Τη γνωστή «στρακαστρούκα» της σοσιαλδημοκρατίας θυμήθηκε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκης, που παραμονές της Πρωτομαγιάς κάνει πρόταση για «35ωρο ή 4ήμερο εργασίας»…
Πρόκειται για «κοροϊδία στο τετράγωνο», αφού πάει πολύ το ΠΑΣΟΚ να καμώνεται ότι θέλει «μείωση του εργάσιμου χρόνου», όταν πρόκειται για το κόμμα που:
– Ψήφισε 3 μνημόνια, με εκατοντάδες αντεργατικούς νόμους που καταργούν το 8ωρο και τις Συμβάσεις και μετατρέπουν την κυριακάτικη αργία σε μακρινή ανάμνηση.
– Ψήφισε το 70% του νόμου Χατζηδάκη της ΝΔ, που καταργεί το 8ωρο μέσω της «διευθέτησης» και της 10ωρης δουλειάς με απλήρωτες τις δύο ώρες.
– Ψήφισε το 80% των νόμων Γεωργιάδη και Κεραμέως, που επιβάλλουν τις 13 ώρες δουλειάς σε έναν ή περισσότερους εργοδότες.
– Νομοθέτησε μαζί με τη ΝΔ την κατάργηση της συλλογικής διαπραγμάτευσης για την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.
– Εχει στηρίξει τέσσερις νόμους για την προώθηση της μορφής των συμβασιούχων και τις ελαστικές μορφές απασχόλησης.
– Στήριξε την πρόσφατη «Κοινωνική Συμφωνία» της ντροπής, που βάζει ταφόπλακα στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.
Ολα αυτά βέβαια τα στήριξαν και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ στο συνδικαλιστικό κίνημα, όπως στη ΓΣΕΕ, στην Ομοσπονδία Τουρισμού, στους ξενοδοχοϋπαλλήλους της Ρόδου, όπου έφτασαν να υπογράφουν Σύμβαση για 16 ώρες δουλειά την ημέρα και 7 μέρες τη βδομάδα! Τέτοια αίσχη, που έχουν την υπογραφή των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ, έχουν γίνει το μόνιμο άλλοθι της κυβέρνησης της ΝΔ στην υλοποίηση αντεργατικών μέτρων. Γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, από κοινού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ψήφισαν και στηρίζουν τον ελεγχόμενο εκατομμυριούχο πρόεδρο της ΓΣΕΕ, όπως έκαναν και στο πρόσφατο Συνέδριό της.
Από κοντά και οι εκλεγμένοι του στην Τοπική Διοίκηση, που παντού στηρίζουν τις «Λευκές Νύχτες» της εξόντωσης και της δουλειάς μέχρι τα χαράματα για τους εμποροϋπαλλήλους.
Οσο για τα περιβόητα «προγράμματα 4ήμερης εργασίας» που θυμήθηκε ο Ν. Ανδρουλάκης, αυτά έχουν δοκιμαστεί σε κάποιες χώρες της Ευρώπης και αποτελούν ένα επιπλέον εργαλείο υπερεκμετάλλευσης και εντατικοποίησης της εργασίας, αφού συγκεντρώνουν συνεχόμενα 9ωρα και 10ωρα, απλήρωτα φυσικά από υπερωρίες. Είναι δηλαδή μια μορφή «διευθέτησης» σαν αυτή που προβλέπουν ο νόμος Χατζηδάκη και οι σχετικές Ευρωπαϊκές Οδηγίες που με χέρια και με πόδια στηρίζει το ΠΑΣΟΚ μαζί με τη ΝΔ.
Υπενθυμίζεται ότι ένα τέτοιο μοντέλο εργασίας προσπάθησε να επιβάλει η εργοδοσία στους μεταλλωρύχους της Χαλκιδικής, οι οποίοι με τον αγώνα τους και την ενότητά τους το πέταξαν στα σκουπίδια.
Η εντατικοποίηση της εργασίας και η φθορά της υγείας των εργαζομένων από συνεχόμενα 10ωρα και 12ωρα δεν μπορούν να αναπληρωθούν από κανένα ρεπό. Αυτό επιβεβαιώνεται από τα τσακισμένα κορμιά των εργαζομένων στα ξενοδοχεία και στον Επισιτισμό.
Μάλιστα στην Ισπανία του Σάντσεθ, που αποτελεί πρότυπο για το ΠΑΣΟΚ, οι επιχειρήσεις επιδοτήθηκαν με 200.000 ευρώ κατά μέσο όρο η καθεμιά για να προωθήσουν πιλοτικά τέτοια μέτρα υποτιθέμενης «4ήμερης εργασίας». Στην Αγγλία μιλούσαν για την «πολιτική των συμπιεσμένων ωρών», δηλαδή περισσότερη δουλειά πακεταρισμένη σε λιγότερες μέρες.
Οπως άλλωστε οι ίδιοι λένε, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι «όχι μόνο το ωράριο αλλά το ανέβασμα της παραγωγικότητας», δηλαδή το παραπάνω ξεζούμισμα του εργαζόμενου. Γι’ αυτό προωθούν την εντατικοποίηση μπροστά στις συνθήκες και στις απαιτήσεις της πολεμικής οικονομίας, και το ξέφρενο κυνήγι για τα αιματοβαμμένα κέρδη τους.
Σύγχρονο και αναγκαίο σήμερα δεν είναι η εργασιακή εξόντωση με «μέσους όρους» δουλειάς, αλλά η μείωση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου, το 7ωρο – 5ημερο – 35ωρο με κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών απασχόλησης και με γενναία αύξηση των μισθών.
Αυτό είναι ρεαλιστικό και αναγκαίο λόγω της τεράστιας ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, και όχι η προσαρμογή, η «ευελιξία», η εντατικοποίηση και το κλάδεμα των συλλογικών κατακτήσεων, που είναι βασική στρατηγική της ΕΕ και του κεφαλαίου και έχει οδηγήσει σε απόγνωση τους εργατοϋπαλλήλους σε όλη την Ευρώπη.
Αυτό είναι το μήνυμα και της φετινής Πρωτομαγιάς. Και, πιάνοντας το νήμα των αγώνων του Σικάγο και της Καισαριανής, τη λύση θα τη δώσει ο οργανωμένος λαός στον δρόμο της ανατροπής του συστήματος του πολέμου και της εκμετάλλευσης.
Τ. (αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»)
