Άρθρο του Γιάννη Καπελούζου, Αντισμήναρχου (ε.α.) Πολεμικής Αεροπορίας
Τα σύνορα της χώρας μας αν και θεωρούνται και ως σύνορα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ καθημερινά παραβιάζονται. Η ηγεσία του ΝΑΤΟ ακολουθώντας την θεωρία της ίσης απόστασης παίζει τον ρόλο του Πόντιου Πιλάτου. «Νίπτει τας χείρας της» λέγοντας: βρείτε τα μεταξύ σας.
Τα αρμόδια όργανα της ΕΕ παίρνουν αποφάσεις υπέρ της Ελλάδας, οι οποίες μένουν στα χαρτιά. Πολλές δε από αυτές μοιάζουν με χρησμούς του Μαντείου των Δελφών.
Χρόνια τώρα μας ανακοινώνουν την… «κατανόηση» των Νατοϊκών μας συμμάχων καθώς και των εταίρων μας στην ΕΕ για το δίκαιο της χώρας μας. Μας ανακοινώνουν αποφάσεις διαφόρων οργάνων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για την καταδίκη της τουρκικής τακτικής. Παρ’ όλα όμως αυτά, η κατάσταση όσο πάει και χειροτερεύει. Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε χωματερή ανθρώπινων ψυχών που μέσα και στις συνθήκες πανδημίας μπορεί να δημιουργήσουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις για την ζωή προσφύγων και μόνιμων κατοίκων.
Για όλα τα παραπάνω η κυβέρνηση με κομπορρημοσύνη, προσπαθεί να πείσει τον λαό για τις δήθεν επιτυχίες της.
Όλα τα αστικά κόμματα εξουσίας όταν είναι στην κυβέρνηση, προβάλλουν με όλα τα μέσα την «εθνική τους πολιτική» ενώ όταν είναι στην αντιπολίτευση, κατηγορούν τις προηγούμενες κυβερνήσεις για λαθεμένη έως και αντεθνική πολιτική.
Όλοι τους όμως, όχι μόνο διατηρούν τις υφιστάμενες στη χώρα μας Νατοϊκές βάσεις, όχι μόνο τις εκσυγχρονίζουν (βλέπε Σούδα), αλλά και τις αυξάνουν προσπαθώντας να πείσουν τον λαό ότι έτσι αναβαθμίζεται η γεωστρατηγική θέση της χώρας μας.
Μέσα σ’ όλον αυτόν τον κυκεώνα παραπληροφόρησης του λαού, μόνο το ΚΚΕ με την διαλεκτική αναζήτηση του προβλήματος, εντοπίζει τα αίτια που το δημιουργούν, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι ο κ. Ερντογάν και κάθε Ερντογάν, είναι εκτελεστικά όργανα των σχεδίων – συμφερόντων της αστικής τάξης της χώρας τους και πως η εξωτερική πολιτική καθορίζεται από αυτούς για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.
Μόνο το ΚΚΕ δηλώνει ότι το μεταναστευτικό – προσφυγικό τσουνάμι που έχει δημιουργηθεί δεν είναι «μόδα» ή κάποιο αναπόφευκτο μετεωρολογικό φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα της καταπίεσης των λαών, των πολεμικών και πολιτικών εκβιασμών του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος για την εκμετάλλευση επί του προκειμένου των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου και των δρόμων μεταφοράς τους.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολεμικοί στόλοι, αεροπορικές και χερσαίες δυνάμεις, Αμερικάνικες, Ευρωπαϊκές, Ρώσικες είναι σε πολεμική ετοιμότητα στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου και όχι μόνο.
Δεν υποκινούνται από την «του Χριστού την πίστη την αγία για της πατρίδος την ελευθερία», όπως μας μάθαιναν να τραγουδάμε.
Βρίσκονται σ’ αυτή την θέση για να διασφαλίσουν τα συμφέροντα των εθνικών τους μονοπωλίων, αλλά και για να αυξήσουν τα μερίδιά τους από τη μοιρασιά των καινούργιων πηγών ενέργειας.
Όποια όμως κατάληξη θα έχουν αυτές οι κόντρες, για το ποιος δηλαδή θα κερδίσει περισσότερα ή λιγότερα από τη μοιρασιά, οι λαοί δεν θα κερδίσουν τίποτα. «Όταν τα βουβάλια τσακώνονται στο βάλτο, αυτά που την πληρώνουν είναι τα βατράχια», λέει ο λαός μας.
Το παιχνίδι είναι ξαναπαιγμένο. Έχουμε ζήσει, έχουμε μάθει από την ιστορία πολλές τέτοιες επεμβάσεις.
Ξέρουμε για τα εγκλήματα του Ναζισμού, για το Βιετνάμ, για Κορέα, για Ιράκ, για Αφγανιστάν, για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, της Κύπρου, της Λιβύης και πού να τελειώσω.
Και όλα αυτά για ένα και μόνο σκοπό. Για την αύξηση των κερδών των μονοπωλίων και την κατοχύρωση – επέκταση της θέσης τους στην παγκόσμια αγορά.
Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: Ποιος πληρώνει με τα εκατομμύρια νεκρούς, ανάπηρους, με τις τεράστιες ζημιές από τους τόσους και τόσους πολέμους; Εδώ νομίζω πως δεν υπάρχει άλλη απάντηση: Ο εργαζόμενος λαός.
Ενάντια σε όλα αυτά, μόνο το ΚΚΕ εξετάζοντάς τα με τον Ιστορικό και διαλεκτικό Υλισμό, δηλαδή με τον Μαρξισμό – Λενινισμό παρουσιάζει την ιστορική χρεοκοπία του καπιταλισμού – ιμπεριαλισμού, που με τον τρόπο παραγωγής και τις παραγωγικές σχέσεις που δημιουργούνται και τον στόχο που έχουν, το κέρδος και μόνο το κέρδος αυτών που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και ακυρώνουν τις μεγάλες επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα για να ζήσουμε τη ζωή που μας αξίζει, προτείνει πως μόνο:
Στο στέρεο έδαφος της κοινωνικής ιδιοκτησίας, σε μια σοσιαλιστική οικονομία, με επιστημονικό και κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής που στόχος θα είναι η κάλυψη των σύγχρονων αναγκών των ανθρώπων και η τοποθέτηση αυτών των απάνθρωπων και κατά τη γνώμη μου σχιζοφρενικών καταστάσεων στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
