Τάγματα ασφαλείας μέρος 8ο

Το ALT.GR δημοσιεύει το 8ο Μέρος της σειράς άρθρων, σχετικά με τα “Τάγματα Ασφαλείας” με επιμέλεια του Μ.Κ.

«Δράση» των ταγμάτων ασφαλείας στην περιοχή της Μακεδονίας.

Δεν θα σταθούμε σε εγκλήματα που έγιναν σε διάφορες περιοχές της υπόλοιπης Ελλάδας από τα στρατεύματα των Βούλγαρων , των Ιταλών και των Γερμανών αποκλειστικά κατά την διάρκεια της τριπλής κατοχής. Δεν θα μιλήσουμε για την σφαγή στο Δοξάτο της Δράμας (28/9/1941) από τους Βούλγαρους , την σφαγή στο Κομμένο Άρτας (16/8/1943) και το έγκλημα των Κερδυλλίων Σερρών (18/10/1941) από τους Γερμανούς ή στο Μεσενικόλα της Θεσσαλίας (13/6/1943) από τους Ιταλούς. Θα αναφερθούμε μόνο σε όσες από τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις είχαν σημαντική συμμετοχή οι διάφορες ομάδες δοσίλογων και των ταγμάτων ασφαλείας που έδρασαν στις περιοχές αυτές.

Κερδύλλια σημείο εκτέλεσης 229 πατριωτών

Ξεκινάμε από την περιοχή της Μακεδονίας.

Στις 15 Απριλίου του 1943 οι άνδρες της ομάδας του Μιχαήλ Παπαδόπουλου (Μιχάλαγα) πραγματοποίησαν επιδρομή στο χωριό Ίμερα Κοζάνης. Στην επιχείρηση συμμετείχαν και μέλη της γερμανόφιλης οργάνωσης ΠΑΟ με επικεφαλή των ταγματάρχη Παπαβασιλείου. Συλλαμβάνονται και εκτελούνται 7 στελέχη του ΕΑΜ. Της περιοχής.

Την 1 Ιανουαρίου 1944. Ο Τσαούς Αντών και η ομάδα του συλλαμβάνουν τον Αξιωματικό του ΕΛΑΣ Άγη και 8 ακόμη ΕΛΑΣσίτες και τους σκοτώνουν με τσεκούρι. Στην περιοχή των ορεινών χωριών του Κιλκίς συγκροτήθηκε το Μάη του 42 μία από τις πρώτες αντάρτικες ομάδες του ΕΛΑΣ με την ονομασία «Αθανάσιος Διάκος». Αρχηγός της ομάδας ο Μόσχος Χρήστος (Καπετάν Πέτρος): Μέλος της ΠΕ του ΚΚΕ, δάσκαλος και έφεδρος αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Από τα πρώτα μέλη της ομάδας ήταν ο Χαρτοματζίδης Ζαχαρίας (Άγις): Γεννήθηκε το 1914 στην Ευκαρπία Κιλκίς. Υπήρξε έφεδρος αξιωματικός του ΕΛΑΣ στο 25ο Σύνταγμα Δράμας.

Τον Φεβρουάριο του 1944.ο Πούλος με το τάγμα του και ο Κυριάκος Παπαδόπουλος (Κισά Μπατζάκ) με τους άντρες του κύκλωσαν το χωριό Νέα Μάκρη Κιλκίς. Φεύγοντας άφησαν πίσω τους 80 κατοίκους εκτελεσμένους ανάμεσά τους και πολλές γυναίκες και περισσότερα από 100 σπίτια λεηλατημένα και καμένα.

Στις 22 Μαρτίου του 1944 οι Γερμανοί σε συνεργασία με ένοπλα τμήματα της ΠΑΟ και το τάγμα Πούλου κύκλωσαν και έκαψαν ολοκληρωτικά το χωριό Ελευθεροχώρι Γιαννιτσών. Η ιστορία του Ελευθεροχωρίου δεν είναι το ίδιο γνωστή όπως τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, ο Χορτιάτης κ.α. αν και η αγριότητα των Γερμανών και των ταγματασφαλιτών ήταν πρωτόγνωρη. Σκότωσαν όσους βρήκαν στο χωριό, γέρους, γριές, ακόμη και λεχώνες και βρέφη 15 ημερών. Το Ελευθεροχώρι ήταν από τις πρώτες περιοχές όπου οι κάτοικοί του οργανώθηκαν μαζικά στο ΕΑΜ. Λόγω της γεωγραφικής του θέσης ήταν εύκολα προσβάσιμο από τις αντάρτικες ομάδες και οι κάτοικοι τους προμήθευαν με κάθε είδους προμήθειες.

Σύντομα το χωριό μπήκε στο στόχαστρο των Γερμανών και των δοσίλογων συνεργατών τους. Από τις αρχές του Μαρτίου οι Γερμανοί είχαν ξεκινήσει σχεδόν καθημερινές επιδρομές προχωρώντας σε λεηλασίες και εκτελέσεις όσων τολμούσαν να αντισταθούν. Στις 22 Μαρτίου ισχυρές Γερμανικές δυνάμεις, με την υποστήριξη δυνάμεων του Πούλου και του Παπαδόπουλου ξεκίνησαν την περικύκλωση του χωριού. Οι άντρες το εγκατέλειψαν πιστεύοντας ότι δεν θα έκαναν κακό σε γέροντες και γυναικόπαιδα.

Αλλοίμονο όμως. Ήταν τέτοια η μανία κυρίως των αντρών του Πούλου που έσφαξαν κατάκοιτους γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Ανάμεσα στους νεκρούς μία λεχώνα με το 7 ημερών βρέφος της και μία έγκυος. Συνολικά 17 νεκροί και δύο βρέφη. Αυτό δεν χόρτασε το μίσος τους και λεηλάτησαν όλα τα σπίτια και τα έκαψαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι κανένας κάτοικος δεν επέστρεψε στο χωριό αφού δεν είχε απομείνει τίποτα και μετακόμισαν όλοι στα Γιαννιτσά.

Τάγμα Πούλου

Στις 5 Απριλίου του 1944 δυνάμεις των Ες-Ες μαζί με άντρες του Πούλου, του Μιχάλαγα (Μιχαήλ Παπαδόπουλου) και κομιτατζήδες Βούλγαρους του Κάλτσεφ πυρπολούν το χωριό Κλεισούρα του Νομού Καστοριάς Το χωριό έχοντας στρατηγική θέση και όντας πέρασμα μεταξύ Καστοριάς και Πτολεμαΐδας είχε μόνιμο φυλάκιο με Βούλγαρους Κομιτατζήδες και δοσίλογους του Πούλου.

Της Γερμανικής επίθεσης προηγήθηκαν μάχες των ανδρών του ΕΛΑΣ με τους δοσίλογους του φυλακίου από τους οποίους πολλοί σκοτώθηκαν. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ προσπαθούσαν να απελευθερώσουν τους Εβραίους της Καστοριάς που τους είχαν συλλάβει και ετοιμαζόντουσαν να τους μεταφέρουν στην Θεσσαλονίκη αρχικά και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη συνέχεια.

Όταν οι άνδρες της Κλεισούρας έμαθαν για την επίθεση αποφάσισαν να κρυφτούν στα γύρω βουνά και στο παρακείμενο μοναστήρι της Παναγίας. Έμειναν πίσω τα γυναικόπαιδα και οι ηλικιωμένοι καθώς πίστευαν ότι οι Γερμανοί δεν θα στρέφονταν εναντίον τους. Οι πρώτοι Γερμανοί στρατιώτες που έφτασαν στην κωμόπολη σύμφωνα με μαρτυρίες γυναικών που επέζησαν από την σφαγή καθησύχασαν τον πληθυσμό ότι δεν θα προέβαιναν σε αντίποινα. Οι κάτοικοι τους πίστεψαν, δεδομένου ότι στο χωριό είχαν μείνει μόνο γυναικόπαιδα και ανήμποροι γέροντες.

Karl Schümers

Επικεφαλής ήταν ο ίδιος ο Συνταγματάρχη των Waffen SS Karl Schümers διοικητής του 7ου Συντάγματος της 4ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των SS που είχαν έδρα στην Πτολεμαΐδα τον οποίο θα βρούμε και στην σφαγή των Πύργων Κοζάνης αλλά και στη σφαγή του Διστόμου. Ακολούθησε μια ανηλεής και αδιάκριτη σφαγή των αμάχων γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων, ενώ πυρπολήθηκαν οι περισσότερες οικίες της κωμόπολης. Πολλά παιδιά (ακόμη και βρέφη), έγκυες γυναίκες και υπερήλικες εκτελέστηκαν εν ψυχρώ. Οι άνδρες των Ες-Ες, οι Κομιτατζήδες του Κάλτσεφ (ο οποίος καταγόταν από την περιοχή) και οι άνδρες του Πούλου πήγαιναν από σπίτι και σπίτι εκτελώντας όποιον έβρισκαν, λεηλατώντας τα πάντα και στο τέλος το έκαιγαν. Η σφαγή κράτησε περίπου δύο ώρες. Ο απολογισμός τραγικός με 270 κατοίκους, γέρους, νέους, μικρά παιδιά, έγκυες γυναίκες και μωρομάνες, νεκρούς. Πάνω από 150 σπίτια πυρπολήθηκαν, μεταξύ των οποίων μια κλινική και τα σχολεία της κωμόπολης. Πριν αποχωρήσουν οι Γερμανοί έθαψαν βιαστικά σε ομαδικούς τάφους τα πτώματα που είχαν αφήσει στους δρόμους και την κεντρική πλατεία Η θηριωδία έμεινε στη μνήμη ως η σφαγή της Κλεισούρας.

Από τις 22 μέχρι και τις 27 Απριλίου 1944.οι Γερμανοί μαζί με Έλληνες ταγματασφαλίτες σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις με την κωδική ονομασία Μαγιάτικη Καταιγίδα στο Βέρμιο έκαψαν 7 χωριά και εκτέλεσαν περίπου 500 άτομα (στην πλειοψηφία τους γυναίκες που αφού τις βίασαν τις έκαψαν ζωντανές). Σε αυτήν την επιχείρηση έλαβαν χώρα δύο από τα πλεόν φρικιαστικά εγκλήματα των κατακτητών η σφαγή στο χωριό Πύργοι (παλιά ονομασία Κατράνιτσα) Κοζάνης και η σφαγή στο Μεσόβουνο Πτολεμαϊδας

Ομαδικός τάφος στους Πύργους όπου οι εκτελεσθέντες έμειναν για καιρό άταφοι

Στις 23 και 24 Απριλίου 1944 στους Πύργους Εορδαίας (παλιά ονομασία Κατράνιτσα) έλαβε χώρα το 2ο μεγαλύτερο ολοκαύτωμα στην κατεχόμενη χώρα μετά από αυτό των Καλαβρύτων. Σε αυτήν πήραν μέρος γερμανικές δυνάμεις των Ες-Ες και της Βέρμαχτ υπό την ηγεσία του γνωστού μας Karl Schümers, μαζί με τον Πούλο και τους άνδρες του, τον Μιχάλαγα (Μιχαήλ Παπαδόπουλος) με τους ταγματασφαλίτες του και τον πρώην συνταγματάρχης Δημήτριο Χρυσοχόου. Στην συγκεκριμένη επίθεση συμμετείχε και η Γερμανική αεροπορία η οποία αρχικά βομβάρδισε το χωριό σκοτώνοντας πολλούς αμάχους ανάμεσα τους και παιδιά. Καταστράφηκαν σχεδόν όλα τα σπίτια του χωριού (μόνο 20 γλίτωσαν) και εκτελέστηκαν οι 327 από τους 1.302 κατοίκους του χωριού. Δεκάδες ήταν οι γυναίκες που πριν καούν ζωντανές βιάστηκαν κυρίως από τους ταγματασφαλίτες. Σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι μαζί με τους κατοίκους του Μεσόβουνου οδηγήθηκαν αιχμάλωτοι στην Πτολεμαϊδα. Η σφαγή συνοδεύτηκε και από την αρπαγή χιλιάδων ζώων (πρόβατα, κατσίκια κλπ).

Το Μεσόβουνο Κοζάνης έχει υποστεί δύο σφαγές κατά την διάρκεια της κατοχής. Η πρώτη στις 23 Οκτωβρίου 1941 από άνδρες της Βέρμαχτ. Εκτελέστηκαν 142 άντρες και καταστράφηκαν όλα τα σπίτια. Τα γυναικόπαιδα τα έστειλαν στην Πτολεμαϊδα. Οι εναπομείναντες κάτοικοι επέστρεψαν και από το 1942 διέμεναν σε υποτυπώδεις κατοικίες. Αυτή η καταστροφή δεν ήταν αρκετή για να γλιτώσουν από μία δεύτερη επιδρομή των κατακτητών στο πλαίσιο της Μαγιάτικης καταιγίδας. Έτσι στις 22 Απριλίου 1944 οι δυνάμεις των Ες-Ες του Schümers, μαζί με τον Πούλο και τους άνδρες του, και ταγματασφαλίτες της ΠΑΟ περικύκλωσαν το χωριό. Εκτέλεσαν 150 κατοίκους και πυρπόλησαν κάθε είδους παράπηγμα που είχαν στήσει ξανά οι κάτοικοι ώστε να στεγαστούν. Για τα φρικτά εγκλήματα που έγιναν στα δύο αυτά χωριά ο μοναδικός που τιμωρήθηκε ήταν ο Πούλος.

Από τις 3 μέχρι τις 22 Ιουλίου του 1944 Οι Γερμανοί μαζί με ένοπλους Έλληνες συνεργάτες τους (Τάγματα Ασφαλείας, Ε.Σ., ΠΑΟ κ.α.) προέβησαν σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην περιοχή της Βόρειας Πίνδου. Συνολικός απολογισμός των επιχειρήσεων αυτών :161 πολίτες εκτελεσμένοι, 4450 σπίτια κατεστραμμένα, όπως και 5500 καλύβια, μαντριά και αχυρώνες. Λεηλασίες και πλιάτσικο σε όλα τα χωριά της περιοχής και 427 συλλήψεις κατοίκων περιοχών που πήραν μαζί τους ως ομήρους.

Το πρωί της Κυριακής 13 Αυγούστου 1944 έλαβε χώρα το μπλόκο της Καλαμαριάς. Γερμανοί μαζί με Ταγματασφαλίτες του Δάγκουλα, πραγματοποίησαν το μπλόκο της Καλαμαριάς. Περικύκλωσαν το κέντρο της Καλαμαριάς και τους γύρω συνοικισμούς και χρησιμοποιώντας κατάλογο ονομάτων, με αγωνιστές που τους είχαν χαρακτηρίσει αριστερούς Έλληνες προδότες και που τους παρέδωσε η Χωροφυλακή. άρχισαν τις έρευνες στα σπίτια. Μέχρι το μεσημέρι, έντεκα άνθρωποι είχαν εκτελεσθεί στα σπίτια τους ή στο δρόμο. Συνέλαβαν ακόμη 200 που τους κράτησαν στο χώρο του σχολείου και από αυτούς προχώρησαν σε ακόμη 14 εκτελέσεις. Προχώρησαν συνολικά σε εκτέλεση 25 μελών του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.

Η Ανακοίνωση της Αστυνομίας που ακολούθησε της επιχείρησης :

«Την 13-8-44 και από της 4ης πρωινής ώρας και μέχρι της μεσημβρίας περίπου απεκλείσθη άπασα η περιφέρεια του ενταύθα ΙΑ’ Αστυνομικού Τμήματος Συνοικισμού Καλαμαριάς υπό Γερμανών στρατιωτών… τμήματα δε των ενταύθα Εθνικιστικών Ομάδων ενήργησαν κατ’ οίκον ερεύνας και εξετέλεσαν τους κάτωθι…»

Οι νεκροί του μπλόκου της Καλαμαριάς

Την επιχείρηση ανέλαβε να την φέρει σε πέρας η συμμορία του αιμοδιψούς εγκληματία Δάγκουλα, που στη διάρκεια της Κατοχής σκορπούσε τη βία, τον τρόμο και το θάνατο στην περιοχή της Θεσσαλονίκης έχοντας αποκτήσει το προσωνύμιο «ο δράκος της Θεσσαλονίκης». Το Τάγμα του Αντώνη Δάγκουλα, δημιουργήθηκε το 1944 και του δόθηκε η ονομασία «Εθνική Ελληνική Ασφάλεια Πόλεως Θεσσαλονίκης». Στελεχώνονταν από σχεδόν εκατό άντρες οι οποίοι φορούσαν περιβραχιόνιο με νεκροκεφαλή που φανέρωνε ότι το συγκεκριμένο ένοπλο τμήμα δρούσε ουσιαστικά σαν εκτελεστικό απόσπασμα σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι Γερμανοί δεν αντιδρούσαν στις συχνές ληστρικές επιδρομές και βιαιοπραγίες του Τάγματος που λάμβαναν χώρα πολύ συχνά στην πόλη της Θεσσαλονίκης και στις γύρω συνοικίες.

Ο Δάγκουλας και οι άντρες του, όπως και πλήθος άλλων ταγματασφαλιτών, μετά την αποχώρηση των Γερμανών κατέφυγαν στο Κιλκίς όπου στη μάχη με τον ΕΛΑΣ οι ΕΛΑΣίτες συνέλαβαν τον Δάγκουλα τραυματισμένο, με μια βαλίτσα λίρες στο πλευρό του, και τον μετέφεραν στο Δημοτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης (σημερινό «Γ. Γεννηματάς»). Το ανακριτικό τμήμα του ΕΛΑΣ πήρε την μοναδική κατάθεση που σώζεται, ενώ εκατοντάδες πολίτες από την Θεσσαλονίκη και τις γύρω περιοχές είχαν μαζευτεί απ’ έξω για να τον λιντσάρουν.

Δημοσίευμα την επόμενη του θανάτου του Δάγκουλα

Ο θάνατος τελικά τον «γλίτωσε» από το λαϊκό δικαστήριο. Όμως το έξαλλο πλήθος πήρε το πτώμα του, το φόρτωσε σε ένα κάρο και αφού το διαπόμπευσε στους δρόμους της πόλης το πέταξε σε ένα ρέμα με σκουπίδια. Πάνω από 700 τα γνωστά θύματα των εγκλημάτων της συμμορίας του τα περισσότερα μέλη της οποίας έφυγαν μαζί με τους Γερμανούς. Όσοι έμειναν στη χώρα πήραν αμνηστία και πολέμησαν στο πλευρό του Εθνικού στρατού στον εμφύλιο. Δεν δικάστηκαν ποτέ παρά την οργή των συγγενών των θυμάτων. Όσοι παρέμειναν στην Ελλάδα όπως συνέβη μετά το τέλος της γερμανικής κατοχής με τους περισσότερους από τους ταγματασφαλίτες, έγιναν μέλη του κρατικού και του παρακρατικού μηχανισμού και πέθαναν υπέργηροι.

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1944. Στο χωριό Γοργόπη Γουμένισσας του νομού Κιλκίς οι ταγματασφαλίτες του Σούμπερτ εκτέλεσαν 13 πατριώτες. Στο ίδιο χωριό είχαν προχωρήσει σε μαζικές εκτελέσεις και οι Γερμανοί τον Μάη του 1944.

Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1944 ταγματασφαλίτες με επικεφαλής τον Σούμπερτ και τον Πούλο και με ενισχύσεις από τους Γερμανούς κυκλώνουν τα Γιαννιτσά και δολοφονούν 104 άοπλους πολίτες. Η σφαγή έλαβε χώρα λίγο πριν την απελευθέρωση των Γιαννιτσών από τον ΕΛΑΣ. Είναι η περίοδος που τόσο το 30ο όσο και το 16ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ καταδιώκουν τα Γερμανικά στρατεύματα που έχουν ξεκινήσει την υποχώρηση. Αυτή την ευκαιρία βρήκαν οι γερμανοτσολιάδες του Φριτς Σούμπερτ και το τάγμα του Πούλου για να επιτεθούν στην πόλη των Γιαννιτσών διαπράττοντας ένα από τα θλιβερότερα εγκλήματα της Γερμανικής κατοχής.

Από νωρίς τα χαράματα μέχρι το μεσημέρι, με βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, συγκέντρωσαν 3.000 άνδρες από 12-80 ετών στο προαύλιο του Α’ δημοτικού σχολείου. Ύστερα επέλεξαν 10 άντρες και τους έβαλαν να σκάψουν σε διπλανό χωράφι έναν τεράστιο τάφο διαστάσεων 4χ6 και ύψους 2,5 μέτρων και μέχρι το βράδυ κάτω από την επιστασία του Γερμανού Σούμπερτ έσπειραν τον όλεθρο, εκτελώντας 112 κατοίκους, μεταξύ των οποίων και τον δήμαρχο των Γιαννιτσών, Θωμά Μαγκριώτη, αφού πρώτα τους υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια.

Στο ιστορικό αρχείο του Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα, υπάρχει η συγκλονιστική μαρτυρία του εκπροσώπου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, Εμίλ Βένγκερ, που επισκέφθηκε τα Γιαννιτσά λίγες μέρες μετά την σφαγή. Η περιγραφή δείχνει την βαρβαρότητα που επέδειξαν οι ταγματσφαλίτες:

«… Πλέον των 70 ατόμων, μεταξύ των οποίων ο δήμαρχος, πέντε δημοτικοί υπάλληλοι και πολλοί προύχοντες, εξετελέσθησαν κατά τρόπον φοβερόν. Αφού τους εκτύπησαν δια σιδηροσωλήνος, φέροντος κυρτωμένον το έν άκρον, με αποτέλεσμα να πεταχτούν έξω τα μυαλά των, να θραυσθούν τα μέλη των, τα νεφρά ή τα πλευρά των, τοις έδιδον το χαριστικόν χτύπημα, αποτελειώνοντες αυτού δια βολής περιστρόφου. Τίποτε δεν θα ηδήνατο να περιγράψη την φρίκην των εκτελέσεων αυτών…».

Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944. Το ολοκαύτωμα του Χορτιάτη. Γερμανοί και ταγματασφαλίτες των ομάδων του Σούμπερτ εκτελούν 149 κατοίκους του χωριού Χορτιάτη Θεσσαλονίκης και καίνε ολοσχερώς το χωριό. Οι 128 από τους εκτελεσθέντες είναι γυναίκες και παιδιά.

Χορτιάτης μετά την αποχώρηση των Γερμανών

Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού έφυγαν όταν τους ειδοποίησαν οι άντρες του ΕΛΑΣ για την γερμανική φάλαγγα που την αποτελούσαν 32 οχήματα είχε ξεκινήσει από την Θεσσαλονίκη με κατεύθυνση τον Χορτιάτη. Κάποιοι κάτοικοι όμως παρέμειναν αφού πείστηκαν από τον πρόεδρο Χρήστο Μπατάτσιο και τον ιερέα Δημήτρη Τομαρά, να μη φύγουν γιατί θα μιλούσαν στους Γερμανούς και δεν θα τους πείραζαν.

Μόλις όμως η γερμανική φάλαγγα έφθασε στο χωριό με εντολές του Σούμπερτ οι Γερμανοί στρατιώτες και οι ταγματασφαλίτες χωρίστηκαν σε δυο ομάδες και ξεχύθηκαν στους δρόμους πυροβολώντας, εισβάλοντας στα σπίτια, λεηλατώντας, δολοφονώντας, βιάζοντας. Από κάθε σπίτι που έφευγαν έβαζαν φωτιά. Στο τέλος συγκέντρωσαν τους εναπομείναντες κατοίκους στο καφενείο του προέδρου Μπατάτσιου και στην πλατεία. Στην προσπάθεια του Μπατάτσιου να τους μιλήσει τον τραυματίζουν σοβαρά. Την ίδια τύχη έχει και η προσπάθεια του ιερέα Τομαρά. Αφού βιάσουν και σκοτώσουν τις δύο κόρες του μπροστά στα μάτια του θα τον εκτελέσουν και αυτόν. Οι ακροβολισμένοι Γερμανοί και ταγματασφαλίτες πυροβολούν όποιον προσπαθεί να φύγει από το χωριό.

Από το καφενείο του Μπατάτσιου πάνω από 80 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν στον φούρνο του Στ. Γκουραμάνη. Αφού τους έκλεισαν μέσα με διαταγή του Σούμπερτ έβαλαν φωτιά και τους έκαψαν ζωντανούς. Όποιος δοκίμασε να ξεφύγει από το φλεγόμενο οίκημα τον πυροβολούσαν οι Γερμανοί και οι ταγματασφαλίτες με τα πολυβόλα που είχαν στήσει γύρω από τον φούρνο. Ανάμεσα στους νεκρούς και ο τραυματισμένος πρόεδρος του χωριού με την οικογένειά του.

Μαρμάρινη πλάκα στη θέση που ήταν ο φούρνος Γκουραμάνη

Το ίδιο σκηνικό έχει στηθεί και για τους υπόλοιπους στο δεύτερο σημείο που οδήγησαν τους υπόλοιπους συγκεντρωμένους στο σπίτι του Νταμπούδη.

Οι Γερμανοί και οι ταγματασφαλίτες του Σούμπερτ θα αποχωρήσουν από το χωριό αργά το απόγευμα όταν πια δεν θα έχει γλιτώσει κανένας από την μανία τους . Το χωριό έχει καταστραφεί ολοσχερώς με περισσότερα από 300 σπίτια να έχουν καεί. Πτώματα παντού και η μυρωδιά της καμένης σάρκας να σκεπάζει τα πάντα. 149 νεκροί, από τους ο ποίους οι 51 ανήλικοι και από αυτούς οι 36 κάτω των 10 ετών -ακόμη και αβάπτιστα βρέφη.

Επιμέλεια Μ.Κ.

Συνεχίζεται…

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...