Συνέντευξη με την Ιωάννα Βάρσου, ΕΠΟΠ Λοχία(ΠΒ) για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

Ιωάννα Βάρσου, ΕΠΟΠ Λοχίας(ΠΒ), μέλος της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Ανατ. Αττικής και της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΕΣ)
Ιωάννα Βάρσου, ΕΠΟΠ Λοχίας(ΠΒ), μέλος της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Ανατ. Αττικής και της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΕΣ)

Συνέντευξη της Ιωάννας Βάρσου, ΕΠΟΠ Λοχία (ΠΒ), μέλος της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Ανατ. Αττικής και της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΕΣ), με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας.

Τι σημαίνει η 8 Μάρτη για τη γυναίκα στρατιωτικό;

Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας αποκλειστικά προς τιμήν δύο γυναικείων απεργιακών κινητοποιήσεων που έλαβαν χώρα στις ΗΠΑ τον 19ο και τον 20ό αιώνα.

Η πρώτη πραγματοποιήθηκε στις 8 Μάρτη 1857, όταν οι εργαζόμενες στις βιοτεχνίες ενδυμάτων της Ν. Υόρκης ντυμένες στα λευκά διοργάνωσαν μεγάλη πορεία διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, τη μείωση του ωραρίου από 16 σε 10 ώρες, κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων, ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, μεροκάματα ίσα με των κλωστοϋφαντουργών και των ραφτών. Η διαδήλωση δυστυχώς βάφτηκε κυριολεκτικώς στο αίμα.

Το Φλεβάρη του 1909, στη Ν. Υόρκη, έγινε η δεύτερη μεγάλη μακροχρόνια απεργιακή κινητοποίηση με σύνθημα «Ψωμί και Τριαντάφυλλα», που κράτησε σχεδόν 13 βδομάδες και συμμετείχαν πάνω από 20.000 εργάτριες, οι οποίες ξυλοκοπήθηκαν, σύρθηκαν στα δικαστήρια, αλλά η απεργία διαλύθηκε όταν έγιναν συμβιβασμοί στις περισσότερες επιχειρήσεις.

Το 1910, στη 2η Συνδιάσκεψη των Εργαζόμενων Γυναικών στο Σοσιαλιστικό Συνέδριο της Κοπεγχάγης, η Γερμανίδα Κλάρα Τσέτκιν (1857-1933), εμπνευσμένη από τους αγώνες των Αμερικανίδων εργατριών, ως φόρο τιμής στις δύο ιστορικές διαδηλώσεις του 1857 και του 1909, πρότεινε και αποφασίστηκε να ορισθεί η 8η Μάρτη ως Παγκόσμια Μέρα των Γυναικών, η οποία το 1975 καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ και από τότε γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω, τολμώ να πω ότι η μέρα αυτή για τη γυναίκα στρατιωτικό σηματοδοτεί τους αγώνες και τις θυσίες για την ανάδειξη των δικαιωμάτων του θήλυ προσωπικού αλλά και την ισότητα έναντι των ανδρών, χωρίς καμία εμπάθεια/διάκριση σε κάθε τομέα.

Ποια είναι τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η γυναίκα στο στρατό και ποια τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η γυναίκα –  μητέρα, στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων;

Ο χώρος των Ενόπλων Δυνάμεων είναι ένας ιδιαίτερος και απαιτητικός εργασιακός χώρος. Ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα, λόγω της γεωστρατηγικής και γεωπολιτικής της θέσης, οι Ένοπλες Δυνάμεις και κατ’ επέκταση το μόνιμο στρατιωτικό προσωπικό (άρρεν και θήλυ) έχουν αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις. Η θέση της γυναίκας στρατιωτικού στον ευαίσθητο αυτό χώρο δεν μειώνει τις υποχρεώσεις της έναντι των συναδέλφων της ανδρών, αλλά, λόγω της ανθρώπινης φύσης της, τα δικαιώματά της δεν βρίσκονται ακόμη στο επιθυμητό επίπεδο.

Τα σημαντικότερα προβλήματα αφορούν κυρίως την οικογενειακή μέριμνα (μητρότητα-γαλουχούσα μητέρα ακόμη και μέσα από ένα ευέλικτο ωράριο), τα ευεργετικά μέτρα για τις ευπαθείς ομάδες (πολύτεκνοι – τρίτεκνοι – μονογονείς – ΑμεΑ – δικαστικοί συμπαραστάτες) καθώς επίσης την αξιοκρατία και ίση μεταχείριση αυτών, έναντι των υπολοίπων συναδέλφων τους.

Η γυναίκα στρατιωτικός δεν παύει να καλείται, εκ της φύσης της, κάποια στιγμή στη ζωή της να γίνει μητέρα. Η στρατιωτικός γαλουχούσα μητέρα δεν έχει τα ίδια δικαιώματα με τις λοιπές εργαζόμενες γαλουχούσες μητέρες στο δημόσιο. Η στρατιωτικός μητέρα, ιδίως αυτή που έχει ανήλικα τέκνα (ακόμη και στις ευαίσθητες ηλικίες των πρώτων τάξεων του νηπιαγωγείου-δημοτικού σχολείου), θα κληθεί να μπει στον κύκλο των μεταθέσεων, μετά των ανδρών συναδέλφων της και να μετατεθεί πολλάκις μέχρι τα παιδιά της να ενηλικιωθούν, διαταράσσοντας, σε αρκετές των περιπτώσεων, την ισορροπία μεταξύ στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων -μητέρα.

Συμμετέχουν οι γυναίκες στις Ενώσεις Στρατιωτικών και τι ενέργειες έχουν γίνει για τα προβλήματα των γυναικών από την Πανελλαδική Ομοσπονδία ΕνώσεωνΣτρατιωτι-κών (ΠΟΕΣ);

Ο καταλληλότερος τρόπος διεκδίκησης και ανάδειξης προβλημάτων είναι μέσα από τη συλλογική έκφραση, κάτι το οποίο και κατάφερε να γίνει νόμος του κράτους μετά από χρόνιες διεκδικήσεις και αγώνες της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών (ΠΟΕΣ). Το άρθρο 30Γ του συνδικαλιστικού νόμου (ν.1264/1982) δίνει πλέον τη δυνατότητα σε όλο το μόνιμο στρατιωτικό προσωπικό των ΕΔ, θήλυ και άρρεν, να αποκτά «φωνή» στην ανάδειξη των προβλημάτων τους μέσα από τις περιφερειακές ενώσεις τους. Τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερες συναδέλφισσες συμμετέχουν ενεργά στις Περιφερειακές Ενώσεις Στρατιωτικών με αποτέλεσμα μείζονα θέματα και προβλήματα τους, να μεταφέρονται άμεσα στην ιεραρχία. Είναι πολλές οι κατακτήσεις μέσα από τις ενέργειες της ΠΟΕΣ αλλά και πολύ περισσότερες οι εκκρεμότητες και οι διεκδικήσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το θήλυ προσωπικό των ΕΔ που ανέφερα και ανωτέρω.Ευελπιστούμε στη γρήγορη επίλυση αυτών, το συντομότερο δυνατό.

Εκδηλώνονται φαινόμενα διακρίσεων και ανισότιμης συμπεριφοράς απέναντι στις γυναίκες στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων;

Εδώ, ας μου επιτραπεί να κάνω μια εισαγωγή και να πω ότι, ο ρόλος της γυναίκας στο γενικότερο κοινωνικό πλαίσιο έχει αλλάξει δραματικά στο σήμερα σε αντίθεση με τα παλαιότερα χρόνια που ήταν στην αφάνεια και το περιθώριο, μη έχοντας άποψη και γνώμη.Τη βλέπουμε πλέον με πολλές ευθύνες στο ενεργητικό της και χωρίς να είναι υποχρεωμένη να παραμένει στο σπίτι και να μην εργάζεται.

Το θήλυ προσωπικό όπως γνωρίζετε και εσείς, υφίσταται στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων από τις αρχές του 1980 παρά ταύτα κατά καιρούς λαμβάνουν χώρα περιστατικά στα οποία είναι εμφανή η διάκριση και η ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων, με τη γυναίκα σε δεινή θέση και πολλάκις να οδηγείται σε απόγνωση. Θαρρώ κατά την ταπεινή μου γνώμη πως είναι αναγκαία η ενδυνάμωση του θήλυ προσωπικού καθώς και η κατάργηση των αρνητικών παραδοσιακών στερεοτύπων των φύλων, με σκοπό την επίτευξη της ισότητας μεταξύ των, όπου είναι το βασικό στοιχείο για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Πράγματα έχουν αλλάξει από την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας που καθιέρωσε τόσα δικαιώματα, όμως «η ανισότητα, δεν έχει δώσει τη θέση της στην ισότητα!!» και αυτό ισχύει δυστυχώς και στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων.

Υπάρχουν  στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων φαινόμενα σεξουαλικής παρενόχλησης ή και σεξουαλικής βίας προς τις γυναίκες;

Δυστυχώς η σεξουαλική παρενόχληση καθώς και η σεξουαλική βία είναι φαινόμενα από τα οποία οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν εξαιρούνται. Οι παραβατικές αυτές συμπεριφορές στο στρατό βρίσκουν πρόσφορο έδαφος μέσα από το γεγονός της ιεραρχίας, καθόσον κάποιοι εκμεταλλεύονται την εξουσία λόγω του βαθμού τους, έναντι των υφισταμένων τους.

Δεν είναι λίγες οι συναδέλφισσες οι οποίες κατά διαστήματα δέχονται σεξουαλική παρενόχληση ή και σεξουαλική βία από συναδέλφους, παρά  ταύτα όμως μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι τα εν λόγω περιστατικά σχεδόν ποτέ δεν παίρνουν το δρόμο της επίσημης καταγγελίας. Ο φόβος και ο τρόμος στο «ότι και να τα πω, δε θα βγάλω άκρη», «θα στιγματιστώ και που θα με στείλουν μετάθεση» καθώς και μέσα στην άγνοια της στοιχειοθέτησης του αδικήματος λέγοντας «δεν έχω μάρτυρα» είναι από τα πιο συνήθη σχόλια που ακούς από τα θύματα, θέτοντας τους θύτες στο βωμό της προστασίας και δίνοντάς τους το ελεύθερο για το επόμενο χτύπημα.

Η διαδρομή για μια γυναίκα στον «ανδροκρατούμενο» χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων, δεν είπε ποτέ κανείς πως είναι εύκολη υπόθεση… Τουναντίον, κατά την προσωπική μου γνώμη, είναι αρκετά δύσκολη, παρόλα αυτά όχι ακατόρθωτη !!!

Δείτε ακόμα...