Το debate ανάμεσα στους πέντε υποψήφιους για την προεδρία του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ (με απόντα τον Γ. Παπανδρέου) ήρθε απλά να επιβεβαιώσει ότι ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο τελικός νικητής των εσωκομματικών εκλογών, θα συνεχίζει να παίζει τον αντιλαϊκό του ρόλο. Ένας ρόλος που απαντά στην ανάγκη να ανανεωθεί η ικανότητα της σοσιαλδημοκρατίας να κρατά εγκλωβισμένα ευρύτερα τμήματα των λαϊκών δυνάμεων, πείθοντας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ότι ο καπιταλισμός τάχα εξανθρωπίζεται. Άλλωστε, «κοινό πρόγραμμα» υπάρχει με τα άλλα αστικά κόμματα, όπως δείχνουν και οι τοποθετήσεις τους σχετικά με την ανάγκη να υπηρετηθούν πιο αποτελεσματικά όλοι οι «εθνικοί» στόχοι του κεφαλαίου, από το «Πράσινο New Deal» μέχρι την εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ για την «αναβάθμιση» της αστικής τάξης.
Οι Νίκος Ανδρουλάκης, Ανδρέας Λοβέρδος, Παύλος Γερουλάνος, Χάρης Καστανίδης και Παύλος Χρηστίδης με τις τοποθετήσεις τους δεν άφησαν καμία αμφιβολία ότι θα αποτελέσουν ένα χρήσιμο «δεκανίκι» στο αστικό πολιτικό σύστημα. Το σύνολο του αστικού Τύπου χαρακτήρισε από «άνευρη» έως «αδιάφορη» τη συζήτηση. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία έσπευσαν να χρίσουν …νικητή τον απόντα της προχτεσινής βραδιάς. Η αναφορά όλων των υποψηφίων ξανά και ξανά στο «ΠΑΣΟΚ» και τις …«παραδοσιακές σοσιαλιστικές αξίες», συνοδευόμενη βέβαια από την αποδοχή ενδεχόμενης συνεργασίας με ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ, εάν βέβαια το απαιτούν οι συνθήκες και πάνω σε προγραμματικές θέσεις, κυριάρχησε. Ακόμα, δεν έλειψαν οι …πατριωτικές κορόνες των υποψηφίων πότε χωρίς κάποια ιδιαίτερη αφορμή, πότε με αφορμή το Προσφυγικό, όπου όλοι τους – άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο – αποδέχτηκαν την υλοποίηση της αντιδραστικής κατασταλτικής πολιτικής της ΕΕ, όπως και η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ.
