Την Πέμπτη 6 Αυγούστου στις 12 το μεσημέρι στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων του Α’ Νεκροταφείου Αθηνών θα τελεστεί η κηδεία του Λάκη Χαλκιά.
Η σορός του θα βρίσκεται από τις 10 π.μ. στην αίθουσα του κοιμητηρίου για προσκύνημα.
Ο Λάκης Χαλκιάς γεννήθηκε στα Γιάννενα στις 30 Αυγούστου του 1943. Ανήκε σε οικογένεια που είχε παράδοση στη δημοτική μουσική και συνέχισε επάξια αυτήν την παράδοση, καθώς ασχολήθηκε από πολύ μικρός με τη μουσική. Σε ηλικία 18 ετών ηχογράφησε τους πρώτους του δίσκους στην «Columbia», με δημιουργίες του Θεόδωρου Δερβενιώτη και του Κώστα Βίρβου.
Τη δεκαετία του 1960 συνεργάστηκε με κορυφαίους τραγουδιστές όπως η Σωτηρία Μπέλλου, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο Γιώργος Ζαμπέτας, ενώ συνυπήρξε με ρεμπέτες όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου και ο Βασίλης Τσιτσάνης. Τη δεκαετία του 1970 η πορεία του σημαδεύτηκε από τη συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, όπου ερμήνευσε εμβληματικά τραγούδια. Εκείνη την περίοδο πραγματοποίησε συναυλίες στο εξωτερικό, στο πλευρό του Νίκου Ξυλούρη και του Χαράλαμπου Γαργανουράκη.
Πάντοτε ήταν στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, στο πλευρό των αγώνων του λαού μας.
«Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τον συναγωνιστή μας Λάκη Χαλκιά, έναν σπουδαίο ερμηνευτή, μουσικό, ερευνητή της ελληνικής μουσικής και πνευματικό άνθρωπο. Έναν ολοκληρωμένο καλλιτέχνη που υπηρέτησε με συνέπεια την ελληνική μουσική παράδοση, την ανέδειξε δημιουργικά και τη συνέδεσε με τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της εποχής. Η διαδρομή του υπήρξε πολύχρονη και πολυδιάστατη» σημειώνει το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ.
«Αποχαιρετούμε τον Λάκη Χαλκιά γνωρίζοντας πως η θύμηση και η φωνή του θα συντροφεύουν πάντα τα Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του “Οδηγητή”, τους νέους αγώνες που έχουμε μπροστά μας» σημειώνει το ΚΣ της ΚΝΕ.
«Τη φωνή του μόχθου και του αγώνα» αποχαιρετά το ΠΑΜΕ, ενώ ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος σημειώνει πως «το έργο του, τα τραγούδια του και το παράδειγμά του αποτελούν μια ανεξίτηλη πολιτιστική παρακαταθήκη, θα παραμείνουν ζωντανά στη μνήμη και τη συνείδηση των επόμενων γενιών. Η απώλειά του αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην ελληνική μουσική, στον Πολιτισμό και στους αγώνες του λαού μας».
