Χαιρετισμό απηύθυνε ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ Θοδωρή Κωτσαντή ανοίγοντας την μεγάλη πολιτική συγκέντρωση του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή».
Ακολουθεί ο χαιρετισμός:
«Το 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή” είναι εδώ, πιστό στα ραντεβού του. Μια βαθιά ανάσα αισιοδοξίας. Ένα παράθυρο ανοικτό στη λιακάδα!
Χαιρετίζουμε τους συντρόφους και φίλους του ΚΚΕ και της ΚΝΕ που εργάστηκαν για την επιτυχία του Φεστιβάλ σε όλη τη χώρα.
Τους εργαζόμενους και τη νεολαία της Αττικής που αγκάλιασαν τις εκδηλώσεις του και ιδιαίτερα της Δυτικής Αθήνας που μας υποδέχτηκαν για ακόμα μια χρονιά στη γειτονιά τους.
Είμαστε περήφανοι για τη συμβολή του Φεστιβάλ στην προστασία, συντήρηση και ανάδειξη του Πάρκου Τρίτση, στην υπεράσπισή του από τα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Ένα πάρκο που -κάθε χρόνο τέτοιες μέρες- μεταμορφώνεται, γεμίζει μουσικές και χαμόγελα, φωτίζεται από τα μεγάλα ιδανικά του αγώνα, της διεθνιστικής αλληλεγγύης.
Με ιδιαίτερη χαρά καλωσορίζουμε τις αντιπροσωπείες 31 Κομμουνιστικών Νεολαιών και Αντιιμπεριαλιστικών Οργανώσεων απ’ όλο τον κόσμο. Τους συνδικαλιστές λιμενεργάτες από την Τουρκία, την Ιταλία, τη Γαλλία που οργανώνουν μια απεργία-ορόσημο στις 30 του Οκτώβρη σε πάνω από 45 λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου με σύνθημα “Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο”.
Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου δεν έχουν κανένα συμφέρον να ματώνουν για τους πολέμους και τα κέρδη των καπιταλιστών. Ιδιαίτερα οι λαοί Ελλάδας και Τουρκίας μπορούν να ζήσουν αδελφωμένοι, παλεύοντας ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, τα πολεμικά σχέδια, την αμφισβήτηση συνόρων και τα επικίνδυνα παζάρια των κυβερνήσεών τους, των μονοπωλίων, του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών.
Εκφράζουμε κι από αυτό το βήμα την αλληλεγγύη μας σε όλους τους λαούς που δοκιμάζονται από τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα και τις επεμβάσεις.
Στον περήφανο λαό της Κούβας που αντιστέκεται στον αμερικανικό αποκλεισμό.
Στον ηρωικό λαό της Παλαιστίνης που μάχεται για τη λευτεριά.
Εδώ μέσα ανασαίνουμε τον αέρα της συλλογικότητας, της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης
Πολλοί αναρωτιούνται τι είναι αυτό που κάνει το Φεστιβάλ της ΚΝΕ να ξεχωρίζει, να συνενώνει τόσες χιλιάδες νέους και νέες. Είναι μόνο οι συναυλίες, οι εκθέσεις, η ιστορία, η καλλιτεχνική δημιουργία;
Πάνω απ’ όλα το Φεστιβάλ είναι μια κλεφτή ματιά στο ευτυχισμένο αύριο. Γιατί το Φεστιβάλ έχει κάτι από την κοινωνία που θέλουμε και αγωνιζόμαστε. Την κοινωνία της ειρήνης και της δουλειάς, του πολιτισμού και της γνώσης, της πραγματικής ελευθερίας, του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.
Το Φεστιβάλ είναι μια διαφορετική πρόταση ζωής. Εδώ μέσα ανασαίνουμε έναν διαφορετικό αέρα. Τον αέρα της συλλογικότητας, της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης. Εδώ ο διπλανός μας δεν είναι αντίπαλος, δεν είναι ανταγωνιστής, δεν είναι “ο καθένας για την πάρτη του”. Είναι σύντροφος, συναγωνιστής, άνθρωπος που μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες, αλλά και όνειρα για το μέλλον.
Υπάρχει άραγε πιο όμορφη εικόνα από αυτή;
Ίσως οι εποχές που ζούμε κάνουν αυτή την εικόνα ακόμα πιο ξεχωριστή.
Γιατί έξω από αυτές τις πύλες κυριαρχεί ένας κόσμος που γίνεται κάθε μέρα πιο δύσκολος, πιο άγριος, πιο παράλογος.
Ένας κόσμος που μας ζητά να προσαρμοστούμε στα λίγα, στη φτώχεια, στην αδικία, στην “κουλτούρα φερέτρων”.
Ένας κόσμος που έχει τη δυνατότητα να παράγει τεράστιο πλούτο, αλλά αρνείται τα στοιχειώδη σε εκατομμύρια ανθρώπους.
Ένας κόσμος που επιλέγει να κατασκευάζει όλο και πιο εξελιγμένα όπλα, αντί να εξασφαλίσει σύγχρονα και ασφαλή σχολεία, νοσοκομεία, μεταφορές, υποδομές. Που διαθέτει αμύθητους πόρους, αλλά μας λέει ότι “δεν υπάρχουν λεφτά” όταν ζητάμε αξιοπρεπείς μισθούς, Πολιτισμό, Αθλητισμό, προστασία από τις φυσικές καταστροφές.
Ένας κόσμος που μοιράζει “ευκαιρίες”, αλλά αφαιρεί δικαιώματα. Που προσφέρει αμέτρητα προϊόντα προς κατανάλωση, αλλά στερεί από τη νεολαία τον ελεύθερο χρόνο, την ουσιαστική ικανοποίηση των πραγματικών της αναγκών.
Ένας κόσμος που υπόσχεται “ελευθερία”, αλλά δημιουργεί ασφυξία σε νέα παιδιά που νιώθουν ότι δεν αντέχουν να ζήσουν μέσα σε αυτόν. Που μιλάει διαρκώς για δεξιότητες, αλλά υποβαθμίζει τη γνώση και την κριτική σκέψη.
Ένας κόσμος που στηρίζει το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ να εξοντώνει 30.000 παιδιά, τα αφεντικά να σπέρνουν “Βιολάντες” στους χώρους δουλειάς και μετά αναρωτιέται γιατί η ανθρώπινη ζωή κοστολογείται τόσο φθηνά στα τρένα, στα γήπεδα, στα σχολεία, στις πλατείες, στις διαπροσωπικές σχέσεις, πιο φθηνά κι από μια ξαπλώστρα σε παραλία.
Και πάνω απ’ όλα, ένας κόσμος που μοιράζει φόβο και ανασφάλεια, αλλά αδυνατεί να προσφέρει ελπίδα.
Οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν μια ζωή πολύ διαφορετική
Αυτός ο γερασμένος καπιταλιστικός κόσμος, δεν φτιασιδώνεται, όσα ελιξίρια νεότητας, όσες θεραπείες πλασματαφαίρεσης κι αν του κάνουν.
Δεν διορθώνεται όσες κυβερνήσεις κι αν αλλάξουν.
Μόνο ανατρέπεται. Με την οργανωμένη πάλη των εργαζομένων, των βιοπαλαιστών αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας. Με το ΚΚΕ μπροστά.
Στην εποχή μας αυτό είναι το σύγχρονο, το αναγκαίο, το ρεαλιστικό.
Παραλογισμός είναι να πιστέψουμε ότι το σημερινό σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα είναι αιώνιο ενώ κάθε μέρα αποκαλύπτει τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά του. Να δεχτούμε ότι “έτσι είναι η ζωή”, ενώ την ίδια στιγμή βλέπουμε ότι η επιστήμη, η τεχνολογία, οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν μια ζωή πολύ διαφορετική.
Και αυτό ακριβώς είναι που θέλουν να ξεχάσουμε. Να ξεχάσουμε ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Να ξεχάσουμε ότι τίποτα στην Ιστορία δεν ήταν αιώνιο. Να θεωρήσουμε φυσικό αυτό που είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων κοινωνικών σχέσεων. Να πιστέψουμε ότι ο ανταγωνισμός είναι ανθρώπινη φύση, ότι η εκμετάλλευση είναι αναγκαίο κακό, ότι ο πόλεμος είναι φυσικό φαινόμενο, ότι ο εργαζόμενος πρέπει πάντα να κάνει θυσίες και ότι ο πλούτος που παράγει δεν μπορεί να γίνει δικός του.
Ποιοι είναι όλοι αυτοί που μας καλούνε να συμβιβαστούμε με αυτή την κατάσταση; Να υποταχθούμε στη βαρβαρότητα; Να απαρνηθούμε την ανθρωπιά μας; Να παραδοθούμε;
Κι εμείς τι θα επιλέξουμε να κάνουμε;
Όταν αρχίζει ο άνθρωπος να σκέφτεται, αρχίζει να βλέπει ότι ο σημερινός κόσμος δεν είναι μονόδρομος
Απάντηση δίνουν οι στίχοι του Μπρεχτ που δανειστήκαμε στο φετινό σύνθημα του Φεστιβάλ: “Ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα: Ξέρει να σκέφτεται”.
Και γι’ αυτό δεν θα πάψει ποτέ να αναζητά τις αιτίες και τους ενόχους για τα μεγάλα προβλήματα, να αμφισβητεί την κυρίαρχη πολιτική, να γυρεύει μια αλλιώτικη ζωή.
Δεν θα πάψει ποτέ να ρωτά ποιος αποφασίζει. Ποιος κερδίζει. Ποιος πληρώνει. Γιατί υπάρχει τόσος πλούτος και τόση φτώχεια. Γιατί η επιστήμη προχωρά με άλματα, αλλά οι κοινωνικές ανάγκες μένουν πίσω. Γιατί την ώρα που μας λένε ότι πρέπει να κάνουμε θυσίες για τον πόλεμο, κάποιοι κάνουν χρυσές δουλειές από αυτόν.
Και όταν αρχίζει ο άνθρωπος να σκέφτεται, αρχίζει να βλέπει και κάτι ακόμη: Ότι ο σημερινός κόσμος δεν είναι μονόδρομος. Ότι αυτό που υπάρχει σήμερα, δεν θα υπάρχει για πάντα…
Αυτό είναι το μήνυμα του Φεστιβάλ. Μια υπενθύμιση ότι μπορούμε να κοιτάμε πέρα από τη σημερινή δύσκολη πραγματικότητα. Εδώ δεν ερχόμαστε για να ξεχάσουμε τον κόσμο που υπάρχει έξω από αυτές τις πύλες. Ερχόμαστε για να μάθουμε ότι υπάρχει και ο κόσμος που θέλουμε να φτιάξουμε.
Είναι ο κόσμος που καθρεφτίζεται στο βλέμμα των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής.
Στην άφθαστη τόλμη και αντοχή των μαχητών και μαχητριών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Στις πρωτοπόρες ιδέες και την ασυμβίβαστη πάλη των μελών της ΚΝΕ.
Στη λεβεντιά των φαντάρων που διεκδικούν και παίρνουν θέση ενάντια στον πόλεμο.
Στη μαγκιά των μαθητών που κλείνουν την πόρτα στον φασισμό και τον ρατσισμό.
Στους αγώνες της νεολαίας για τα σύγχρονα δικαιώματά της.
Στην οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Και κάπως έτσι φουντώνει η ελπίδα. Όχι η ψεύτικη ελπίδα και αναμονή ενός “σωτήρα” για να μας λύσει τα προβλήματα. Η πραγματική ελπίδα όταν ανακαλύπτουμε τη δύναμη που έχουμε η εργατική τάξη, η νεολαία και ο λαός για να τα αλλάξουμε όλα.
Με το ΚΚΕ μπροστά για τον σοσιαλισμό!
Ζήτω το 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – “Οδηγητή”»!
