Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, η Ισπανία, η Ιταλία και η Γαλλία ήταν ανάμεσα σ’ εκείνους που δεν δέχτηκαν να υπάρξουν κυρώσεις της ΕΕ για την Τουρκία. Πρόκειται για τρία κράτη που υποτίθεται ότι ήταν σύμμαχες χώρες και συμμετέχουν με την Ελλάδα στη λεγόμενη «συνεργασία του Νότου», την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ παρότρυνε τη ΝΔ να αξιοποιήσει, όπως έκανε ο ίδιος ως κυβέρνηση, ως απάντηση στις τουρκικές αμφισβητήσεις.
Η Γαλλία, προβάλλονταν ότι στήριζε την ελληνική κυβέρνηση όλο το προηγούμενο διάστημα και κατηγορούσε την τουρκική ότι «δυναμιτίζει την περιοχή». Στη Σύνοδο όμως εμφανίστηκε «απρόθυμη» να συζητήσει οποιεσδήποτε κυρώσεις για τα Ελληνοτουρκικά, στηρίζοντας τη «συναλλακτική σχέση» με την Τουρκία που πρότεινε η γερμανική προεδρία.
Η ζωή επιβεβαιώνει την πλήρη χρεοκοπία του ‘επιχειρήματος’ της κυβέρνησης και των άλλων αστικών κομμάτων ότι οι Ευρωατλαντικοί σύμμαχοί τους, ΕΕ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, μπορούν να εγγυηθούν την ειρήνη και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει: Με τη στάση τους ενισχύουν συνειδητά τις αμφισβητήσεις της Τουρκίας, προετοιμάζοντας την υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων στην περιοχή της Α. Μεσογείου, με στόχο την αναβάθμιση των δικών τους αστικών τάξεων. Σε αυτό το πλαίσιο στρώνεται το έδαφος για τις επικίνδυνες διευθετήσεις, στο όνομα της «διατλαντικής συνοχής» και της «στρατηγικής σχέσης» με την Τουρκία, για τα οποία «μάχεται» και η ελληνική αστική τάξη, η κυβέρνηση και τα κόμματά της, με στόχο και την δική της αναβάθμιση-ανάλογα με το οικονομικό της μέγεθος- στην περιοχή.
Το κεφάλαιο ως γνωστόν δεν έχει πατρίδα, οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί είναι συστατικό στοιχείο της διεθνούς του δράσης δια μέσου των αστικών κρατών, γι’ αυτό και οι συμμαχίες του είναι εφήμερες, αλλάζουν, εξελίσσονται ανάλογα με τα γεωστρατηγικά συμφέροντα κερδοφορίας του κεφαλαίου, που σε διακρατικό επίπεδο υλοποιούνται μέσα από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς όπως ΕΕ, ΝΑΤΟ, κ.α.
Και αυτό το γνωρίζουν και τα αστικά κόμματα, γιατί αυτό υπηρετούν. Επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά, την ταξική φύση του αστικού κράτους, ενός κράτους στην υπηρεσία του κεφαλαίου, εχθρού των λαϊκών συμφερόντων.
