Το όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη

Μαθητές σε σχολείο με πικέτες ενάντια στον πόλεμο

Προαπαιτούμενο να μιλήσει ένας εκπαιδευτικός στους μαθητές του για τον πόλεμο είναι να έχει ο ίδιος κατανοήσει ότι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι που γεννούν την προσφυγιά είναι αποτέλεσμα αντιθέσεων και ανταγωνισμών ανάμεσα σε κράτη, που χρησιμοποιούν οικονομικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς για να στηρίξουν με τη δράση τους τα συμφέροντα της τάξης που εκπροσωπούν. Της οικονομικά ισχυρής αστικής τάξης.

Το κράτος μιας χώρας εκφράζει, μέσω της κυβέρνησής του, όχι τα συμφέροντα όλων, αλλά τα συμφέροντα εκείνων που κατέχουν την οικονομική την εξουσία.

Πάντα μιλούσα με τους μαθητές μου για τον πόλεμο, τη μετανάστευση και την προσφυγιά. Μέχρι όπου μπορούσαν, ανάλογα την ηλικία και με οδηγό τις ερωτήσεις ,τις απορίες και τις ανησυχίες τους.

Η αφορμή δινόταν συχνά μέσα από πολλές διδακτικές ενότητες .

Ένα ποίημα, ένα τραγούδι ένα κείμενο, μια εικόνα στο μάθημα της Γλώσσας ήταν η σπίθα για να ανάψει η συζήτηση.

Στη Γεωγραφία, ψηλαφώντας τον κόσμο και τις ηπείρους εντοπίζαμε την Κύπρο, τη Συρία, το Αφγανιστάν τη Λιβύη και στην Αραβική Χερσόνησο το Ιράκ και την Υεμένη. Ποιες είναι οι αιτίες των πολέμων τους; Ποιο κερδίζουν ποιοι χάνουν από αυτούς;

Στο μάθημα της Φυσικής δεν στεκόμασταν μόνο στο πώς δημιουργείται το πετρέλαιο το φυσικό αέριο και οι υδρογονάνθρακες. Εντοπίζαμε τις χώρες που τα παράγουν και εξηγούσαμε γιατί η παραγωγή και η μεταφορά του πετρελαίου είναι αιτία πολέμου προς όφελος των λίγων και σε βάρος των λαών.

Σε όλα τα ερωτήματα η απάντηση είναι ότι ο βασικός και κύριος λόγος για τον οποίο γίνονται οι πόλεμοι, που γεννούν το προσφυγικό ρεύμα, είναι η εξασφάλιση μεγαλύτερων κερδών και μεγαλύτερων σφαιρών επιρροής.

Για να μιλήσουμε λοιπόν στα παιδιά μας σχετικά με τους πρόσφυγες και τον πόλεμο, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι το αληθινό περιεχόμενο της ειρήνης και του πολέμου. Η ειρήνη δεν είναι απλώς μια λέξη, που μπορεί να παίρνει όποιο νόημα θέλουν όσοι θεωρούν ότι μπορούν να τη χρησιμοποιούν, κάνοντάς την πιόνι σ’ ένα παιχνίδι οικονομικών ανταγωνισμών. Η ειρήνη που θέλουμε εμείς θα έρθει για να μείνει γιατί «η ψεύτικη ειρήνη είναι η δίδυμη αδερφή του άδικου πολέμου» αφού «ο πόλεμός τους σκοτώνει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους».

Η έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία ήταν άλλη μια αφορμή να επιβεβαιώσουμε τις αιτίες του πολέμου. Αυτή τη φορά το αίτημα για τη μη εμπλοκή και συμμετοχή της χώρας μας στον πόλεμο είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ. Από την Αλεξανδρούπολη ως την Κρήτη η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο ΑμερικανοΝΑΤΟϊκό ορμητήριο με αποτέλεσμα να είναι ένας πιθανός στόχος αντιποίνων.

Τα παιδιά ήταν έτοιμα ξανά να εκφράσουν τους φόβους, τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους. Έχουν ήδη ακούσει συζητήσεις στην οικογένειά τους για τις ανατιμήσεις στα τρόφιμα, έχουν ακούσει για τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος για την αύξηση της τιμής του πετρελαίου και βιώνουν καθημερινά τις οικονομικές δυσκολίες των γονιών τους. Είναι σαφές πως καμιά λαϊκή οικογένεια δεν θέλει τον πόλεμο Τα παιδιά είδαν σκληρές εικόνες στην τηλεόραση και η βαρβαρότητα του πολέμου είναι σκιαγραφημένη με τα πιο μελανά χρώματα και ριζωμένη στα πιο δυνατά συναισθήματα.

Όμως ο φυσιολογικός φόβος μπορεί να καταπολεμηθεί στην δράση με το ισχυρό μήνυμα πως το αποκρουστικό πρόσωπο του πολέμου μπορεί να νικηθεί. Εμείς είμαστε αυτοί που θα ορθωθούμε μπροστά του και θα αγωνιστούμε και θα κερδίσουμε, την ειρήνη.

Το γνωστό ερώτημα για το πώς κερδίζεται η ειρήνη έχει πάντα την γνωστή και ρεαλιστική απάντηση:

«Με αγώνες παιδί μου!»

Οι ομάδες φτιάχτηκαν στο λεπτό. Άλλωστε αγώνας χωρίς συνεργασία και αλληλεγγύη δεν υπάρχει.

Τα χαρτόνια στρώθηκαν στα θρανία και τα πανό στο πάτωμα. Τα μάτια άστραψαν, τα χαμόγελα έλαμψαν, τα πρόσωπα φωτίστηκαν, τα χέρια πήραν φωτιά. Και να που ο φόβος έγινε χαρά, και να που ο τρόμος έγινε αισιοδοξία. Οι μαρκαδόροι άρχισαν τον τρελό χορό της δημιουργίας. Η ειρήνη παίρνει την πρώτη θέση.

Τα περιστέρια πήραν ζωή. Τα μάτια τους κατακόκκινα και το ράμφος τους κρατούσε γερά το κλαδί ελιάς. Άνοιξαν τα φτερά τους να πετάξουν στους ουράνιους δρόμους και οι ουρές τους βούτηξαν στην μπογιά για να χαράξουν ειρηνικά ουράνια τόξα.

Οι σημαίες της Ουκρανίας, της Ρωσίας, της Παλαιστίνης, του Ισραήλ της Συρίας, της Αμερικής ενώθηκαν με κόκκινες καρδιές σαν αυτές των λαών που δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν μεταξύ τους σαν απάντηση στους ισχυρούς που τους θυσιάζουν στο βωμό της ανίερης κερδοσκοπίας.

Οι σκέψεις έγιναν γράμματα και τα όνειρα λέξεις. Ο πόλεμος γράφτηκε με μαύρο χρώμα και έσταζε κόκκινες σταγόνες από το αίμα των αθώων. Η ειρήνη και το σύμβολο της, πολύχρωμη ήρθε να διώξει τον φόβο και τον θάνατο. Ήρθε να σπείρει ζωή και να την αναστήσει σαν την άνοιξη. Ήρθε να γεννήσει και να αναθρέψει παιδιά που θα ζήσουν ευτυχισμένα με όλα όσα τους αξίζουν με όλα όσα δικαιούνται. Παιδιά πού έχουν πατρίδα, οικογένεια, μόρφωση, υγεία και τραγούδι. Τραγούδι και παιχνίδι. Η ειρήνη φτιάχτηκε χρωματιστή για να φτιάξει πολιτισμό, ευημερία, πρόοδο, δικαιοσύνη.

Στο τέλος γράφτηκαν τα κεντρικά συνθήματα με μεγάλα γράμματα από τα μικρά τους χέρια και από τα μικρά τους στόματα με τις δυνατές φωνές.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

ΠΟΛΕΜΟΣ Ή ΕΙΡΗΝΗ; ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΘΕΣΗ

Ύστερα τα παιδιά πήραν τις πικέτες τους και κατέβηκαν στην αυλή. Καθώς έβγαιναν από την κεντρική είσοδο σήκωσαν τις πικέτες πολύ ψηλά. Οι μαθητές από τα άλλα τμήματα ήρθαν να ενωθούν μαζί τους χωρίς κανείς να τους το πει. Έτσι αυθόρμητα, όπως αυθόρμητα έλκει το δίκιο και η ειλικρίνεια τα παιδιά. Σαν την αυτονόητη φυσική ροή ενός ποταμού που καμιά δύναμη δεν μπορεί να την αλλάξει κύλησαν φωνάζοντας συνθήματα. Οι δάσκαλοί τους με τα χέρια ψηλά τα χειροκροτούσαμε. Οι γείτονες βγήκαν στα μπαλκόνια και ήταν σαν γέμισε ο ουρανός της περιοχής πολλά λευκά περιστέρια.

Έτσι χτίσαμε όνειρα για έναν κόσμο ειρηνικό και θα τον φτιάξουμε!

Δεν διαλέγουμε το στρατόπεδο των ληστών έχουμε διαλέξει το στρατόπεδο των λαών.

Ρούλα Καραγιάννη

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...