Η ματωμένη ιστορία του ΝΑΤΟ: Συνεργασίες του ΝΑΤΟ – «Συνεταιρισμοί» – Παραμάγαζα του ΝΑΤΟ

ΝΑΤΟ

Το ALT.GR συνεχίζει σήμερα Δευτέρα 1η Μάρτη τη δημοσίευση του έκτου μέρους της σειράς «Η ματωμένη ιστορία του ΝΑΤΟ» με θέμα: «Συνεργασίες του ΝΑΤΟ – «Συνεταιρισμοί» – Παραμάγαζα του ΝΑΤΟ».

Η εργασία, για τη «ματωμένη ιστορία του ΝΑΤΟ» είναι του Τριαντάφυλλου Φωτιάδη, Αντιπλοιάρχου του Πολεμικού Ναυτικού ε.α.

Ένας από τους κύριους τομείς δραστηριότητας του ΝΑΤΟ ήταν η δημιουργία των Συνεταιρισμών της «Συμμαχίας».

Το 1991, μετά από το τέλος του Ψυχρού πολέμου, το ΝΑΤΟ δημιούργησε το Βόρειο-Ατλαντικό Συμβούλιο Συνεργασίας (NACC) ως μέσο για την προσέγγιση κρατών που υπήρξαν μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, όπως επίσης και εκείνων των νέων κρατών που δημιουργήθηκαν από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Έτσι στις 30 Μαΐου 1997 στη SINTRA της Πορτογαλίας, ιδρύθηκε το νέο Ευρωατλαντικό Συμβούλιο Συνεργασίας (Europe Atlantic Cooperation Council – EAPC) το οποίο αντικατέστησε το NACC που αντικατοπτρίζει ένα κοινό σκοπό-στόχο να πηγαίνει το ΝΑΤΟ πολύ πιο μακριά από τη στρατιωτική διαλειτουργικότητα, και, να εμπλέξει πλήρως τους εταίρους της στο στρατιωτικό πεδίο.

Το EAPC αποτελείται από όλες τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ και από τις ακόλουθες χώρες της «Σύμπραξης για την Ειρήνη» (PfP): Αρμενία, Αυστρία, Αζερμπαϊτζάν, Λευκορωσία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Φινλανδία, Γεωργία, Ιρλανδία, Καζακστάν, Δημοκρατία της Κιργιζίας, Μάλτα, Η Δημοκρατία της Μολδαβίας, Ρωσία, Σερβία, Σουηδία, Ελβετία, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν, Ουκρανία, Ουζμπεκιστάν.

Η «Σύμπραξη για την Ειρήνη» (PARTNERSHIP FOR PEACE – PfP) που επίσημα εμφανίσθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1994 στη Σύνοδο Κορυφής της Συμμαχίας στις Βρυξέλες, είναι ένα από τα ΝΑΤΟικά παραμάγαζα, τα λεγόμενα «Εταιρικά σχήματα και συνεργασίες», τα οποία υπηρετούν την επεκτατική – επεμβατική πολιτική της λυκοσυμμαχίας.

Σύμφωνα με τις επίσημες διακηρύξεις, το πρόγραμμα έχει στόχο να «συμβάλλει στη μείωση των απειλών κατά της ειρήνης και στην ενίσχυση των δημοκρατικών αρχών που στηρίζουν τη συμμαχία». Η Μάλτα μπήκε στο(PfP) το 1994, αλλά το 1996 αποχώρησε.

Ο «Μεσογειακός Διάλογος» είναι ένα πρόγραμμα που δημιουργήθηκε από το ΝΑΤΟ το 1994 προκειμένου να ενισχυθεί η συνεργασία του με τις επτά χώρες της περιοχής (την Αλγερία, την Αίγυπτο, το Ισραήλ, την Ιορδανία, τη Μαυριτανία, το Μαρόκο και την Τυνησία), με στόχο τη «σταθερότητα» στη Μέση Ανατολή. Με άλλα λόγια δηλαδή την επιβολή Αμερικανο – ΝΑΤΟικού ελέγχου στην περιοχή, καθώς η Μεσόγειος διαθέτει αφενός κοιτάσματα υδρογονανθράκων και ταυτόχρονα είναι βασικός κόμβος διαμετακόμισης καυσίμου και άλλων αγαθών. Έτσι ο Μεσογειακός Διάλογος είναι μια κίνηση για την απόκτηση καλύτερης θέσης στους ανταγωνισμούς διεκδίκησης αυτής της «προίκας» ανάμεσα στα μεγάλα μονοπώλια και τις ιμπεριαλιστικές χώρες.

Το 2004 στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Κωνσταντινούπολη, αποφασίστηκε η δημιουργία της «Πρωτοβουλίας της Κωνσταντινούπολης» με συμμετοχή των: Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Κατάρ, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, με στόχο «τον εκδημοκρατισμό της ευρύτερης Μέσης Ανατολής». Μια ακόμη προσπάθεια για διεκδίκηση καλύτερων θέσεων για την «προίκα» αυτή τη φορά στην περιοχή του Κόλπου.

«Εταίροι ανά τον Κόσμο» (Partners Across the Globe) πέραν από τις επίσημες συνεργασίες και συνέργειες, το ΝΑΤΟ έχει αναπτύξει στενές επαφές με μια σειρά κράτη όπως το Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιαπωνία, Ν. Κορέα, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Μογγολία, Κολομβία,  που δεν ανήκουν στις ως άνω δομές συνεργασίας

Παράλληλα το ΝΑΤΟ έχει υπογράψει ξεχωριστές συμφωνίες με Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, Καζακστάν, Μολδαβία, Σερβία, Ουκρανία.

Όλοι αυτοί οι συνεταιρισμοί αξιοποιούνται πολλαπλά από την ιμπεριαλιστική συμμαχία. Πρέπει να γίνει ιδιαίτερα καθαρό, ότι όλοι τους κυρίως είτε χρησιμοποιούνται ως προθάλαμοι προετοιμασίας χωρών πριν την είσοδο στη λυκοσυμμαχία, είτε συστρατεύονται στις επεμβάσεις και τους πολέμους που διεξάγει. Για παράδειγμα η Αυστραλία η Νέα Ζηλανδία και η Σιγκαπούρη συνεισφέρουν στρατεύματα στην ISAF (Διεθνής Δύναμης Βοήθειας για Ασφάλεια) στο Αφγανιστάν. Επίσης ορισμένες, όπως η Ιαπωνία και η Ν. Κορέα, συμβάλλουν ενεργά στις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, είτε στρατιωτικά είτε με κάποιον άλλο τρόπο.

Η όποια συζήτηση για τη συμβολή στις «ειρηνευτικές» επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, μετατρέπεται σε μέσο για τη νομιμοποίηση της στήριξης της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Συνεργασία ΝΑΤΟ με ΟΗΕ, ΟΑΣΕ

Επιπρόσθετα προς τους διάφορους συνεταιρισμούς του με χώρες, το ΝΑΤΟ συνεργάζεται και με οργανισμούς όπως τον ΟΗΕ, την ΕΕ και τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Πρόκειται για συνεργασίες που επιδιώκουν – συνεισφέρουν στους ίδιους ιμπεριαλιστικούς σκοπούς. Οι συνεργασίες αυτές αποτελούν η κάθε μια ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο και η παράθεσή τους παραλείπεται για λόγους συντομίας.

Συνεργασία ΝΑΤΟ – ΕΕ

Οι σχέσεις μεταξύ ΝΑΤΟ – ΕΕ θεσμοθετήθηκαν στο τέλος του προηγούμενου και στις αρχές του νέου αιώνα. Οι σχέσεις αυτές στηρίχτηκαν στην προηγούμενη συνεργασία του ΝΑΤΟ με την «Δυτικο – Ευρωπαϊκή Ένωση» (WEU) που κάλυπτε τον τομέα άμυνας – ασφάλειας της ΕΕ (1992 συνθήκη του Μάαστριχτ).

Το 2002 σε κοινή δήλωση ΝΑΤΟ – ΕΕ σχετικά με την Κοινή Ευρωπαϊκή Πολιτική Ασφάλεια και Άμυνας (ΚΕΠΑΑ) επιβεβαίωναν την αξιοποίηση της επιχειρησιακής σχεδίασης του ΝΑΤΟ, από την ΕΕ για τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις. Το 2003 συναποφασίστηκαν οι σχετικές διαδικασίες (“BERLIN PLUS»), που στην ουσία ένωναν στρατιωτικά τους δυο οργανισμούς. Οι διαδικασίες αυτές εξασφάλιζαν:

• πρόσβαση της ΕΕ στην επιχειρησιακή σχεδίαση του ΝΑΤΟ,

• χρήση από την ΕΕ των μέσων και των δυνατοτήτων του ΝΑΤΟ

• νατοϊκές εκδοχές της ευρωπαϊκής διοίκησης. Έτσι επικεφαλής της επιχείρησης «CONCORDIA – FYROM» της ΕΕ, είχε αναλάβει ο Αντικαταστάτης του Ανώτατου διοικητή των συμμαχικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη (Deputy Supreme Allied Commander Europe).

Σε επόμενες εκατέρωθεν Συνόδους οι δυο οργανισμοί αποφάσιζαν την περαιτέρω ενδυνάμωση της συνεργασίας τους. Ενδεικτικά τον Δεκέμβρη 2016 οι ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ συμφώνησαν σε δήλωση με 42 μέτρα συνεργασίας και άλλα 32 μέτρα το 2017.

Συνεργασία ΝΑΤΟ – Ρωσίας

Σε ότι αφορά την σχέση ΝΑΤΟ – Ρωσίας, ας υπενθυμίσουμε:

  • Οι σχέσεις ξεκίνησαν μετά την διάλυση του ΣΒ, όταν η Ρωσία εντάχθηκε στο Συμβούλιο Βορειο-Ατλαντικής Συνεργασίας (North Atlantic Cooperation Council -1991). Πρακτικά η συνεργασία άρχισε με την ένταξη της Ρωσίας στο πρόγραμμα «Σύμπραξη για την Ειρήνη» (PfP) το 1994, στέλνοντας «ειρηνοποιούς» στο πλαίσιο των νατοϊκών επιχειρήσεων στην Βοσνία – Ερζεγοβίνη αργότερα.
  • Το 1997 ιδρύθηκε η “Ιδρυτική Πράξη για τις Αμοιβαίες Σχέσεις, τη Συνεργασία και την Ασφάλεια μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας” (NATO-Russia Founding Act). Ακολούθησε το Συμβούλιο ΝΑΤΟ – Ρωσίας (NATO-Russia Council – NRC) το 2002. Στο πλαίσιο αυτό ιδρύθηκε ειδικό γραφείο στο ανώτατο στρατηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Η Ρωσία συμμετείχε στις εργασίες για διάφορα προγράμματα του οργανισμού, όπως η «αντιπυραυλική άμυνα θεάτρου επιχειρήσεων», αλλά και σε στρατιωτικές επιχειρήσεις όπως η «Ενεργή προσπάθεια», που διεξαγόταν στην Μεσόγειο, αλλά και με την παροχή διευκολύνσεων στους επιδρομείς του Αφγανιστάν, κλπ.
  • Το 2008 με την επέμβαση της Ρωσίας στην Γεωργία και την αναγνώριση από μέρους της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας ως ανεξάρτητα κράτη, η συνεργασία ΝΑΤΟ – Ρωσίας ανεστάλη σε ορισμένους τομείς μέχρι το 2009.
  • Μετά τα γεγονότα στην Ουκρανία και στην Κριμαία (2014) έχει ανασταλεί κάθε πρακτική συνεργασία στον πολιτικό και στρατιωτικό τομέα κάτω από το NRC. Διατηρούνται όμως κάποια κανάλια επικοινωνίας για ανταλλαγή πληροφοριών σε διάφορα θέματα, ώστε να μειωθούν κίνδυνοι από παρεξηγήσεις.

Αύριο Τρίτη 2 Μάρτη θα δημοσιευθεί το έβδομο μέρος της «ματωμένης ιστορίας του ΝΑΤΟ» με θέμα: «Ενδο-ΝΑΤΟϊκές αντιθέσεις και ανταγωνισμοί»

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...