Λίγες μόλις μέρες μετά τη φωτιά στο Ωραιόκαστρο, με τρεις πλέον νεκρούς, ο πύρινος εφιάλτης επέστρεψε με νέα φωτιά που ξέσπασε το Σάββατο στην ίδια περιοχή. Η πυρκαγιά εξαπλώθηκε σε δύο εργοστάσια, με απανωτές εκρήξεις και με τεράστιους κινδύνους για καταστροφικό «ντόμινο», από το πλήθος εύφλεκτων υλικών. Ταυτόχρονα, ένα αποπνικτικό τοξικό νέφος με επικίνδυνες ουσίες για τον λαό σκέπασε για αρκετές ώρες τη Θεσσαλονίκη, ενώ στη συνέχεια επηρέασε και νοτιότερες περιοχές. Ο εφιάλτης γίνεται ακόμα χειρότερος, με τον λαό της περιοχής να αναλογίζεται τι θα είχε συμβεί αν η φωτιά ξεσπούσε καθημερινή, εν ώρα λειτουργίας των εργοστασίων και των άλλων χώρων δουλειάς, με την κίνηση στους δρόμους αυξημένη κ.ο.κ.
Κάτοικοι και εργαζόμενοι λοιπόν βρέθηκαν για άλλη μια φορά αντιμέτωποι με το επιλεκτικά ανίκανο και εχθρικό, όταν πρόκειται για την προστασία του λαού και τις ευρύτερες ανάγκες του, αστικό κράτος.
Οι λαϊκές οικογένειες της Θεσσαλονίκης και όλης της χώρας έχουν δει κατ’ επανάληψη το ίδιο έργο, τόσο με την καταστροφή του δασικού πλούτου από πυρκαγιές όσο και με τη μετατροπή ολόκληρων περιοχών σε «θαλάμους αερίων» από φωτιές σε εργοστάσια και άλλες ρυπογόνες επιχειρήσεις – υποδομές εντός του οικιστικού ιστού, με τους κατοίκους να παίρνουν «σήματα» από το 112 για να αμπαρώνονται στα σπίτια τους, με κλειστές πόρτες και παράθυρα.
Ετσι έγινε τον περασμένο Απρίλη, με τη φωτιά σε εργοστάσιο ανακύκλωσης στη ΒΙΠΕ Νεοχωρούδας στη Δυτική Θεσσαλονίκη, εκπέμποντας και τότε τοξικό νέφος, όπως και πέρυσι τον Ιούλη με τις δύο φωτιές στη ΒΙΠΕ της Σίνδου. Την ίδια περίοδο είχε ξεσπάσει φωτιά και σε εργοστάσιο στη Ριτσώνα Εύβοιας, με τους τοξικούς καπνούς να κατακλύζουν την ατμόσφαιρα. Πάμπολλα τα παραδείγματα και στην Αττική, όπως στο Θριάσιο και στον Ασπρόπυργο, όπου οι κάτοικοι συχνά πυκνά βλέπουν τον ουρανό να σκοτεινιάζει από τοξικά αέρια, με την «καμπάνα κινδύνου» να χτυπάει για Βιομηχανικό Ατύχημα Μεγάλης Εκτασης. Παρομοίως και σε γειτονιές του Πειραιά, όπως στο Πέραμα και στη Δραπετσώνα, όπου τον Γενάρη η φωτιά που ξέσπασε μέσα στα καζάνια της «Coral» απείλησε να τινάξει όλη την περιοχή στον αέρα. Ο κατάλογος είναι μακρύς και επιβεβαιώνει ότι δεν είναι ούτε η «κακιά στιγμή», ούτε μερικά «μεμονωμένα περιστατικά» …ατομικής ανευθυνότητας ή άλλες δικαιολογίες που επιστρατεύονται κάθε φορά από κράτος και κυβερνήσεις.
Πίσω από τις καταστροφές, τις εκρήξεις, τους κινδύνους βιομηχανικού ατυχήματος και των τοξικών ρύπων που δηλητηριάζουν τη ζωή του λαού, βρίσκονται η εγκληματική πολιτική του κέρδους και η καπιταλιστική ανάπτυξη, από την οποία κερδισμένοι είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι και χαμένοι οι εργαζόμενοι και τα παιδιά τους.
Αυτήν την πολιτική υλοποιούν το εχθρικό αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις του, αυτήν τη «σταθερότητα» υπερασπίζονται η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Τσίπρα και τα άλλα αστικά κόμματα, μια σταθερότητα που έχει φέρει τα Τέμπη, τη Μάνδρα, το Μάτι και μια σειρά ακόμα εγκλήματα. Πρόκειται για θυσίες στον βωμό της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου.
Γιατί στις «κοστολογημένες» προτάσεις των αστικών κομμάτων, στην πολιτική «κόστους – οφέλους» της ΕΕ, δεν χωράει η πραγματική προστασία της ζωής και της περιουσίας του λαού, η ουσιαστική πρόληψη από βιομηχανικά και άλλα ατυχήματα. Αυτά θεωρούνται «βάρος» για τις δημοσιονομικές αντοχές, στις οποίες ορκίζονται όλοι μαζί προκειμένου να βγαίνει ο λογαριασμός της πολεμικής εμπλοκής και της στροφής στην πολεμική οικονομία, που αποτελούν την «καρδιά» των προγραμμάτων για όλα τα κόμματα του κεφαλαίου, για παλιούς και νέους «σωτήρες».
Ο λαός έχει πείρα. Κυβερνήσεις και αστικά κόμματα διαχρονικά κάνουν πλάτες στις μπίζνες και στα κέρδη των ομίλων, στις εκπτώσεις στα μέτρα ασφαλείας, στους ανεπαρκείς ελέγχους από τις υποβαθμισμένες υπηρεσίες. Στις αδειοδοτήσεις «φαστ τρακ» για βραδυφλεγείς βόμβες, με μεγάλες παραγωγικές μονάδες, με ρυπογόνα και επικίνδυνη δραστηριότητα, να γειτνιάζουν με σπίτια, ακόμα και με σχολεία.
Πίσω λοιπόν από το μόνιμο «τοξικό νέφος» που πνίγει τον λαό προβάλλει το πραγματικό δίλημμα, αν θα κερδίσουν οι ζωές μας ή τα κέρδη τους. Γιατί στον 21ο αιώνα δεν είναι ρεαλιστικό ο λαός να καίγεται το καλοκαίρι και να πνίγεται τον χειμώνα, τα παιδιά του να αναπνέουν δηλητήριο.
Με τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, το εχθρικό του κράτος, να εγκληματεί καθημερινά, ένας είναι ο δρόμος για τα εργατικά – λαϊκά στρώματα: Η οργάνωση της σύγκρουσης, κόντρα στην πολιτική του κέρδους.
Σε αυτήν την υπόθεση το ΚΚΕ είναι στην πρώτη γραμμή, προβάλλοντας ότι μόνο ο λαός μπορεί να υπερασπιστεί τη ζωή και την προκοπή του. Οτι μόνο ο λαός σώζει τον λαό, με πολύ πιο δυνατό ΚΚΕ παντού, που έχει στο Πρόγραμμά του την πραγματική διέξοδο για να ανασάνουν οι πολλοί, την οριστική απαλλαγή από το σάπιο κράτος, το εκμεταλλευτικό σύστημα των πολέμων, της ακρίβειας και των καταστροφών.
Αναδημοσίευση από την στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Τρίτη 7 Ιούλη 2026
