Τάγματα ασφαλείας μέρος 2ο

Τάγματα Ασφαλείας
Ορκωμοσία ταγμάτων ασφαλείας ενώπιον του δωσίλογου πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη

Η ιστοσελίδα ALT.GR συνεχίσει σήμερα τη δημοσίευση σειράς άρθρων, σχετικά με τα  “Τάγματα Ασφαλείας” μέρος 2ο,  με επιμέλεια του  Μ.Κ.

Με τον όρο τάγματα ασφαλείας δεν αναφερόμαστε μόνο στα δύο ευζωνικά συντάγματα (Αθήνα και Πάτρα) αλλά και σε άλλες ομάδες οι οποίες δημιουργήθηκαν σε όλη την Ελλάδα έχοντας ως στόχο να στηρίξουν στρατιωτικά τις δυνάμεις κατοχής και να πολεμήσουν μαζί με αυτές τον ΕΛΑΣ. Στα τέλη του Οκτώβρη του 1943 σε μυστική σύσκεψη που πραγματοποίησαν μεγαλοβιομήχανοι και μεγαλομαυραγορίτες αποφασίστηκε να χρηματοδοτήσουν τον Ράλλη ώστε σε συνεργασία και με τους Γερμανούς να εξοπλιστούν ομάδες ταγματασφαλιτών σε όλη την Ελλάδα.

Απώτερος στόχος τους ήταν (όπως άλλωστε συνέβαινε με όλες τις αστικές δυνάμεις), καθώς έβλεπαν την ήττα των Γερμανών να πλησιάζει, να προετοιμαστούν όσο το δυνατόν καλύτερα για την επόμενη ημέρα έχοντας όσο το δυνατόν περισσότερα ένοπλα τμήματα, που θα έτρεφαν μίσος για το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ και τα οποία θα μπορούσαν να αντιπαρατεθούν μαζί του στρατιωτικά.

Στα επόμενα μέρη αυτού του αφιερώματος θα κάνουμε αναφορά σε έναν μεγάλο αριθμό από αυτές τις ομάδες που έδρασαν σε ολόκληρη την χώρα, στην «δράση» τους καθ ‘ όλη την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, αλλά και σε όσα ακολούθησαν την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων.

Κάποιες από αυτές τις ομάδες ήταν εθελοντικές που οργανώθηκαν αυτοβούλως κυρίως από πρώην αξιωματικούς του στρατού. Τέτοιες ομάδες εμφανίστηκαν κυρίως στην Πελοπόννησο. Κάποιες άλλες από αυτές τις ομάδες δρούσαν έξω από τα όρια της Γερμανικής κατοχής όπως οι πολιτοφυλακές της Μακεδονίας, τα μειονοτικά σώματα των Τσάμηδων, των Βλάχων κλπ.  Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στα 3 τάγματα Βέρνερ που συγκροτούνταν από σλαβόφωνους Έλληνες της Μακεδονίας (γνωστοί και ως κομιτατζήδες).

Υπήρξαν συνολικά 19 ομάδες εθελοντών που έδρασαν σε διάφορες Ελληνικές πόλεις εκτός από τα νησιά. Η συνολική δύναμη των Ταγμάτων ασφαλείας σύμφωνα με εκτιμήσεις έφτασε τις 22.000 στο τέλος της Κατοχής κατανεμημένη σε 9 ευζωνικά και σε 22 εθελοντικά τάγματα.

Τέλος υπήρχαν και κάποιες ομάδες οι οποίες ήταν πλήρως ενταγμένες στον γερμανικό στρατό. Τέτοια ήταν το 1ο και το 3ο Αστυνομικά Τάγματα Εθελοντών. Η στελέχωσή των συγκεκριμένων ταγμάτων ήταν κυρίως από Γερμανούς και Ιταλούς στρατιώτες αλλά και από «Έλληνες» συνεργάτες τους. Αυτά τα τάγματα είναι που επανδρώνουν την Γκεστάπο (στεγαζόταν στο κτήριο της οδού Μέρλιν 6) δηλαδή την ειδική υπηρεσία ασφαλείας, τα κρατητήριά της την λεγόμενη Κομαντατούρ (στεγαζόταν στην Κοραή 4), αλλά και την φρουρά στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου.

Το κτήριο της οδού Μέρλιν 6 όπου στεγαζόταν η Γκεστάπο

Στην έκθεσή του ο Βάλτερ Σιμάνα ο Ανώτερος Διοικητής των Ες-Ες (SS) στην Ελλάδα αναγνωρίζει σημαντικές «επιτυχίες» στην δράση των ταγμάτων ασφαλείας στην Ελλάδα και κάνει ειδική μνεία στα τάγματα των Ευζώνων.

Οι σημαντικότεροι σύμμαχοι των ταγμάτων ασφαλείας ήταν τα διάφορα φιλογερμανικά – φιλοφασιστικά κόμματα και οργανώσεις πολλά από τα οποία λειτουργούσαν στην Ελλάδα πριν την εισβολή των Γερμανών και την κατοχή, από την περίοδο της Μεταξικής δικτατορίας. Μεγάλος αριθμός από όσους στρατολογήθηκαν στα τάγματα προήλθε από αυτά τα κόμματα και τις οργανώσεις.

Επιγραμματικά μερικά από αυτά ήταν:

  • το ΕΚΕ (Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας),
  • η ΕΣΠΟ (Εθνική-Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση),
  • η ΟΕΔΕ Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος ,
  • ο ΕΕΣ «Εθνικός Ελληνικός Στρατός» ένοπλη δοσιλογική οργάνωση που έδρασε στην κατεχόμενη Μακεδονία, εξοπλίστηκε από τους Γερμανούς και στελεχώθηκε κυρίως από τουρκόφωνους Πόντιους πρόσφυγες (αρχηγοί ο Κώστας Παπαδόπουλος και ο Κυριάκος Παπαδόπουλος γνωστός και ως Κίσα-Μπατζάκ),
  • η ΕΕΕ Εθνική Ένωσης Ελλάδος γνωστή και ως 3Ε που δραστηριοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη κατά την δικτατορία του Μεταξά και ανασυστάθηκε στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1941 με τη συγκατάθεση των Γερμανών,
  • η δοσιλογική οργάνωση ΕΑΣΑΔ με αρχηγό τον Τάκη Μακεδόνα που έδρασε στη Θεσσαλία (Εθνικός Αγροτικός Σύνδεσμος Αντικομμουνιστικής Δράσεως) και η οποία είχε στενή συνεργασία με τους Γερμανούς κατακτητές καθ’ όλη την διάρκεια της κατοχής,
  • η Μπουντ  δηλαδή Σύνδεσμος η οποία λεγόταν και «Οργάνωση Φίλων του Χίτλερ» και ελεγχόταν από τη γερμανική πρεσβεία,
  • η Ένωσις Φίλων Χίτλερ (ΕΦΧ) που είχε ιδρυθεί πριν από τον πόλεμο και συνεργαζόταν με το γερμανικό φρουραρχείο την ΟΕΔΕ και την Μπουντ,
  • η οργάνωση Χ με αρχηγό τον συνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα (οι άντρες της συγκεκριμένης οργάνωσης είναι γνωστοί και ως Χίτες) αλλά και άλλες πολλές.

Λίγα λόγια για την ΕΣΠΟ που ήταν και η διασημότερη ελληνική ναζιστική οργάνωση. Ιδρύθηκε το Μάιο του 1941 και τα γραφεία της οργάνωσης ήταν στη γωνία των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος στην Αθήνα. Από εκεί γινόταν διανομή ελληνόγλωσσου προπαγανδιστικού ναζιστικού υλικού και περιοδικών που τυπώνονταν στη Γερμανία. Η ίδια η ΕΣΠΟ είχε και δικό της τυπογραφείο. Στον τρίτο όροφο του κτιρίου της ΕΣΠΟ βρίσκονταν και τα γραφεία της γερμανικής Μυστικής Αστυνομίας Στρατού της γνωστής GFP  (Geheime Feldpolizei).

Το φλεγόμενο κτήριο της ΕΣΠΟ (20 Σεπτεμβρίου 1942)

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1942 η αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ ανατίναξε το κτίριο της ΕΣΠΟ. Επί πέντε ημέρες η Πυροσβεστική ανέσυρε πτώματα από τα ερείπια. Ένα από τα θύματα ήταν και ο αρχηγός της οργάνωσης Σπύρος Στεροδήμος. Συνολικά σκοτώθηκαν 29 μέλη της ΕΣΠΟ και 43 Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες ενώ υπήρξαν και τραυματίες 5 Γερμανοί και 27 μέλη της ΕΣΠΟ. Αυτό ήταν ουσιαστικά και το τέλος της συγκεκριμένης οργάνωσης επιχειρησιακά.

Στις παραπάνω ομάδες θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και την Ελληνική Χωροφυλακή η οποία υπήρξε σημαντικός συνεργάτης των δυνάμεων κατοχής, την λεγόμενη Ειδική Ασφάλεια με διοικητή τον Αλέξανδρο Λάμπου, αλλά και το μηχανοκίνητο τμήμα της αστυνομίας πόλεων γνωστούς και ως Μπουραντάδες από το όνομα του διοικητή τους Νικόλαου Μπουραντά.

Νικόλαος Μπουραντάς επικεφαλής του Μηχανοκίνητου Τμήματος της Αστυνομίας

Το συγκεκριμένο τμήμα είχε στελεχωθεί από φανατικούς αντικομμουνιστές την περίοδο της Μεταξικής δικτατορίας. Αποκορύφωμα της δωσιλογικής δράσης του συγκεκριμένου τμήματος της αστυνομίας πόλεων αποτέλεσε το μπλόκο της Κοκκινιάς στις 17 Αυγούστου του 1944.

Τον Μάρτιο του 1943 στη Θεσσαλονίκη δημιουργείται Ελληνικό σώμα εθελοντών υπό την ηγεσία του αντισυνταγματάρχη Γεώργιου Πούλου. Το δωσιλογικό – φιλοναζιστικό τάγμα που ίδρυσε ο Πούλος (πρώην μέλος της ΕΕΕ) γνωστό και ως «Poulos Verband – Τάγμα Πούλου» είχε δύναμη 800 αντρών και εξοπλίστηκε από τους Γερμανούς. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν πρώην κατάδικοι και κακοποιοί.

Η συγκεκριμένη ομάδα επιδόθηκε σε ένα σωρό βιαιοπραγίες, εμπρησμούς, κλοπές και δολοφονίες με πολυάριθμα θύματα στην περιοχή της κατεχόμενης Μακεδονίας με μεγαλύτερη αγριότητα από όσο οι ίδιοι οι Γερμανοί. Οι δολοφονίες μεγάλου αριθμού Ελλήνων των περισσότερων αμάχων έκαναν τον Πούλο και το τάγμα του ιδιαίτερα μισητούς στην συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού. Στις 6 Απριλίου 1944 τμήμα της 10ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ μετά από μάχη στο Βέρμιο, θα καταφέρει μεγάλο πλήγμα στο τάγμα του Πούλου σκοτώνοντας 83 άνδρες του.

Τελευταία ομάδα στην οποία θα αναφερθούμε είναι η «λεγεώνα των Βλάχων» με έδρα το χωριό Βλαχογιάννη στην περιοχή της Ελασσόνας. Η συγκεκριμένη ομάδα ανέπτυξε «δράση» σε πολλά χωριά της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας έχοντας διαπράξει μεγάλο αριθμό ομαδικών εκτελέσεων αμάχων.

Η συγκεκριμένη ομάδα χτυπήθηκε από τον ΕΛΑΣ το 1943 και σχεδόν διαλύθηκε αφού είχε σημαντικές απώλειες. Σταμάτησε τη δράση της με την συνθηκολόγηση της Ιταλίας και την αποχώρηση των Ιταλικών στρατευμάτων.

Επιμέλεια Μ.Κ. Συνεχίζεται….

Ετικέτες: ,

Δείτε ακόμα...