Το λιμάνι της Στοκχόλμης, όπου έχει τοποθετηθεί πλακέτα αφιερωμένη στον Λένιν, δίπλα στο Moderna Musset (Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της πόλης), επισκέφτηκε το πρωί ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, συνοδευόμενος από τα μέλη της ΚΕ Ζήση Λυμπερίδη και Κώστα Παπαδάκη, ευρωβουλευτή, καθώς και αντιπροσωπεία της ΚΟ Σκανδιναβίας του ΚΚΕ.
Πρόκειται για Γλυπτό του Björn Lövin (Σουηδία, 1937-2009), ένα μνημείο αφιερωμένο στον Λένιν που φιλοτεχνήθηκε το 1977. Αποτυπώνει την παρουσία του Λένιν στις 13 Απρίλη 1917 στη Στοκχόλμη.
Η τεχνική του απαρτίζεται από λιθόστρωτα υλικά και ζωγραφισμένο δολερίτη.
Δίπλα έχει τοποθετηθεί και η φωτογραφία όπου φαίνεται ο Λένιν στη Vasagatan στις 13 Απρίλη 1917. Το σημείο που βρισκόταν είναι σημαδεμένο με έναν σταυρό. Πλακόστρωτες πέτρες, ένα μέρος του τραμ και ο σταυρός αναπαράχθηκαν από τον Björn Lövin σε αυτό το μνημείο.
Στην πινακίδα που έχει τοποθετηθεί μπροστά από το έργο αναφέρεται ότι «δεν έχει στόχο να αποτίσει φόρο τιμής σε ένα πρόσωπο», αλλά να εγείρει ερωτήματα «σχετικά με το τι και πώς θυμόμαστε και με το τι θέλουμε να θυμόμαστε συλλογικά».
Αργότερα ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, ξεναγήθηκε στο Σκανδιναβικό μουσείο, ένα λαογραφικό μουσείο που φιλοξενεί 1.5 εκατομμύρια αντικείμενα, σκιαγραφώντας τη ζωή των ανθρώπων στη Σουηδία, στο διάβα των τελευταίων 500 περίπου χρόνων.
Περιγράφοντας το έργο και σχολιάζοντας τη συγκεκριμένη αναφορά στην πινακίδα, ο Βασίλης Λαζαρίδης, γραμματέας της ΚΟΒ Στοκχόλμης και μέλος της ΤΕ Σκανδιναβίας του ΚΚΕ, σημείωσε:
«Η στόχευση της αναφοράς στην πλάκα είναι συγκεκριμένη. Πάνε να μας πείσουν ότι ένα μνημείο για τον Λένιν, όπως αναφέρεται στην πλάκα, “δεν έχει ως στόχο να αποτίσει φόρο τιμής σε ένα πρόσωπο ή μια πράξη” όπως συμβαίνει συχνά με ένα μνημείο. Αντ ‘αυτού, μας λένε “εγείρει ερωτήματα σχετικά με το τι και πώς θυμόμαστε ή θέλουμε να θυμόμαστε συλλογικά”.
Με όσα σημειώματα σκοπιμότητας και αν συνοδεύσουν το εν λόγω μνημείο, φανερώνουν την αγωνία τους προκειμένου να αναποδογυρίσουν την ιστορική αλήθεια. Οι κάθε είδους αντικομμουνιστές θέλουν εδώ και χρόνια να απομακρύνουν αυτό το μνημείο από τον χώρο. Δεν θα τους περάσει. Όποιο μνημείο θυμίζει τον σοσιαλισμό και τους ηγέτες του, ζητούν προκλητικά να το καταστρέψουν, να το απομακρύνουν. Είναι γελασμένοι. Η σημερινή παρουσία μας αποτελεί απάντηση και το διατρανώνουμε: Κάτω τα χέρια από τα μνημεία που αποτυπώνουν τους αγώνες του λαού, την πάλη τους για ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας».
Ακόμα, ο Β. Λαζαρίδης επισήμανε:
«Ο Λένιν επισκέφθηκε τη Στοκχόλμη το 1906, το 1907, το 1910 και το 1917. Την τελευταία του φορά στις 13 Απρίλη του 1917, ένα μήνα μετά την αστικοδημοκρατική επανάσταση στη Ρωσία και λίγους μήνες πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Λένιν βρισκόταν στη Στοκχόλμη καθ’ οδόν προς την Πετρούπολη. Η τσαρική αυτοκρατορία παραπαίει, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος μαίνεται και η Μεγάλη Σοσιαλιστική Οκτωβριανή Επανάσταση έρχεται.
Ο Λένιν ήταν στην εξορία στην Ελβετία όταν έφτασε η είδηση της ανατροπής του τσάρου και στην ανυπομονησία του να επιστρέψει στη Ρωσία που έβραζε, όλα τα σύνορα ήταν κλειστά λόγω του πολέμου. Η δε Βρετανία και η Γαλλία δεν ήθελαν έναν Ρώσο επαναστάτη να πάει στην πατρίδα του και να σταματήσει την εμπλοκή της χώρας του στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο Λένιν προσπάθησε να πάρει σουηδικό διαβατήριο. Μέσα από μεγάλες δυσκολίες, κατάφερε τελικά να ταξιδέψει μαζί με τη σύζυγό του Nadezhda Krupskaya, μέσω της Γερμανίας και αργότερα μέσω της Βαλτικής Θάλασσας στο Τρέλεμποργκ.
Το πρωί της 9ης Απριλίου, ο Λένιν αναχώρησε με άλλους 31 εξόριστους Ρώσους. Ο Λένιν είχε τηλεγραφήσει στην προσωρινή ηγεσία του Σουηδικού Σοσιαλδημοκρατικού Αριστερού Κόμματος (αργότερα SKP) και συναντήθηκε μαζί της. Το ξέσπασμα του πολέμου ως γνωστόν ήταν καταλυτικό για τη διάλυση της Δεύτερης Διεθνούς καθώς μπροστά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο οι περισσότεροι Σοσιαλδημοκράτες στοιχήθηκαν πίσω από τις αστικές κυβερνήσεις των χωρών τους. Η αλυσίδα των γεγονότων όμως που πυροδότησε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος με την πρωτοπόρα δράση των μπολσεβίκων και την καθοδήγηση του Λένιν, οδήγησε στη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση που άλλαξε τον ρου της Ιστορίας.
Ένας Σουηδός βαρόνος και κορυφαίος σοσιαλδημοκράτης, ο Erik Palmstierna, είδε την ευκαιρία του να αποτρέψει τη Ρωσική Επανάσταση και να επιτρέψει τη συνέχιση του πολέμου. Ο Palmstierna, ο οποίος αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας, καυχιέται στα απομνημονεύματά του ότι τηλεφώνησε στον σοσιαλδημοκράτη τότε πρωθυπουργό Branting και είπε: “Γνωρίζετε τον Kerensky (τον επικεφαλής της τότε ρωσικής προσωρινής κυβέρνησης). Πείτε του ότι ο Λένιν έρχεται με το επόμενο τρένο και πρέπει να πυροβοληθεί ή να φυλακιστεί όταν περάσει τα σύνορα”.
Η Σουηδία όταν ο Λένιν βρέθηκε εκεί το 1917 συγκλονιζόταν από μεγάλες απεργίες και μαζικές κινητοποιήσεις ιδιαίτερα ενάντια στις ελλείψεις τροφίμων, εξαιτίας του ιμπεριαλιστικού πόλεμου και του γερμανικού αποκλεισμού. Η επαναστατική ορμή στη Ρωσία αντήχησε σε όλη την Ευρώπη. Όταν τα νέα της αστικοδημοκρατικής Ρωσικής Επανάστασης του Φλεβάρη έφτασαν στη Σουηδία στα μέσα Μαρτίου του 1917, έγιναν δεκτά με μεγάλο ενθουσιασμό από ολόκληρο το εργατικό κίνημα στη χώρα.
Στις 20 Απριλίου 1917, ξέσπασε η απεργία στο Boden στα βόρεια σε περιοχή με μεγάλα ανθρακωρυχεία. Περίπου 40 εργατικά συμβούλια δημιουργήθηκαν σε όλη τη χώρα. Στα τέλη Απριλίου / αρχές Μαΐου, έλαβε χώρα η εξέγερση του Seskarö και μια μεγάλη διαδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 5 Ιουνίου στην πλατεία του Gustav Adolf στη Στοκχόλμη. Σε αρκετά δημόσια κτίρια είχαν τοποθετηθεί πολυβόλα. Η διαδήλωση κατέληξε σε “μακελειό στην πλατεία του Γκούσταβ Αδόλφου”, εργάτες τραυματίστηκαν, ποδοπατήθηκαν.
Οι μεγάλες κινητοποιήσεις της εποχής που κατέστειλε και στην πορεία έλεγξε χειραγωγώντας τον προσανατολισμό τους η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, οδήγησαν στο γενικευμένο δικαίωμα ψήφου και σε ορισμένες ακόμα αστικές μεταρρυθμίσεις. Η πείρα των εργατών επιβεβαίωσε πολλές φορές και στη συνέχεια της Ιστορίας ότι ο ταξικός αγώνας με την καθοριστική συμβολή των κομμουνιστών χρειάζεται να φτάνει ως την ανατροπή της αστικής εξουσίας.
Μπορεί το εργατικό κίνημα στη χώρα να υποχώρησε, αλλά η σπορά εκείνη με τη συμβολή του Λένιν, των Μπολσεβίκων αποτελεί μέχρι σήμερα άσβεστη παρακαταθήκη 108 χρόνια από τη Μεγάλη Σοσιαλιστική Οκτωβριανή Επανάσταση που γιορτάσαμε και φέτος πριν λίγες μέρες. Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε, εμείς συνεχίζουμε».
