Όσα γραπτά κι αν θα κάψουν, στο φως δεν βάζουν φωτιά
Με την παρούσα επιστολή θέλω κι εγώ να εκφράσω την αλληλεγγύη μου στον ηρωικό λαό της Παλαιστίνης που 75 χρόνια τώρα αγωνίζεται ώστε να μπορέσει να δημιουργήσει το δικό του κράτος, στα δικά του εδάφη, απέναντι σε ένα κράτος δολοφόνο(Ισραήλ) που με την υποστήριξη της Αμερικής, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ σπέρνει τον τρόμο όπου περνά, αφήνοντας εκατόμβες νεκρών. Και όλα αυτά με την υποστήριξη και της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία πέρα από τα δισεκατομμύρια που δίνει στο ΝΑΤΟ κάθε χρόνο, έχει στείλει και τη φρεγάτα « Ψαρά» για υποστήριξη στο Ισραήλ, έχοντας και σε αυτό το μακελειό, όπως και στον πόλεμο Ουκρανίας – Ρωσίας ενεργή εμπλοκή.
Σε όλα αυτά βεβαίως, όλοι αυτοί που δεκάδες χρόνια τώρα αιματοκυλούν τον κόσμο, έχουν και την υποστήριξη των εγχώριων ΜΜΕ που στα βομβαρδισμένα σχολεία και νοσοκομεία και στους χιλιάδες νεκρούς Παλαιστίνιους βλέπουν «νόμιμη αυτοάμυνα» του Ισραήλ. Από τη μία λοιπόν είναι οι κυβερνήσεις των χωρών που «κλείνουν τα μάτια» σε όλο αυτό το μακελειό και από την άλλη είναι οι λαοί όλου του κόσμου που συντάσσονται και φωνάζουν «λευτεριά στην Παλαιστίνη» σε όλες τις γλώσσες. Σε αυτό το πλαίσιο, τάσσομαι και εγώ με τους πολλούς και ξέρω ότι μια σωστή πλευρά έχει η ιστορία και αυτή είναι με το δίκιο των λαών που αγωνίζονται και όχι με τους δολοφόνους του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και του κράτους του Ισραήλ. Για όλα τα από πάνω λοιπόν δεν θα μπορούσα να μην εκφράσω την αλληλεγγύη μου και στον στρατιώτη Νικόλα Φάσσα απέναντι στις απαράδεκτες πρακτικές εκφοβισμού που δέχεται στην μονάδα που υπηρετεί στη Ρόδο.
Ο λαός συσπειρωμένος στον αγώνα, οργανωμένα, για το δίκιο του, τότε είναι που μπορεί να τα βάλει με τα μεγαλύτερα θηρία, όπως έκαναν οι φοιτητές με τη συμβολή του λαού της Αθήνας σαν σήμερα 17 Νοέμβρη του 1973 στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα, απέναντι σε ένα αιμοσταγές καθεστώς που καυχιόταν ότι είχε τη συναίνεση του λαού για να κάνει όσα έκανε, αλλά κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και την προδοσία της Κύπρου.
Το Πολυτεχνείο θα στέκει για πάντα εκεί αγέρωχο, για να εμπνέει τη νέα γενιά όπου γης «να πολεμήσει ότι την πνίγει και της λέει πως να ζήσει» που λέει και ο ποιητής και να υπενθυμίζει σε κάθε είδους τυράννους και κατακτητές ότι οι μέρες τους σε αυτό τον κόσμο είναι μετρημένες. Γιατί όταν οι λαοί όλου του κόσμου ξυπνήσουν μονομιάς, τότε είναι που θα έρθει ανάποδα ο ντουνιάς και κάτι τέτοιοι μαχαιροβγάλτες, μαζί με τις κυβερνήσεις που σιωπηρά τους κάνουν πλάτες, μαζί και με τα παπαγαλάκια που τους υποστηρίζουν, θα πάνε μια και καλή στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας…
Στρατιώτης (ΠΖ) Χρήστος Χουλιάρας
