Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, σε άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «απέτυχε να δει και το βάθος της οικονομικής κρίσης και να παρέμβει με τρόπο αποφασιστικό και εμπροσθοβαρή», προτείνοντας ότι ‘χρειάζονται’ γενναία μέτρα στήριξης της καπιταλιστικής οικονομίας, με αλλαγές στη διανομή των κονδυλίων των προγραμμάτων της ΕΕ αλλά και την ‘αξιοποίηση’ των δισ. που ο ΣΥΡΙΖΑ κληροδότησε στη σημερινή κυβέρνηση από την αφαίμαξη του λαού.
Απευθυνόμενος στο κεφάλαιο και διαφημίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καλύτερη ικανότητα χειραγώγησης του λαού, στο άρθρο του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προέτρεψε σε… αγώνες ενίσχυσης του αστικού κράτους που θα «απαλλαγεί από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό των κομμάτων» ώστε να είναι πιο αποτελεσματικό να εφαρμόζει την αντιλαϊκή πολιτική. Συγκεκριμένα, ζήτησε «η Υγεία, η Παιδεία, το Περιβάλλον να μην είναι έρμαια της ασύδοτης κερδοσκοπίας», μιας εμπορευματοποίησης που εφάρμοσε ευλαβικά και ο ίδιος ως κυβέρνηση, και η «δημοκρατία (…) να ανοίξει τις πόρτες της στη λαϊκή πρωτοβουλία, να διασφαλίσει όσο το δυνατό μεγαλύτερη συμμετοχή του απλού πολίτη στις αποφάσεις που τον αφορούν», όπως βαφτίζονται οι διάφοροι αστικοί μηχανισμοί του κράτους. Δηλαδή προτείνει την ενσωμάτωση εργαζομένων, ουρά της αστικής εξουσίας, αποκρύπτοντας ότι η εξουσία του κεφαλαίου, ο ταξικός της χαρακτήρας δεν αλλάζει από την όποια συμμετοχή σε αστικούς θεσμούς του κρατικού οργανισμού, γιατί τα κλειδιά της οικονομίας βρίσκονται στα χέρια του, το ίδιο και η εξουσία του.
Καταλήγοντας απηύθυνε πρόσκληση ‘πάλης’ στις σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες για για έναν καλό καπιταλισμό…για τον δήθεν εξανθρωπισμό του…κάνοντας αναφορά για μια «επιχειρηματικότητα» απαλλαγμένη «από την πειρατεία, την ασυδοσία που γεννά και αναπαράγει τη διαφθορά, τον εύκολο πλουτισμό από την αφαίμαξη του κράτους» και για ενίσχυση της «υγιούς επιχειρηματικότητας»… Και αυτή είναι εν κατακλείδι το βασικό στάτους του ΣΥΡΙΖΑ, η υπηρεσία του απέναντι στο κεφάλαιο, όχι μόνο περνά την αντιλαϊκή πολιτική, να στηρίζει την εξουσία-οικονομία του, αλλά να το κάνει εγκλωβίζοντας το λαό ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αυτός της δικής του οικονομίας και εξουσίας.
Σε αυτό το πλαίσιο ενσωμάτωσης προσπάθησε να καπηλευτεί για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ τους αγώνες που αναπτύσσονται «στην εργασία, την Παιδεία, τη νεολαία, τους μικρομεσαίους» απέναντι στην πολιτική που εφάρμοσε ως κυβέρνηση και τους βασικούς άξονες της οποίας στηρίζει ως αντιπολίτευση. Επιχείρησε δε ξανά να τους στρέψει στην κατεύθυνση της αλλαγής του κυβερνητικού διαχειριστή, λέγοντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ «έχει τη μεγάλη ευθύνη να οργανώσει τις κοινωνικές αντιστάσεις αλλά και να τις καθοδηγήσει σε ένα πολιτικό σχέδιο αλλαγής και νίκης», για μια «νέα προοδευτική διακυβέρνηση», επικαλούμενος και την πείρα από την κυβερνητική του θητεία, κατά την οποία τσάκισε το λαό.
