Ζει ο Μένγκελε;

O Ιωσήφ Μένγκελε ανάμεσα στους Ρίχαρντ Μπάερ και Ρούντολφ Χες
Ο Ιωσήφ Μένγκελε μαζί με άλλα καθάρματα των ΝΑΖΙ, τους Ρίχαρντ Μπάερ και Ρούντολφ Ες

Άρθρο της Ολυμπίας Χαλτσοτάκη, Αντιπρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Αργυρούπολης, μέλους της ΟΓΕ

Μπορεί να μη ζει ο ίδιος, άφησε όμως παρακαταθήκη τις ιδέες του και τις πρακτικές του. 

Το όνομα ενός από τους….followers του «άγγελου του θανάτου» έγινε viral στις μέρες μας από την στιγμή που κυκλοφόρησε η τόσο… “φιλεύσπλαχνη παραίνεσή” του στην κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον να αφήσει τους ηλικιωμένους να “έχουν ένα γαλήνιο τέλος”. Γιατί ποιος ξέρει τι τους επιφυλάσσει η μοίρα για αργότερα. Ο  κοινωνιολόγος Robert Dingwall θεωρεί ότι το κόστος για την σωτηρία ηλικιωμένων ανθρώπων θα είναι χωρίς ακολουθούμενο κέρδος. Γιατί, πόσο ακόμα θα ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι;

Διαβάστε λοιπόν ένα μόνο απόσπασμα από το άρθρο του:

“[…] Υπάρχει όμως και ένα ερώτημα που πρέπει να τεθεί πρώτο: ποιος λέει πως είναι επιθυμητό να αποτραπεί ο κάθε θάνατος ανεξάρτητα από το κόστος; Δική μου εντύπωση είναι πως οι ηχηρότερες φωνές προς αυτή την κατεύθυνση προέρχονται από νέους ή μέσης ηλικίας ανθρώπους που δεν έχουν ακόμη αποδεχτεί το γεγονός ότι ο θάνατος αποτελεί φυσιολογικό μέρος της ζωής. Συμβαίνει σε όλους μας όταν έρθει η ώρα μας. Βεβαίως, κάθε σώφρον άτομο θα προτιμούσε να πεθάνει αργότερα παρά νωρίτερα, όμως οι άνθρωποι αυτοί θα πρέπει επίσης να λάβουν υπόψη ότι μερικοί θάνατοι είναι ευκολότερο να τους αντέξει κανείς συγκριτικά με κάποιους άλλους. Δεν είναι τυχαίο ότι η πνευμονία περιγραφόταν παλαιότερα σαν “ο φίλος του γέρου”, τον καιρό που δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί τα αντιβιοτικά.

Αντίθετα με τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε το θέμα από ορισμένα ΜΜΕ, κανείς δεν υποστηρίζει πως οποιοδήποτε γηραιό άτομο θα πρέπει να εγκαταλειφθεί να πεθάνει χωρίς επαγγελματική νοσηλεία. Ωστόσο, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πολλοί αδύναμοι γέροντες θα μπορούσαν να δουν τη λοίμωξη του Covid-19 σαν ένα σχετικά γαλήνιο τέλος, σε σύγκριση, φερειπείν, με το να παραμείνουν για πολλά χρόνια σε άνοια, ή σε σύγκριση με μερικούς καρκίνους. Η πρόταση να ενθαρρύνει η κυβέρνηση τη συζήτηση επ’ αυτού του ζητήματος μέσα στις οικογένειες, δεν αποτελεί ένα σχέδιο εξόντωσης των ηλικιωμένων αλλά ένα σχέδιο σεβασμού της αυτονομίας τους και του δικαιώματός τους να είναι οι ίδιοι που θα λάβουν τέτοιες αποφάσεις και όχι κάποιοι άλλοι για λογαριασμό τους […]”

Φυσικά, επειδή είναι και φιλελεύθερος άνθρωπος, επενδύει το άρθρο του με το χρυσόχαρτο της “ελευθερίας επιλογής” του ηλικιωμένου. Δηλαδή, έχει το δικαίωμα να διαλέξει μόνος του να πεθάνει τώρα. Και να μην απασχολεί με την ύπαρξή του τέτοιες ώρες το αστικό κράτος. Η «αγέλη» (κατά τον Dingwall) έχει άλλα προβλήματα να λύσει. 

Ακραία άποψη ή εν γένει κατεύθυνση;

Βέβαια, μπορεί να μας εκπλήσσει η θέση του εν λόγω κοινωνιολόγου-σύμβουλου του Βρετανού Πρωθυπουργού, αλλά, δεν απέχει πολύ και από την εν γένει λογική και κατεύθυνση της Ε.Ε. στον τομέα της υγείας. Η λογική κόστους – οφέλους κυριαρχεί στις αποφάσεις των επιτελείων της ΕΕ. Μαζί με παραινέσεις για την αποφυγή χρήσης κοστοβόρων θεραπειών ή εξετάσεων, που δεν θα αποσβένονται με το ανάλογο αποτέλεσμα. Η φροντίδα των ηλικιωμένων θυσιάζεται στο βωμό του κέρδους, η φροντίδα των παιδιών έγινε επιχείρηση.

Με τη λογική, όμως, του σύγχρονου Μένγκελε, υπάρχουν και άλλοι συνάνθρωποί μας που σε βάθος χρόνου επιδεινώνεται η υγεία τους και καλό θα ήταν να μην ασχοληθούμε σήμερα μαζί τους. Άνθρωποι με χρόνιες ασθένειες, άνθρωποι με προβλήματα αναπηρίας, άνθρωποι που πονάνε. Επίσης υπάρχουν και φτωχοί άνθρωποι, που αν αργότερα αρρωστήσουν δεν θα έχουν τα μέσα να γίνουν καλά. Ας τους αφήσουμε να έχουν ένα «γαλήνιο τέλος» λοιπόν. 

Και γαλήνια κι εμείς επίσης να επιστρέψουμε από το στάδιο του «ΑΝΘΡΩΠΟΥ» στο στάδιο του θηρίου. Γιατί με αυτή την αντιδραστική λογική τί θα μείνει πλέον για να χαρακτηρίζει την κοινωνία μας ανθρώπινη και «πολιτισμένη»; 

Σύμφωνα με τον Dingwall, αντί να προσπαθεί το κράτος να βρει τρόπους να ανταποκριθεί στις ανάγκες (που γεννά π.χ. μια πανδημία) με επίκεντρο τον άνθρωπο, είναι προτιμότερο να επιμερίζει τον θάνατο. Ανάμεσα σε ανθρώπους που «μας κοστίζει η ζωή τους» και άτομα που «μας αποφέρουν κέρδος». Συμπέρασμα: «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν».

Ολυμπία Χαλτσοτάκη
Αντιπρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Αργυρούπολης, μέλος της ΟΓΕ

Δείτε ακόμα...