«Τα τελευταία τρία χρόνια αποτέλεσαν μια απόλυτη καταστροφή από γεωπολιτικής άποψης. Κάθε τι που θα μπορούσε να πάει στραβά, στην ουσία πήγε πράγματι στραβά (…)
Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (…) βιώνουμε ορισμένες τεκτονικές γεωπολιτικές αλλαγές (…) η ισχύς ουσιαστικά καθίσταται το κρίσιμο στοιχείο, ενώ η διεθνής αρχιτεκτονική ασφάλειας πάνω στην οποία οικοδομήθηκε ο κόσμος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υποχωρεί…
Εχουμε τον μεγαλύτερο αριθμό ένοπλων συγκρούσεων παγκοσμίως από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (…) περισσότερες από 60. Εντεκα από αυτές χαρακτηρίζονται πόλεμοι μεγάλης κλίμακας, αριθμός που αποτελεί ιστορικό ρεκόρ (…) Βλέπουμε την άνοδο νέων δυνάμεων, οι οποίες αναδύονται πλέον ως εναλλακτική στο παλαιό καθεστώς, σε μια εποχή που έχει παρέλθει».
Αυτά έλεγε ο υπουργός Εξωτερικών μιλώντας σε πανεπιστήμιο του Καναδά πριν από μερικές μέρες. Μπροστά σε τέτοια ακροατήρια λύνεται η γλώσσα τους…
* * *
Κι αν αυτός είναι ο κόσμος (τους), τι μέλλει γενέσθαι; Απαντάει ο Γεραπετρίτης:
«Χρειάζεται να αυξήσουμε τις αμυντικές δαπάνες, επειδή πρώτα απ’ όλα υπάρχει αυτό που στην αρχαία ελληνική γραμματεία αποκαλούμε “παγίδα του Θουκυδίδη”. Πρόκειται για τον αναπόφευκτο πόλεμο μεταξύ της παραδοσιακής δύναμης και της αναδυόμενης δύναμης…
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, αυτό θα οδηγήσει σε πόλεμο ό,τι κι αν συμβεί, επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος επίλυσης τέτοιου είδους διλημμάτων παρά μόνο μέσω ενός πολέμου…
Επειδή και τα δύο κράτη, τόσο η ανερχόμενη όσο και η υφιστάμενη δύναμη, ανησυχούν ιδιαίτερα για την κατάσταση, είναι υπερεξοπλισμένα και αυτή η υπερεξοπλιστική κούρσα θα οδηγήσει τελικά σε έναν πολύ σοβαρό πόλεμο».
Δηλαδή, ό,τι βλέπουμε σήμερα είναι οι δονήσεις ενός νέου γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου, που έρχεται όλο και πιο κοντά, επειδή ζούμε σε εκείνες τις ξεχωριστές ιστορικά εποχές όπου συμβαίνει …«αλλαγή φρουράς» στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Μόνο που δεν γίνεται με εμβατήρια και τιμητικά αγήματα, αλλά με τα όπλα. Και μάλιστα με «πολύ σοβαρό πόλεμο»…
* * *
Με δεδομένα τα παραπάνω, βλέπει κανείς με άλλο μάτι και την προσπάθεια της ελληνικής αστικής τάξης να πάρει θέση στο νέο σκηνικό των ανταγωνισμών που διαμορφώνεται, για να υπερασπιστεί ζωτικά της συμφέροντα και να διεκδικήσει μερίδιο από την ιμπεριαλιστική λεία.
Το οποίο παρεμπιπτόντως δεν είναι «πέσε πίτα να σε φάω», αλλά απαιτεί επιθετική – μαχητική συμμετοχή στα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σενάρια και τον υψηλότερο βαθμό δέσμευσης στα δολοφονικά σχέδια της ευρωατλαντικής συμμαχίας.
Ακριβώς ό,τι βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, με την πυροβολαρχία στη Σαουδική Αραβία, τη φρεγάτα στην Ερυθρά, τα όπλα στον Ζελένσκι, τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, την «Ασπίδα του Αχιλλέα», την Ελλάδα – κόμβο της ενεργειακής κυριαρχίας των ΗΠΑ κ.ά.
Αυτό είναι που βάζει φωτιά και στα Ελληνοτουρκικά: Ο ανταγωνισμός με την τουρκική αστική τάξη, τώρα που η μεγάλη εικόνα της σύγκρουσης ΗΠΑ – Κίνας για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία ρίχνει το ένα κομμάτι του ντόμινο μετά το άλλο και έχει ανοίξει όλη τη βεντάλια των συγκρουόμενων συμφερόντων…
* * *
Τον λόγο του Γεραπετρίτη συμπληρώνει το άρθρο του υπουργού Αμυνας, Δένδια, σε ιστοσελίδα, με τον βαθυστόχαστο τίτλο «Τι μας οδηγεί»… Σταχυολογούμε:
«Σε έναν κόσμο που μετασχηματίζεται με πρωτοφανή ταχύτητα, η Ελλάδα βρίσκεται ενόψει μεγάλων προκλήσεων, αλλά και ευκαιριών (…) η αδράνεια δεν μπορεί να είναι επιλογή (…) Κάθε εποχή δημιουργεί τις δικές της “Μεγάλες Ιδέες” (…) Σήμερα πρέπει να συμφωνήσουμε στο συλλογικό όραμα που θα οδηγήσει τη χώρα στη νέα εποχή…
Η Αμυνα είναι ίσως το πιο καθαρό πεδίο για να δει κανείς αυτήν την ανάγκη αλλαγών και τις νέες δυνατότητες που ανοίγονται. Γιατί εκεί το ερώτημα “τι μας οδηγεί;” αποκτά την πιο σκληρή και επιτακτική του μορφή. Σχετίζεται με την ίδια την ύπαρξή μας ως έθνους. Και η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι ένα νέο υπόδειγμα για τη δημιουργία μιας ισχυρής Ελλάδας για τη δεκαετία του 2030 και πέραν…
Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημά μας: Μια Ελλάδα παραγωγικά δυναμική, τεχνολογικά προηγμένη και αμυντικά ισχυρότερη από ποτέ, πρωταγωνίστρια στην ευρύτερη περιοχή και στην ΕΕ».
* * *
Στο ερώτημα «τι μας οδηγεί», ο Δένδιας και η κυβέρνηση απαντάνε χωρίς περιστροφές: Η νέα «Μεγάλη Ιδέα» της αστικής τάξης να «πρωταγωνιστήσει» στην περιοχή, δηλαδή στον ζωτικό της χώρο.
Και για να το πετύχει, ορμάει επιθετικά και αφηνιασμένα μέσα στους ανταγωνισμούς και τους πολέμους που μαίνονται… Αυτός είναι άλλωστε και ο «τρόπος να υπάρχει», τον οποίο εύγλωττα περιγράφει ο Δένδιας ως την «ύπαρξή μας ως έθνος», για να ταυτίσει τα συμφέροντα του λαού με αυτά της αστικής τάξης…
Αυτά είναι τα «μεγάλα» που καθορίζουν τη στρατηγική της αστικής τάξης, των συμμαχιών και των κομμάτων της στην πολεμική φάση του καπιταλισμού. Αυτά απαντούν και στο ερώτημα «τι ώρα είναι»…
Για τους καπιταλιστές και το κράτος τους, είναι ώρα να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τους και να τα διευρύνουν, με πιο βαθιά εμπλοκή στους πολέμους για το ξαναμοίρασμα του κόσμου.
* * *
Στο ίδιο ερώτημα για τον λαό και το Κόμμα μας, την απάντηση δίνει η Απόφαση του 22ου Συνεδρίου:
«…στα χρόνια που έρχονται θα υπάρξουν γεγονότα που θα επιδράσουν καταλυτικά στη συνείδηση. Θα έχουμε και γρήγορες μεταβολές, μέρες που θα ισοδυναμούν με χρόνια της προηγούμενης, της σημερινής συνηθισμένης ζωής. Η όξυνση των αντιθέσεων μπορεί να φέρει αποσταθεροποίηση, ακόμη και κλονισμό της αστικής εξουσίας, ανάπτυξη μεγάλης κίνησης μαζών, εξεγέρσεων, ακόμη και συνθηκών επαναστατικής κατάστασης, αλλά και απόπειρα χτυπήματος του κινήματος από την αστική εξουσία, νέα πιθανή οπισθοχώρηση του εργατικού κινήματος, όπως και δυνατότητες για την “έφοδο στον ουρανό”.
Χρέος μας να βλέπουμε τα δυναμικά στοιχεία των εξελίξεων, να μη “θολώνουμε” μπροστά στον προσωρινό αρνητικό συσχετισμό που, όσο δύσκολος κι αν φαντάζει, δεν είναι ακίνητος, στατικός».
Αυτήν την ώρα δείχνουν σήμερα οι δείκτες του ρολογιού, επιβεβαιώνοντας κάθε μέρα την ανάγκη «να κάνουμε σημαντικά βήματα στην αντιστοίχιση της καθημερινής λειτουργίας και δράσης του Κόμματος με το επαναστατικό του Πρόγραμμα και το Καταστατικό του, έτσι ώστε να γίνει το ΚΚΕ “δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό”»!
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη», 26-27/9/2026
