Τα κυβερνητικά παραμύθια για τις αναβαθμίσεις από τους διεθνείς «οίκους αξιολόγησης» δεν έχουν δράκο. Αρκεί να δει κανείς για ποιες επιδόσεις «επιβραβεύεται» η ελληνική οικονομία…
Για τους «δημοσιονομικούς δείκτες», δηλαδή τα ματωμένα πλεονάσματα και τους μόνιμους κόφτες στις λαϊκές ανάγκες, για να δίνονται δισ. σε πολεμικούς εξοπλισμούς και ζεστά πακέτα στο κεφάλαιο.
Για την «άνοδο των επενδύσεων», δηλαδή τα ρεκόρ καπιταλιστικής κερδοφορίας που πατάνε πάνω στην άγρια εκμετάλλευση, τα δεκάδες αντεργατικά μέτρα, την πολεμική ακρίβεια.
Για την «πρόοδο των μεταρρυθμίσεων», δηλαδή τα μνημόνια διαρκείας για τον λαό.
Αυτή την αντιλαϊκή «σταθερότητα» λένε η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία ότι θα διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού. Αυτή διαβεβαιώνουν ότι δεν θα ακουμπήσουν και τα άλλα αστικά κόμματα, που διεκδικούν το χρίσμα από το κεφάλαιο.
Ο μύθος της καπιταλιστικής «ανάπτυξης για όλους» καταρρέει από τις «επιβραβεύσεις» για τις οποίες κομπάζει η κυβέρνηση και αναγνωρίζουν όλοι οι άλλοι.
Όμως τα πανηγύρια και οι μεγαλοστομίες περί «ανθεκτικότητας» και «θωρακισμένης» καπιταλιστικής οικονομίας τρακάρουν με την πραγματικότητα.
Οι ίδιοι παραδέχονται πως μπροστά έρχεται η «τέλεια καταιγίδα», με συγχρονισμένη επιβράδυνση των οικονομιών όλων των ιμπεριαλιστικών κέντρων, «ενεργειακό χειμώνα» ως συνέπεια του πολέμου, συσσωρευμένη ακρίβεια και εκτίναξη των κρατικών χρεών σε «ιστορικά υψηλά».
Οι ίδιοι καλούν σε «επιβράδυνση» της Τεχνητής Νοημοσύνης, βλέποντας ότι κι αυτό το πεδίο δεν μπορεί να δώσει διέξοδο στα συσσωρευμένα κεφάλαια. Αντίθετα, συγκεντρώνει χαρακτηριστικά «θρυαλλίδας» για μια νέα καπιταλιστική κρίση.
Οι ίδιοι μιλάνε για «ενδεχόμενο σοκ με χαοτικές συνέπειες» και παραδέχονται ότι δεν μπορούν να προβλέψουν ποια θα είναι η κατάσταση στην ιμπεριαλιστική ΕΕ ούτε του χρόνου τέτοια εποχή.
Οι ίδιοι ομολογούν ότι έρχονται «τεκτονικές αλλαγές», στο έδαφος των ανταγωνισμών για τον πόλεμο και τους όρους συμμετοχής σε αυτόν, για το πώς θα σταματήσει η κατρακύλα της ΕΕ στον διεθνή ανταγωνισμό απέναντι σε ΗΠΑ και Κίνα.
Οι ίδιοι έλεγαν πριν από μερικές εβδομάδες πως δεν βάζουν το χέρι τους στη φωτιά για το αν του χρόνου θα γίνει Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ εξαιτίας των ανταγωνισμών…
Για ποια «νησίδα σταθερότητας» μιλάνε, όταν ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης λέει ότι «τα τελευταία τρία χρόνια αποτέλεσαν μια απόλυτη καταστροφή από γεωπολιτικής άποψης»;
Ότι «δεν υπάρχει ούτε ένα γεγονός που να λαμβάνει χώρα σήμερα στη γεωπολιτική και να είναι περιορισμένο γεωγραφικά»; Κι ότι η κούρσα ΗΠΑ – Κίνας «θα οδηγήσει τελικά σε έναν πολύ σοβαρό πόλεμο»;
Οι ίδιοι παραδέχονται ότι η στρατηγική αναβάθμισης του ρόλου της αστικής τάξης στην περιοχή, οι «πρωτοβουλίες» και οι συμμαχίες που την υπηρετούν, με τη συναίνεση όλων των κομμάτων, οξύνουν τις σχέσεις με την τουρκική αστική τάξη, δημιουργούν προϋποθέσεις ακόμα και για παρατεταμένη σύγκρουση…
Στον κόσμο που φλέγεται απ’ τους ανταγωνισμούς και όπου οι νέοι συσχετισμοί «διαμορφώνονται μέσω της ισχύος», είναι πρόκληση να ζητούν από τον λαό να στοιχηθεί με συμφέροντα και σχεδιασμούς που οδηγούν σε πιο βαθιά εμπλοκή και όλεθρο, στο όνομα της σταθερότητας (!).
Στην «Ελλάδα του 2030» που οραματίζονται, θέλουν τον λαό να κρατάει την «ομπρέλα» του κεφαλαίου στο μάτι της «τέλειας καταιγίδας» των πολέμων και των κρίσεων, που βρίσκονται στο DNA του καπιταλισμού. Τον παραμυθιάζουν μάλιστα ότι αυτός είναι ο τρόπος να μείνει άβρεχτος, όταν όλα γύρω του βουλιάζουν στον πόλεμο και την κρίση.
Το πραγματικό δίλημμα για τον λαό είναι αν θα υποκύψει στα κελεύσματα και τους εκβιασμούς τους, αν θα δηλώσει «παρών» στα βρώμικα σχέδια της αστικής τάξης, που διεκδικεί μερτικό στην ιμπεριαλιστική λεία. `Η αν θα υπερασπιστεί τη ζωή και το μέλλον του, διαλέγοντας τον δρόμο της σύγκρουσης με την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Παλεύοντας για την ανατροπή της, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ!
Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη» της Τρίτης 22 Σεπτέμβρη 2026
