“Το λεωφορείο της Ρόζας”

Ρόζα Παρκς

Της Ρούλας Καραγιάννη

Υπάρχει πάντα ένα λεωφορείο που περνάει στη ζωή καθενός από εμάς. Εσύ κράτα τα μάτια ανοιχτά: μην χάσεις το δικό σου.

Μιλήστε στα παιδιά σας για το ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις.

Μιλήστε στα παιδιά σας για το μεγαλείο του Ανθρώπου ανεξάρτητα από το χρώμα τη θρησκεία ή την καταγωγή του.

Μιλήστε τους για το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου πάνω στη γη να απολαμβάνει τη ζωή που του αξίζει.

Μιλήστε τους για τη Ρόζα Πάρκς και το δικό της αγώνα…

1η Δεκεμβρίου 1955. Η Αφροαμερικανίδα Ρόζα Παρκς γυρνούσε στο σπίτι της μετά από μια κουραστική μέρα στη δουλειά της ως μοδίστρα, στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα.

Μπήκε στο λεωφορείο προχώρησε προς τις πίσω μέρος που ήταν για τους μαύρους κι έκατσε σε μια θέση που βρήκε κενή. Στις επόμενες στάσεις μπήκαν μέσα λευκοί επιβάτες.

Ο οδηγός όταν είδε ότι ένας λευκός δεν είχε θέση ανάγκασε τους νέγρους να σηκωθούν και να παραχωρήσουν τη θέση τους. Η Ρόζα ήταν η μόνη που αρνήθηκε.
Με συνοδεία αστυνομικών οδηγήθηκε στα κρατητήρια. Ο φίλος της Εντγκαρ Νίξον την επόμενη πλήρωσε την εγγύηση και αφέθηκε ελεύθερη.

Τέσσερις μέρες μετά κρίθηκε ένοχη για παραβίαση του νόμου περί φυλετικού διαχωρισμού και της επιβλήθηκε πρόστιμο.

Η Ρόζα Παρκς

Την ίδια μέρα σύσσωμη η αφροαμερικανική κοινότητα αποφάσισε να μη χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο μέσο μεταφοράς. Πολλοί αναγκάζονταν να περπατήσουν ως και 32 χλμ από το σπίτι ως τη δουλειά τους.

Εκείνη τη μέρα ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ θα εκφωνήσει έναν από τους σημαντικότερους λόγους του, που έμελλε να τον κάνουν μια μεγάλη μορφή της ιστορίας.
Το μποϊκοτάζ κράτησε 381 μέρες. Τα έσοδα των λεωφορείων μειώθηκαν τόσο που αναγκάστηκαν να αυξήσουν την τιμή στο εισιτήριο.

Οι Αφροαμερικανοί δέχονταν συνεχώς εκβιασμούς και επιθέσεις αλλά δεν υποχωρούσαν.
Η δικαίωση ήρθε στις 13 Νοεμβρίου του 1956 όταν το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε τους νόμους φυλετικών διακρίσεων αντισυνταγματικούς.

Την επόμενη μέρα της απόφασης η Ρόζα Παρκς μαζί με τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ μπήκαν στο λεωφορείο κι έκατσαν στην πρώτη θέση. Δεν μπορούσε να τους σηκώσει κανείς!

Στην αυτοβιογραφία της έγραψε: « Όλοι έγραψαν ότι δεν άφησα τότε τη θέση μου επειδή ήμουν κουρασμένη αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Ήμουν κουρασμένη ψυχολογικά είχα κουραστεί να υποχωρώ».

Το 1996 τιμήθηκε με το Προεδρικό μετάλλιο της Ελευθερίας.

Πέθανε το 2005 και είναι η μόνη γυναίκα που η σορός της εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στη Ροτόντα του Καπιτωλίου.

Η Ρόζα υπάρχει παντού γύρω μας. Μπορούμε να τη συναντήσουμε στο σχολείο, στο Μετρό, στην πλατεία Ομονοίας, στη Λέσβο στην Χίο ή αυτές τις μέρες στα σύνορα μας.

Εξακολουθεί καθημερινά να δίνει τον αγώνα της επιζητώντας μια καλύτερη ζωή. Δες την και κοίταξέ την στα μάτια με σεβασμό!

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...