Η άθλια παρέμβαση του κυβερνητικού εκπροσώπου, ότι το επίδομα ανεργίας θα πρέπει να δίνεται «το πολύ δύο μήνες» και μετά να μετατρέπεται σε επιδότηση της εργοδοσίας για να μειώνονται κι άλλο οι ασφαλιστικές εισφορές, δεν έπεσε από τον ουρανό. Ούτε απηχεί «προσωπικές απόψεις», όπως το παρουσιάζουν.
Αντίθετα, λειτουργεί ως «λαγός» για το επόμενο χτύπημα στο πενιχρό επίδομα ανεργίας, το οποίο κυβέρνηση και εργοδοσία θεωρούν «κόστος» και «σπατάλη», ακόμα κι αν το δικαιούνται μόλις 2 στους 10 εγγεγραμμένους ανέργους!
Η δήλωσή του προδίδει επίσης προετοιμασία εδάφους για «φτηνότερες» απολύσεις, στο ορατό ενδεχόμενο μιας νέας καπιταλιστικής κρίσης. Θέλουν να έχουν ελεύθερα τα χέρια τους στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, χωρίς επιδόματα ανεργίας ή αποζημιώσεις, για τις οποίες προωθούνται ανάλογοι σχεδιασμοί.
Η δήθεν «προσωπική» άποψη του κυβερνητικού εκπροσώπου είναι ήδη στρατηγική της ΕΕ. Αποτυπώνεται σε μια σειρά νόμους και μέτρα που έχουν ψηφίσει διαχρονικά οι κυβερνήσεις και μετατρέπουν το επίδομα ανεργίας σε επιδότηση της εργοδοσίας με χρήματα των ίδιων των εργαζομένων, αφού από τις δικές τους εισφορές χρηματοδοτείται η ΔΥΠΑ.
«Χέρι» στο επίδομα ανεργίας έχει βάλει ήδη η κυβέρνηση με την «ποσοτική και χρονική ευελιξία». Πρόκειται για τη λεγόμενη «εμπροσθοβαρή καταβολή» του επιδόματος, το οποίο μειώνεται κατά 60% μετά το πρώτο τρίμηνο, με την απειλή να κοπεί εντελώς αν δεν συμβιβαστεί ο άνεργος με τους τιμωρητικούς όρους.
Με δύο λόγια, καταβάλλεται ένα ποσό τους 3 πρώτους μήνες, με πολλές ρήτρες, περιορισμούς και κόφτες, ενώ πέφτει τσεκούρι στους υπόλοιπους. Πόσο απέχει η σημερινή πρακτική απ’ όσα προτείνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος;
Αυτή η κατεύθυνση της ΕΕ υλοποιείται μάλιστα με χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης, το «άγιο δισκοπότηρο» για ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, κόμμα Τσίπρα και τα άλλα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης.
Πρόκειται για «πιλοτικό» πρόγραμμα, ύψους 100 εκατ. ευρώ, που ανοίγει τον δρόμο για σταδιακή κατάργηση του επιδόματος ανεργίας. Αλλη μια απόδειξη ότι τα δήθεν «κοινωνικά» κονδύλια του Ταμείου Ανεργίας χρηματοδοτούν τις πιο αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις για το κεφάλαιο και το κράτος του.
Οι άνεργοι εκβιάζονται να επιλέξουν ανάμεσα στα ψίχουλα του επιδόματος που θα δίνονται με εκβιαστικούς κόφτες και με ημερομηνία λήξης, κι από την άλλη τα 13ωρα και τις συμβάσεις «μηδενικών ωρών» που τους προτείνει η ΔΥΠΑ, πριν καταλήξουν ξανά στην ανεργία.
Από το «πιλοτικό» πρόγραμμα της ΕΕ ανοίγει κι άλλος επικίνδυνος δρόμος. Το 50% του επιδόματος καταβάλλεται πλέον μέσω προπληρωμένης κάρτας για ελεγχόμενες ηλεκτρονικές συναλλαγές, που σημαίνει ότι ο άνεργος δεσμεύεται ακόμα και στο πού θα ξοδέψει τις πενταροδεκάρες του επιδόματος! Λες και υπάρχει περίπτωση να …αποταμιεύσει!
Ταυτόχρονα, ως μέρος της ευρωπαϊκής «κανονικότητας» και των «βέλτιστων πρακτικών», το επίδομα θα εξαρτάται από τις εισφορές, με διαφοροποιήσεις για όσους δουλεύουν εποχικά, με ολιγοήμερες ή ολιγόμηνες συμβάσεις. Αυτό σημαίνει ότι χιλιάδες άνεργοι θα χάνουν «από τα αποδυτήρια» το επίδομα, ή θα παίρνουν λιγότερα κι από τα σημερινά!
Δεν υπάρχει λοιπόν καμιά «κρυφή ατζέντα» της ΝΔ, όπως ανακάλυψαν ξαφνικά το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι, για να συντηρείται η κάλπικη αντιπαράθεση με την κυβέρνηση. Ολα γίνονται στο φως της μέρας, με τους νόμους όλων των κυβερνήσεων, τις Οδηγίες της ΕΕ και το κοινό πρόγραμμα που μοιράζονται με τη ΝΔ.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι στο ευρωπαϊκό «κράτος δικαίου» που η σοσιαλδημοκρατία προβάλλει ως απάντηση τάχα στο «επιτελικό» κράτος της ΝΔ, μόλις 3 στους 10 άνεργους παίρνουν επίδομα ανεργίας και το ποσοστό μειώνεται σταθερά.
ΕΕ, κυβερνήσεις και κόμματα του κεφαλαίου κοιτούν στα δόντια τον άνεργο και κοστολογούν με τη μεζούρα τους ακόμα και τα ψίχουλα του επιδόματος ανεργίας, ενώ είναι «περάστε κόσμε» για τις επιδοτήσεις και τις προκλητικές φοροαπαλλαγές εφοπλιστών, τραπεζών, μεγαλοεπενδυτών και ομίλων της πολεμικής βιομηχανίας.
Αν κάτι επιβεβαιώνει επομένως η προκλητική παρέμβαση του κυβερνητικού εκπροσώπου, είναι οι δύο πατρίδες που υπάρχουν μέσα στην ίδια χώρα: Η πατρίδα των λίγων, που κερδίζει από τις θυσίες της πατρίδας των πολλών.
Για να κερδίσει έστω και μια ανάσα ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Και για να ζήσουν οι πολλοί σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής, πρέπει να συγκρουστούν και να ανατρέψουν τη βαρβαρότητα του κεφαλαίου.
Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Τρίτη 15 Σεπτέμβρη 2026
