29 χρόνια από το έγκλημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στο Tarará

Κομάντος του «αμερικανικού ονείρου» με την ελπίδα να επωφεληθούν από το νόμο Ley de Ajuste Cubano, πέρασαν την πύλη Tarará με στόχο να μην αφήσουν μάρτυρες του εγκλήματος.
Η συντονισμένη δράση των μαχητών του Minint και του οπλισμένου λαού του νησιού της επανάστασης πέτυχε την άμεση σύλληψη των δολοφόνων.

Ιανουάριος 1992 -ξημερώματα.

Το γυαλί στην πόρτα εισόδου του φυλακίου διάσπαρτο στο πάτωμα, μέσα μια γραφομηχανή, μια τηλεόραση, ένα ραδιόφωνο και ένα γραφείο με ένα πτώμα. Παντού γύρω κάλυκες από Kalashnikov και πιστόλια Makarov, κάπου δεξιά ένα ακόμη πτώμα δεμένο χειροπόδαρα και παραδίπλα άλλο ένα.

Οι Yuri Gómez Reinoso (Guanabacoa, 5-Οκτ-1972), λοχίας της Εθνικής Επαναστατικής Αστυνομίας, Orosmán Dueñas Valero (Cienfuegos,09-Ιουν-1971), στρατιώτης της Συνοριακής Φρουράς και Rafael Guevara Borges ( Santiago de Cuba, 23-Οκτ-1962 ), ένας τοπικός φρουρός ασφαλείας, πέθαναν την ώρα του καθήκοντος.
Επτά άνδρες μπαίνουν στο λούνα παρκ της Ταραρά (περιοχή της Αβάνας 17km ανατολικά από το κέντρο) με στόχο να φτάσουν στην κοντινή Ναυτική Βάση για να κλέψουν ένα σκάφος και να ταξιδέψουν στη «γη της επαγγελίας» Μαϊάμι.

Αρχικά ένας αντιπερισπασμός (προκάλεσαν υλικές ζημιές, έκλεψαν έναν ανεμιστήρα και κάποια ανταλλακτικά μοτοσικλετών), που απέτυχε (παρέμβαση στρατιωτών της συνοριοφυλακής τους έκανε να υποχωρήσουν).
Την επόμενη νύχτα (χαράματα 9ης Ιανουαρίου), πιστεύοντας ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να πάει στραβά, επιχείρησαν για δεύτερη φορά. Ένας μελαψός άνδρας, εμφανίστηκε από το πουθενά -χωρίς να προκαλέσει αρχικά υποψίες. Ήταν ο Luis Miguel Almeida Pérez οποίος είχε δουλέψει εκεί ως το Δεκέμβρη του 1991 και εκδιώχθηκε καθώς είχε κακοποιήσει αρκετές γυναίκες.

Οι Yuri Gómez, Orosmán Dueñas and Rafael Guevara γνώριζαν την ιστορία του -εκτός από μία μικρή λεπτομέρεια: Αυτή τη φορά ο Almeida είχε χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του για να παραβιάσει την ασφάλεια και να εισβάλει στο φυλάκιο, έτσι ενώ άρχισε να συνομιλεί με τους τρεις στρατιώτες , οι συνεργοί του τους αιφνιδίασαν, τους επιτέθηκαν, τους χτύπησαν, τους έδεσαν και τους πήραν τα όπλα.

Rafael Guevara Borges, μαχαιρωμένος στο στομάχι, Orosmán Dueñas Valero, μαχαιρωμένος στο πάνω μέρος της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, Yuri Gómez Reinoso, εννέα πληγές από σφαίρες στο σώμα και στο κεφάλι του.

Ωστόσο, όταν έφτασαν στο σκάφος, καθώς βρέθηκαν προ εκπλήξεως διότι οι φύλακες είχαν εφαρμόσει δραστικά μέτρα, έχοντας αφαιρέσει τις μπαταρίες και κάποια κομμάτια του κινητήρα των σκαφών –τα «ποδαρικά», για να είναι πρακτικά αδύνατη η κλοπή.

Η ομάδα του Almeida δεν είχε προβλέψει τα επιπλέον μέτρα που είχε λάβει η ακτοφυλακή, δεδομένου ότι δεν μπόρεσαν να φύγουν γύρισαν πίσω στο φυλάκιο ώστε να μην αφήσουν μάρτυρες, έτσι επέστρεψαν και δολοφόνησαν τους τρεις στρατιώτες. Στο άκουσμα των πυροβολισμών, ο λοχίας Rolando Pérez Quintosa έτρεξε στον τόπο του εγκλήματος, μόλις πλησίασε τον πυροβόλησαν τέσσερις φορές και έφυγαν πιστεύοντας ότι είναι νεκρός. Το κυριότερο: οι δολοφόνοι δεν μπορούσαν να φύγουν από τη χώρα, όπως ήταν η αρχική τους πρόθεση. Ο Quintosa είχε αναγνωρίσει έναν από τους δράστες: «ο βιαστής ήταν σε αυτήν την ομάδα» είπε σε έναν αστυνομικό πριν χάσει τις αισθήσεις του καθώς τον μετέφεραν με ασθενοφόρο στο Ναυτικό Νοσοκομείο.

Αμέσως η φωτογραφία του Almeida εμφανίστηκε στην τηλεόραση, αιφνιδιάζοντας τους δολοφόνους που δεν γνώριζαν ότι κάποιο από τα θύματα ζούσε ακόμα. Η συντονισμένη δράση της αστυνομίας και του λαού πέτυχε την ταχεία σύλληψη των εγκληματιών και αργότερα δικάστηκαν από τα επαναστατικά δικαστήρια.

«Είχαμε λίγο νερό γιατί το ταξίδι θα ήταν σύντομο, όπως στις ταινίες», είπε μια από τις γυναίκες που αποτελούσαν την εγκληματική ομάδα.
Το «αμερικάνικο όνειρο» εξελίχτηκε γι αυτούς σε εφιάλτη, ενώ ο Pérez Quintosa έγινε σύμβολο και παράδειγμα αντίστασης για τον κουβανικό λαό.
Ενώ ήταν σε κρίσιμη κατάσταση, χρειάστηκε ένα φαρμακευτικό σκεύασμα που παραγόταν τότε μόνο στις ΗΠΑ για την καταπολέμηση μολύνσεων -αρνήθηκαν λέγοντας «αν πρόκειται για Κουβανό ασθενή, όχι!» -αυτό δε γίνεται!.
Τελικά οι γιατροί εξασφάλισαν το φάρμακο μέσω τρίτης χώρας, ήταν όμως πλέον αργά, καθώς η μόλυνση είχε προχωρήσει σε όλα τα ζωτικά του όργανα και ένα μήνα μετά (16-Φεβ-1992), ο Rolando Pérez Quintosa πέθανε.
Στην κηδεία του, ο Φιντέλ είπε: «όταν χάνουμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, συνηθίζουμε να μιλάμε για την ιστορία της ζωής του – ο Rolando είναι η ιστορία της υπέροχης νεολαίας μας, είναι η ιστορία της Επανάστασης μας».

ℹ️ Στις ΗΠΑ, ο νόμος 89|732, γνωστός και ως Cuban Adjustment Act (CAA) είχε εγκριθεί από τις 2- Νοε-1966. Σκοπός ήταν να ενθαρρύνουν τους Κουβανούς να εγκαταλείψουν τη χώρα υπό την ψευδαίσθηση του αμερικανικού ονείρου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, αφενός εμπόδιζαν την νόμιμη μετανάστευση των Κουβανών πολιτών, αφετέρου ενθάρρυναν την παράνομη είσοδο των Κουβανών στην επικράτεια της, προκειμένου να δημιουργήσουν στην κοινή γνώμη την εικόνα ανθρωπιστικής κρίσης στην Κούβα. Επί πλέον μέσω του οικονομικού αποκλεισμού (εμπάργκο) προσπάθησαν να ενθαρρύνουν την μετανάστευση και να εκθέσουν τους Κουβανούς μετανάστες ως απόδειξη της αποτυχίας του οικονομικού-κοινωνικού μοντέλου της Κούβας.

Ο νόμος αυτός πριν ακόμα γίνει επίσημος νόμος των ΗΠΑ, προκάλεσε από το 1965 και μετά, τρεις μεταναστευτικές ροές:

  • Camarioca (1965)
  • Mariel (1980) και
  • Τη λεγόμενη «κρίση σχεδίας» στη Mariel (1994)

Πηγές |> granma.cu


Επιμέλεια: Γιάννης Παπαγιάννης

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...