Το «μέρισμα της κοροϊδίας» που εξήγγειλε χθες η κυβέρνηση δια στόματος του πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη και ιδιαίτερα την προκλητική αναφορά ότι δήθεν «πιάνουν τόπο οι θυσίες του λαού» σχολίασε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Νίκος Καραθανασόπουλος, στη αρχή της παρέμβασής του στο πλαίσιο της συζήτησης στην Ολομέλεια της Βουλής για το νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης σχετικά με την «απλούστευση των οικονομικών δραστηριοτήτων».
Διευκρίνισε, πιο συγκεκριμένα, πως ο λαός υποχρεούται μέσω της φορολεηλασίας του εισοδήματός του να θυσιαστεί για τα έσοδα του αστικού κράτους και τα κέρδη των λίγων, τη στιγμή, όμως, που στον ίδιο επιστρέφονται επί της ουσίας ψίχουλα. Σημείωσε πως οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα ματώνουν για τα πρωτογενή πλεονάσματα που έχουν επιβληθεί από όλες τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις στο όνομα της αποπληρωμής του κρατικούς χρέους που «συνέχεια αυξάνεται ονομαστικά και δεν πρόκειται ποτέ να αντιμετωπιστεί», των πολεμικών δαπανών και τις ενίσχυσης επενδυτικών σχεδίων.
Αναφερόμενος στην αύξηση που σημειώνεται στα πρωτογενή πλεονάσματα λόγω της υπεραπόδοσης εσόδων από τους έμμεσους φόρους, ο Ν. Καραθανασόπουλος κατήγγειλε ότι η κυβέρνηση, από τη μία πλευρά, ανακοινώνει ημίμετρα για τον λαό, και από την άλλη, αφήνει στο απυρόβλητο τα τεράστια κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, καταγγέλλοντας, σε αυτό το σημείο, τα 50 εκ. ευρώ που θα δοθούν από τις λαϊκές τσέπες για τα διαφυγόντα (!) κέρδη των εφοπλιστών, όταν στους χαμηλοσυνταξιούχους και στα παιδιά των οικογενειών με χαμηλά εισοδήματα προβλέπεται να δοθούν 50 και 150 ευρώ αντίστοιχα.
«Να λοιπόν η ταξικότητα της πολιτικής και των μέτρων αυτών», ανέφερε χαρακτηριστικά και εξήγησε ότι αυτά τα μέτρα έρχονται σε συνθήκες ακρίβειας στο πλαίσιο ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου στον οποίο εμπλέκεται η Ελλάδα. Συνέχισε, λέγοντας ότι οι εργαζόμενοι, ο λαός χάνει λόγω των πολεμικών δαπανών και της ακρίβειας, ενώ οι επιχειρηματικοί όμιλοι κερδίζουν από την ελληνική πολεμική εμπλοκή. Σε αυτό το πλαίσιο ανέδειξε τους «δύο κόσμους» που πάντα έχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα και συγκρούονται, φέρνοντας το παράδειγμα των δημοσιονομικών «κοφτών» για τον λαό και της ρήτρας διαφυγής από τους ευρωενωσιακούς «κόφτες» στο όνομα των πολεμικών δαπανών και των εξοπλιστικών προγραμμάτων στην κατεύθυνση της πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας. Ξεκαθάρισε πως «δεν πρόκειται να υπάρξει κοινωνικός εταιρισμός» και ψέγοντας όσους τον επικαλούνται, επισήμανε πως υποτάσσουν τον λαό να θυσιάζεται «στο διηνεκές» για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, ενώ δεν παρέλειψε να καυτηριάσει και τη σύμπραξη, παρά τους τσακωμούς στη Βουλή, ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στη ΓΣΕΕ για την επανεκλογή του ελεγχόμενου Παναγόπουλου.
«Για να κερδίσει η εργατική τάξη πρέπει να χάσει το κεφάλαιο», τόνισε και ανέδειξε τις προτάσεις του ΚΚΕ σε αυτήν την κατεύθυνση, όπως την επιβολή πλαφόν στις τιμές, την κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης και του ΕΦΚ σε καύσιμα και Ενέργεια, κήρυξη ανυπακοής και απειθαρχίας στους «κόφτες» της ΕΕ και στις οδηγίες για την ένταξη του λιγνίτη στο ενεργειακό μείγμα της χώρας.
Μιλώντας, στη συνέχεια για το νομοσχέδιο, ο Ν. Καραθανασόπουλος υπογράμμισε πως αυτό επιταχύνει διαδικασίες για την εξυπηρέτηση των αναγκών των επιχειρηματικών ομίλων και αυξάνει τις κοινωνικές ανισότητες, ιδιωτικοποιώντας και εμπορευματοποιώντας περαιτέρω μια σειρά κοινωνικές λαϊκές ανάγκες, όπως η Προσχολική Φροντίδα και Αγωγή, η φροντίδα ηλικιωμένων και η υποστήριξη της διαβίωσης ατόμων με Αναπηρίες. Ανέδειξε και ρυθμίσεις σχετικά με την πολεμική προετοιμασία, όπως η ένταξη των επενδύσεων διπλής χρήσης στις «στρατηγικές επενδύσεις».
Ειδική αναφορά, ωστόσο, έκανε και στην πρόβλεψη περί «αυτοελέγχου» των επιχειρήσεων σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος και την ασφάλεια και υγιεινή στους χώρους δουλειάς. Υπογράμμισε ότι αυτές οι διατάξεις αποδεικνύουν πως η ανθρώπινη ζωή αντιμετωπίζεται ως κόστος από τους επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ υπενθύμισε ότι πατούν σε νόμο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ που άνοιξε τον δρόμο της ιδιωτικοποίησης του ελέγχου της υγείας και ασφάλειας στην Εργασία.
Στάθηκε και στην «άχαρη» κουβέντα γύρω από την παραγωγικότητα της εργασίας και το «παραγωγικό μοντέλο», τονίζοντας πως αυτό καθορίζεται από την ανάγκη των επιχειρηματικών ομίλων για όλο και περισσότερα κέρδη και όχι με κριτήριο τις παραγωγικές δυνατότητες, οι οποίες, κατ’ επέκταση, καταστρέφονται. Από αυτήν την άποψη, προειδοποίησε ότι θα επιταχυνθούν «επώδυνες διαδικασίες για την εργατική τάξη» ιδιαίτερα σε συνθήκες που μαίνονται σφοδροί εμπορικοί και «πραγματικοί πόλεμοι» στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Αναφορικά με την παραγωγικότητα της εργασίας σημείωσε πως είναι «βασικός μοχλός αύξησης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης», δεδομένου ότι τα αποτελέσματα της παραγωγικότητας τα καρπώνονται οι επιχειρηματικοί όμιλοι, ενώ στηλίτευσε τα αφηγήματα περί εξανθρωπισμού ενός σάπιου και βάρβαρου συστήματος, δήθεν φορολόγησης του μεγάλου κεφαλαίου και πολιτικών «μεσσιών», όταν οι ανισότητες στον καπιταλισμό είναι τόσο βαθιές και τα υλικά που τον συνιστούν τόσο σαθρά. «Στο σήμερα, σε αυτή τη ζωή, δεν μπορεί να υπάρξει λύση στα πλαίσια αυτού του συστήματος που να εξυπηρετεί τις ανάγκες των λαών», υπογράμμισε στο τέλος.
