Το γνωστό μαντρόσκυλο του συστήματος, ο ναζιστής Ηλ. Κασιδιάρης, αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Δομοκού και αμέσως έσπευσε να δηλώσει πως θα προχωρήσει στην ίδρυση κόμματος που θα βρεθεί «στην πρώτη γραμμή των εθνικών αγώνων», σε μια περίοδο που η αστική τάξη και τα κόμματά της ομνύουν στον «εθνικό στόχο» της πολεμικής προετοιμασίας και της πολεμικής εμπλοκής.
Ο Κασιδιάρης αποφυλακίστηκε κάνοντας χρήση ευεργετημάτων του νόμου για τον υπολογισμό των ημερών κράτησης. Αν και καταδικάστηκε σε κάθειρξη 13 χρόνων και 6 μηνών, έμεινε στη φυλακή 7 χρόνια, σχεδόν τα μισά από την ποινή του. Μάλιστα, στο πλαίσιο των επιεικών ποινών που επέβαλε το δικαστήριο για τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση, ο Κασιδιάρης αξιοποίησε και το ευνοϊκότερο νομοθετικό πλαίσιο του 2019 του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε ανακοίνωση του για την αποφυλάκιση του ναζιστή εγκληματία Κασιδιάρη το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:
“Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη, που ακολουθεί την αποφυλάκιση σχεδόν ολόκληρης της ηγεσίας της εγκληματικής οργάνωσης, αποτελεί πρόκληση απέναντι στα θύματα της Χρυσής Αυγής και τις οικογένειες τους, απέναντι στον εργαζόμενο λαό που απαίτησε και πίεσε με τον αγώνα του για την καταδίκη της.
Προκλητικά όμως είναι και τα κροκοδείλια δάκρυα των κομμάτων του συστήματος, που τάχα ανησυχούν και αγωνιούν με αυτή την εξέλιξη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η προηγούμενη κυβέρνηση Τσίπρα έχουν την ευθύνη για τις τεράστιες καθυστερήσεις στη δίκη, που ολοκληρώθηκε μετά από 11 χρόνια και μάλιστα όχι αμετάκλητα, κάτι που μπορεί να αξιοποιήσει ο εγκληματίας Κασιδιάρης για να επιχειρήσει να είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές. Άλλωστε, ακόμη και το νομοθετικό πλαίσιο που διαμόρφωσε η κυβέρνηση της ΝΔ, για να αποτρέψει δήθεν αυτό το ενδεχόμενο, διέπεται απ’ τη θεωρία των “δύο άκρων” και της ποινικοποίησης του ριζοσπαστισμού, έχοντας την ουσιαστική στήριξη και των υπολοίπων κομμάτων, αφού τελικά στρέφεται κατά του εργατικού λαϊκού κινήματος.
Όλα τα αστικά κόμματα κρύβουν συνειδητά ότι ο φασισμός είναι “παιδί” αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Ότι δεν είναι τυχαία η επανεμφάνιση του φασισμού σήμερα, αφού το εθνικιστικό, ρατσιστικό του δηλητήριο είναι απαραίτητο, σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής, για να στήνονται κάλπικα διλήμματα, για να εγκλωβίζεται ο λαός κάτω από ξένες σημαίες, κάτω από τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.
Εμφανίζουν την ενίσχυση του “κράτους δικαίου” ως απάντηση στην άνοδο του φασισμού, όταν “βγάζει μάτι” ότι το κράτος, οι κυβερνήσεις, η δικαιοσύνη ανέχονταν τη δράση της Χρυσής Αυγής, συναγελάζονταν μαζί της στα κοινοβουλευτικά έδρανα μέχρι τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Όταν η εγκληματική Χρυσή Αυγή “εξασφάλισε” χαμηλότερες ποινές με τους νέους Ποινικούς Κώδικες της τότε κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν άμεσες αποφυλακίσεις για τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών της, ευνοϊκή μεταχείριση με συνεχείς άδειες, αλλά και, όπως για την περίπτωση Κασιδιάρη, τη δυνατότητα έκτισης της ποινής στο μισό χρόνο, δίνοντάς του συνεχώς τις δυσεύρετες, για τους άλλους κρατούμενους, θέσεις εργασίας, μέσα στις υπερπλήρεις φυλακές.
Όλοι τους, κυβέρνηση και κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης, υπερασπίζονται το “κράτος δικαίου” της ΕΕ που με αιχμή την απαράδεκτη θεωρία των δυο άκρων, από τη μια αποκαθιστά τους συνεργάτες των Ναζί και από την άλλη γκρεμίζει κομμουνιστικά σύμβολα, απαγορεύει κομμουνιστικά κόμματα και νεολαίες. Είναι η ίδια ΕΕ που ποινικοποιεί και εξαπολύει ένα καινούριο “κυνήγι μαγισσών” με μαζική και προληπτική παρακολούθηση, με καταστολή απέναντι στη ριζοσπαστική σκέψη και δράση.
Γίνεται ακόμα πιο φανερό ότι ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με δήθεν προοδευτικές κυβερνήσεις του συστήματος, με νόμους και δικαστικές αποφάσεις, με την υπεράσπιση ενός “κράτους δικαίου” που επωάζει το αυγό του φιδιού κάθε φορά που το χρειάζεται. Άλλωστε η άνοδος του ακροδεξιού λαϊκισμού στη Γερμανία και σε άλλες χώρες επιβεβαιώνει ότι τον δρόμο σε αυτές τις δυνάμεις τον ανοίγουν το αστικό κράτος και οι αντιλαϊκές αστικές δυνάμεις, επιτρέποντας σε ένα γνήσιο “παιδί” αυτού του συστήματος να εμφανίζεται με τον μανδύα του “αντισυστημικού”.
Μόνο το εργατικό – λαϊκό κίνημα με την οργανωμένη πάλη του και σημαία τις σύγχρονες ανάγκες του, μπορεί να ανοίξει το δρόμο της ανατροπής αυτού του συστήματος, για να απαλλαγεί οριστικά από τη σήψη που γεννάει από όλους τους πόρους του.
Να ανοίξει τον δρόμο της ανατροπής για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό, που απέδειξε στην πράξη ότι μπορεί να τσακίσει το τέρας του φασισμού, καρφώνοντας την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο στο Βερολίνο, στην καρδιά του Ράιχσταγκ”.
