Εδώ και χρόνια υπάρχει αυτή η ιδέα στο τραπέζι και διάφοροι παράγοντες του ποδοσφαίρου, ακόμη και υφυπουργοί, έχουν πει πως βλέπουν με καλό μάτι την υλοποίησή της. Το πρόβλημα όμως είναι αν οι ομάδες αντέχουν να τις δημιουργήσουν ή αν αξίζει να προσπαθήσουν να τις δημιουργήσουν.
Κατ’ αρχάς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να λύσει πολλά υπαρκτά προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Προβλήματα τα οποία το ταλαιπωρούν χρόνια και απωθούν τους φιλάθλους από το να το παρακολουθούν. Ίσως και να καταφέρουν να ανατρέψουν κάποιες καταστάσεις, να δημιουργήσουν νέες ισορροπίες και να αλλάξουν το ποδόσφαιρό μας.
Ένα από αυτά τα προβλήματα που μπορεί να λυθούν και ταλανίζει την εγχώρια επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό είναι οι ομάδες «δορυφόροι». Ο ΠΑΟΚ και η Ξάνθη τραβιούνται στα δικαστήρια γι’ αυτό το θέμα. Είναι κοινώς γνωστές όμως και άλλες σχέσεις μεταξύ ομάδων. Η δημιουργία τέτοιων ομάδων, που θα ανταγωνίζονται στη Super League 2, στη Football League και τη Γ’ Εθνική με τις υπόλοιπες, θα περιορίσει τις σχέσεις μεταξύ μεγάλων και μικρών. Ουσιαστικά ακόμη και ο επηρεασμός που υπάρχει εξαιτίας των δανεικών, θα σταματήσει, καθώς οι μεγάλοι θα έχουν τους παίκτες που προόριζαν για δανεικούς στη Β’ ομάδα.
Έπειτα είναι γνωστό πως στην Ελλάδα υπάρχει πρόβλημα με την παραγωγή παιχτών και τα τελευταία έξι χρόνια, αυτό έχει περάσει στην Εθνική Ομάδα. Οι μεγάλες ομάδες θα μπορούν πιο εύκολα να ανακαλύψουν ταλέντα, καθώς για την ενίσχυση των Β’ ομάδων θα πρέπει να ψάξουν και σε χαμηλότερες κατηγορίες. Αυτοί οι παίκτες θα μπορούν να περάσουν 1 ή 2 σεζόν στις Β’ ομάδες, που θα έχουν πιο χαμηλά στάνταρ κι έτσι θα πάρουν παιχνίδια και θα καταφέρουν να αναδειχθούν.
Παράδειγμα για αυτό είναι ο Λευτέρης Χουτεσιώτης. Ο τερματοφύλακας του ΠΑΣ Γιάννινα, πριν πραγματοποιήσει την περσινή εκπληκτική σεζόν πέρασε 5 χρόνια στον Ολυμπιακό, ως τρίτος τερματοφύλακας κι έκανε σύνολο 9 εμφανίσεις. Στην ομάδα των Ιωαννίνων έπαιξε βασικός και ήταν καθοριστικός σε αρκετά ματς. Αυτός ο ποδοσφαιριστής έπρεπε να φτάσει 26 ετών για να δουν όλοι και να αναγνωρίσουν το ταλέντο του.
Είναι όμως λογικό και το να πρέπει να υπάρχουν τρίτοι τερματοφύλακες στις ομάδες και αυτοί οι τερματοφύλακες να μην παίρνουν χρόνο συμμετοχής. Αν όμως εναλλάσσονται με κάποιον άλλο κάθε σαββατοκύριακο στον πάγκο της Α’ ομάδας και στην εστία της Β’, τότε και θα αναδειχθούν και θα αποκτήσουν εμπειρία.
Οι Β’ ομάδες θα μπορούν να είναι πιο ελαστικές και με τους νεότερους παίκτες και θα έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν τέτοιους πιο συχνά, κάτι που ο ανταγωνισμός της πρώτης κατηγορίας δεν επιτρέπει, ή δεν βλέπουμε συχνά να συμβαίνει.
Με αυτό το σύστημα εξομαλύνεται και η μετάβαση των παικτών των ακαδημιών, από αυτές στις αντρικές ομάδες. Είναι συχνό φαινόμενο να βλέπουμε παίκτες που σε επίπεδο ακαδημιών «κάνουν παπάδες», όταν καλούνται να παίξουν στην Α’ ομάδα να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν. Αν μετά τις ακαδημίες, περάσουν λίγες σεζόν στη Γ’ ή τη Β’ Εθνική και καταφέρουν εκεί να καθιερωθούν και να ξεχωρίσουν, τότε θα ανοίξει πιο εύκολα ο δρόμος στην καθιέρωση στην Α’ κατηγορία.
Υπάρχουν βέβαια και προϋποθέσεις γι’ αυτή τη δημιουργία. Αρχικά θα πρέπει να απαγορευτεί ο δανεισμός παικτών σε άλλη ομάδα της κατηγορίας στην οποία παίζει η Β’ ομάδα, από την Α’. Αλλιώς δεν υπάρχει και κανένα νόημα στη δημιουργία τέτοιων ομάδων.
Μια Β’ ομάδα δεν θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να παίζει στην ίδια ή σε ανώτερη κατηγορία από την Α’. Ο σκοπός δημιουργίας τους είναι η ανάδειξη και η ωρίμανση παικτών με σκοπό την τροφοδότηση της Α’, οπότε είναι παράλογο να παίζουν οι Β’ σε μεγαλύτερες κατηγορίες. Ύστερα, εάν αγωνίζονται στην ίδια κατηγορία, τότε θα βλέπουμε αγώνες ξέροντας από πριν το αποτέλεσμα, ανάλογα με το ποια από τις δύο «καίγεται» για βαθμούς (ενώ τώρα δεν το βλέπουμε ποτέ).
Είναι δύσκολο να καθοριστεί το ποιες ομάδες θα έχουν Β’ ομάδες και το από ποια κατηγορία θα ξεκινήσουν να παίζουν. Στην Ελλάδα οι ομάδες ήδη αντιμετωπίζουν σημαντικά οικονομικά προβλήματα. Πολλές δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν τους ποδοσφαιριστές και το τεχνικό επιτελείο της κανονικής ομάδας και θα είναι ακατόρθωτο να προσλάβουν καινούριο για τη Β’ ομάδα και να πληρώνουν άλλους τόσους μισθούς ποδοσφαιριστών. Είναι ελάχιστες οι ομάδες που θα αντέξουν αυτά τα έξοδα. Δεν μιλάμε για αυτές των τοπικών πρωταθλημάτων. Ακόμη και ομάδες της Α’ Εθνικής δεν θα άντεχαν να πληρώσουν κι άλλα χρήματα. Έτσι τα πράγματα δεν γίνεται να συγκριθούν με την Ισπανία, που είναι πιο μεγάλη αγορά και στις ομάδες τους εμπλέκονται διοικητικά παγκόσμιοι επιχειρηματικοί κολοσσοί.
Ένα ρίσκο είναι η επιστροφή των φιλάθλων στα γήπεδα. Οι Β’ ομάδες θα παίζουν σε πιο ήρεμο κλίμα και ίσως να δούμε μέσα σε αυτές να καλλιεργείται μια κουλτούρα, που λείπει από το ελληνικό ποδόσφαιρο, μακριά από τους ανταγωνισμούς για αποφυγές υποβιβασμών, προβιβασμούς, θέσεις στην Ευρώπη ή την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Αυτά, μαζί με τις χαμηλές τιμές για υψηλού επιπέδου ποδόσφαιρο (πιο ελκυστικός είναι ένας αγώνας μεταξύ της ΑΕ Ευόσμου και των αυριανών πρωταθλητών του ΠΑΟΚ Β’ παρά της πρώτης με τον Ηρακλή Αμπελοκήπων), ίσως να προσελκύσουν το κοινό. Από την άλλη, ο κόσμος ήδη δεν πάει στο γήπεδο να δει τις κανονικές ομάδες και πολλοί έχουν σταματήσει πλήρως να ασχολούνται με το άθλημα, εξαιτίας όσων συμβαίνουν εκτός των 4 γραμμών και το παραπάνω ματς να μην τους ενθουσιάσει καθόλου.
Το θέμα είναι πως αυτή η ιδέα στην Ελλάδα δεν είναι εφικτή. Ίσως στο τέλος να καταλήξουμε στη δημιουργία ΟΣΦΠ Β’, ΠΑΟΚ Β’ και ΑΕΚ Β’, που μπορεί να βοηθήσουν στην εξέλιξη του αθλήματος και την παραγωγή παικτών, αλλά και θα μεγαλώσουν το (ήδη μεγάλο) κενό που χωρίζει μεγάλες και μικρές ομάδες σε αυτή τη χώρα. Με τις παρούσες συνθήκες πάντως, το ρίσκο είναι τεράστιο για τους πιο αδύναμους και το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν θα αντέξει τις συνέπειες μιας πιθανής αποτυχίας ενός τέτοιου εγχειρήματος.
Δεν είμαστε έτοιμοι για να δημιουργήσουμε κάτι τέτοιο. Ίσως αν συνεχίσουμε έτσι να μην τα καταφέρουμε ποτέ. Ίσως η δημιουργία μόνο από αυτούς που αντέχουν να έχει τόσο καλά αποτελέσματα, ώστε το ελληνικό ποδόσφαιρο να αποκτήσει αξία και να ενδιαφερθούν οι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ για αυτή την «επένδυση».
Ευθύμης Κώτσης
