετικότητα εναντίον του.
Το Ιράν έχει αναπτύξει ένα εκτεταμένο δίκτυο συμμαχιών και επιρροής (στη Συρία, τον Λίβανο, το Ιράκ και την Υεμένη), γεγονός που του επιτρέπει να προβάλλει ισχύ και να απαντά στις απειλές μακριά από τα δικά του σύνορα. Αυτή η “συμμαχία” αμφισβητεί άμεσα την αμερικανική κυριαρχία.
Το Ιράν ελέγχει γεωγραφικά τα Στενά του Ορμούζ, το πιο κρίσιμο θαλάσσιο πέρασμα του πλανήτη, από το οποίο διακινείται το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου. Η ικανότητα της Τεχεράνης να ελέγχει τη ροή της παγκόσμιας ενέργειας της δίνει ένα πανίσχυρο ασύμμετρο γεωπολιτικό πλεονέκτημα, το οποίο η Δύση προσπαθεί μόνιμα να περιορίσει ή να ελέγξει.
Το Ιράν στοχοποιείται εύκολα επειδή η πραγματική του φωνή είναι “εξαφανισμένη” από τη διεθνή σκηνή. Σε αυτό, βέβαια, συμβάλλει και η συνειδητή επιλογή της ίδιας της Τεχεράνης να μην «ανοίγεται» στον κόσμο. Αυτή η στρατηγική περιχαράκωσης και ελεγχόμενης ροής πληροφοριών -που επιτρέπει μια πιο αυθεντική ματιά στη χώρα μόνο σε όσους την επισκέπτονται από κοντά– δυσκολεύει σημαντικά την αντικειμενική μελέτη του κράτους και την κατανόηση των ελιγμών του. Ως αποτέλεσμα, τα κυρίαρχα μέσα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και επιλέγουν να προβάλλουν μόνο τους Ιρανούς του εξωτερικού που στηρίζουν τις επιθέσεις, απομονώνοντας πλήρως την άποψη των εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν μέσα στη χώρα και βιώνουν τις συνέπειες και των κυρώσεων και του πολέμου.
Επαναλαμβάνεις τον όρο «Δυτική Ασία». Γιατί έτσι και όχι «Μέση Ανατολή» όπως ξέρουμε εδώ και δεκαετίες?
Είναι δύο όροι που περιγράφουν σε μεγάλο βαθμό την ίδια περιοχή, ωστόσο η επιλογή του ενός ή του άλλου αντανακλά μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία. Ο όρος «Μέση Ανατολή» δε γεννήθηκε στην ίδια την περιοχή, αλλά επινοήθηκε από τη Βρετανική Αυτοκρατορία και καθιερώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα διότι, για τους Βρετανούς, η γεωγραφία οριζόταν με βάση το Λονδίνο.
Το «Μέση» σημαίνει «μέση απόσταση από την Ευρώπη». Υπάρχουν και οι όροι «εγγύς» και «άπω» για να προσδιορίσουν για ποιες περιοχές μιλάμε… Πολλοί ιστορικοί και γεωγράφοι υποστηρίζουν ότι η χρήση αυτού του όρου διαιωνίζει μια αποικιοκρατική ματιά, ορίζοντας μια ολόκληρη περιοχή με βάση το πού βρίσκεται σε σχέση με τη Δύση. Αντίθετα, ο όρος «Δυτική Ασία» είναι καθαρά γεωγραφικός και αντικειμενικός. Προσδιορίζει το νοτιοδυτικό κομμάτι της ασιατικής ηπείρου, χωρίς να χρειάζεται ένα ευρωπαϊκό «σημείο αναφοράς» για να υπάρξει.
Παρακολουθώντας την επικαιρότητα, βλέπουμε πολλά μπρος-πίσω στο ζήτημα της συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Πού εκτιμάς ότι οφείλεται αυτό;
Η βασική επιδίωξη του Ιράν είναι η αποτροπή και η διασφάλιση της εθνικής του κυριαρχίας. Για την Τεχεράνη, οποιαδήποτε υπαναχώρηση ή συμφωνία χωρίς ισχυρές, γραπτές και μόνιμες εγγυήσεις αποτελεί υπαρξιακό ρίσκο. Από την άλλη πλευρά, η Ουάσιγκτον κινείται με γνώμονα τη διατήρηση της δικής της ηγεμονίας και της ασφάλειας των συμμάχων της (κυρίως του Ισραήλ) στην περιοχή. Όταν δύο πλευρές διαπραγματεύονται με τόσο υψηλά διακυβεύματα, κάθε υποχώρηση οδηγεί σε συνεχή αδιέξοδα.
Η ιστορική πραγματικότητα έχει δείξει στο Ιράν ότι οι συμφωνίες με τη Δύση μπορούν να ακυρωθούν μονομερώς ανά πάσα στιγμή, ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στον Λευκό Οίκο (όπως συνέβη χαρακτηριστικά με την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα). Αυτή η πρότερη εμπειρία έχει δημιουργήσει μια τεράστια καχυποψία. Και, φυσικά, και στις δύο χώρες, η εξωτερική πολιτική εργαλειοποιείται για εσωτερική κατανάλωση.
Και κάτι ακόμα: Στον υβριδικό πόλεμο της εποχής μας, αυτά τα “μπρος-πίσω” χρησιμοποιούνται συχνά από τα αστικά ΜΜΕ για να συντηρούν μια αφήγηση αστάθειας και να μεταθέτουν την ευθύνη αποκλειστικά στην ιρανική πλευρά. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια κυνική και σκληρή γεωπολιτική παρτίδα σκακιού, από δυο εξίσου ικανούς αντιπάλους.
Έχεις σχολιάσει και το ρόλο που έχουν παίξει τα ΜΜΕ στη συγκεκριμένη σύρραξη.
Η διαμόρφωση της κοινής γνώμης είναι εξίσου κρίσιμη με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο πεδίο. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ τείνουν να λειτουργούν μέσα σε ένα κλειστό σύστημα ανακύκλωσης πληροφοριών για συγκεκριμένους λόγους. Τα συμβατικά, mainstream ΜΜΕ των δυτικών κοινωνιών υιοθετούν σχεδόν οργανικά την αφήγηση των συμμάχων τους (ΗΠΑ – Ισραήλ). Αυτό δημιουργεί μονομερείς καλύψεις, όπου η αντίθετη πλευρά πρέπει να παρουσιαστεί αποκλειστικά ως ένας “μη ορθολογικός, απολίτιστος εχθρός” για να νομιμοποιηθεί ηθικά η επίθεση εναντίον της. Έτσι, οι σύνθετες πολιτικές πραγματικότητες αντικαθίστανται από εύπεπτους πολιτισμικούς ορισμούς (πχ. οι “μουλάδες” του Ιράν).
Επιπροσθέτως, η πραγματική δημοσιογραφική επαλήθευση κοστίζει σε χρόνο, χρήμα και ρίσκο. Είναι πολύ πιο φθηνό και γρήγορο για ένα μέσο να αναπαράγει αντικρουόμενες αναρτήσεις από το “Χ” και το Telegram ή να μεταδώσει αυτούσια τα δελτία τύπου των εμπλεκόμενων στρατευμάτων, παρά να βασιστεί σε ανταποκριτές που γνωρίζουν τη γλώσσα, το διεθνές δίκαιο και το ιστορικό βάθος της περιοχής. Και, επίσης, ας θυμόμαστε και αυτό που ονομάζεται “Echo Chamber”: ένα περιβάλλον όπου ο χρήστης ή ο τηλεθεατής έρχεται σε επαφή μόνο με απόψεις, πληροφορίες και ιδέες που συμφωνούν με τις δικές του, ενώ οποιαδήποτε αντίθετη ή εναλλακτική άποψη αποκλείεται, φιλτράρεται ή αντιμετωπίζεται με εχθρότητα. Στα σύγχρονα τηλεοπτικά και ψηφιακά περιβάλλοντα, η πολυπλοκότητα τιμωρείται. Τα πάνελ απαιτούν “στρατόπεδα” και άμεση πόλωση. Η ψύχραιμη φωνή χαλάει το απλουστευτικό δίπολο “καλοί εναντίον κακών”.
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς η έλλειψη αντικειμενικότητας, αλλά η συστηματική απώλεια της δημοσιογραφικής μεθοδολογίας. Όταν η επαλήθευση αντικαθίσταται από την προπαγάνδα, η πληροφορία παύει να είναι εργαλείο γνώσης και γίνεται μέρος του ίδιου του οπλοστασίου.
Σε ευχαριστούμε για τη συνέντευξη-συζήτηση, με τη δέσμευση ότι θα τα πούμε και πάλι.
Συνέντευξη – Επιμέλεια: Γιάννης Αγγέλου
