Με το βλέμμα στραμμένο στη δύναμη που βρίσκεται στα χέρια των εργαζομένων και στη δυνατότητα αυτή η δύναμη να γίνει οργανωμένη, διεθνιστική δράση, πραγματοποιήθηκε στη Σκηνή Φοιτητών και Νέων Εργαζομένων του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» η συζήτηση για τη μεγάλη διεθνή απεργιακή κινητοποίηση των λιμενεργατών στις 30 Οκτώβρη.
Στη συζήτηση συμμετείχαν ο Μάρκος Μπεκρής, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και της ΕΝΕΔΕΠ, ο Φραντσέσκο Στατσιόλι, μέλος της Εθνικής Συνομοσπονδιακής Εκτελεστικής Επιτροπής της USB από την Ιταλία, ο Ουντέρ Αβτσί, πρόεδρος του Συνδικάτου Λιμενεργατών Liman-İş από την Τουρκία, και ο Σερζ Κουτουρί, αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Εθνικής Ομοσπονδίας Λιμανιών και Λιμενεργατών της CGT (FNPD-CGT) από τη Γαλλία, μεταφέροντας την πείρα από τους αγώνες των λιμενεργατών και τον συντονισμό τους σε διεθνές επίπεδο.
«Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο» είναι το σύνθημα που ενώνει ήδη εργαζόμενους από περίπου 45 λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου που προετοιμάζουν τη δεύτερη κοινή μέρα απεργιακής δράσης, μετά την κινητοποίηση της 6ης Φλεβάρη.
Από τον Πειραιά μέχρι τη Γένοβα, τη Μασσαλία και την Κωνσταντινούπολη, οι λιμενεργάτες συντονίζουν τα βήματά τους, παρεμβαίνοντας στους ίδιους τους χώρους απ’ όπου περνούν οι πολεμικοί σχεδιασμοί των ιμπεριαλιστών.
Στη συζήτηση αναδείχθηκε πως η πάλη ενάντια στον πόλεμο δεν μπορεί να μένει μια αφηρημένη διακήρυξη αλλά συνδέεται με την πάλη για μισθούς και δικαιώματα, την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, με την ίδια τη ζωή των εργαζομένων. Στο επίκεντρο τέθηκε η μετατροπή λιμανιών, υποδομών και εφοδιαστικών αλυσίδων σε κρίκους της πολεμικής προετοιμασίας, αλλά και η σύνδεση αυτής της εξέλιξης με τις συνέπειες που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι, με την ένταση της εκμετάλλευσης και την επίθεση του κεφαλαίου στα δικαιώματά τους.
Παράλληλα, αναδείχθηκε η ανάγκη η 30η Οκτώβρη να αποτελέσει αφετηρία για ευρύτερη δράση σε κλάδους και χώρους δουλειάς, και ταυτόχρονα ένας ακόμη κρίκος στην οργάνωση και τον συντονισμό της εργατικής τάξης πέρα από σύνορα και άλλους διαχωρισμούς.
Τις συνδικαλιστικές αντιπροσωπείες καλοσώρισε εκ μέρους της ΚΝΕ η Κάλια Κοτζιά κατά την έναρξη της εκδήλωσης, σημειώνοντας μεταξύ άλλων:
«‘Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν πως ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι ο μεγάλος σκηνοθέτης. Η μαχητική δράση των λιμενεργατών αναδεικνύει πως οι λαοί μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές μέσα σε αυτές τις εξελίξεις. Να βάλουν τη δική τους σφραγίδα.
(…)’Γνωρίζουμε καλά το μεγαλύτερο ελάττωμα για τους ιμπεριαλιστές είναι το ισχυρότερο πλεονέκτημα του εργαζόμενου. Ξέρει να σκέφτεται. Και όταν η σκέψη του μπολιάζεται από επαναστατικές ιδέες από την πύρα του ταξικού κινήματος έχει τη δύναμη να αρνηθεί να ταχθεί κάτω από ξένη σημαία και να δηλώσει πως δεν δουλεύουμε για τους πολέμους σας.
Έχει τη δύναμη όχι μόνο να παραλύσει την καπιταλιστική παραγωγή, αλλά να την οργανώσει εκ νέου με γνώμονα τις δικές του ανάγκες. Να βαδίσει το δρόμο της ανατροπής του συστήματος των πολέμων και της εκμετάλλευσης το δρόμο οικοδόμησης του σοσιαλισμού κομμουνισμού. Σε αυτό το δρόμο έχει θέσει κάθε νέα και νέος εργαζόμενος.
Κάθε ένας που ασφιχτιά στην αδικία και τα αδιέξοδα του σάπιο εκμεταλλευτικού συστήματος. Είναι ο δρόμος που χαράζουν οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες στην Ελλάδα’.
«Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο»: Από τα 45 λιμάνια, στους χώρους δουλειάς
Τη σημασία της διεθνούς πρωτοβουλίας των λιμενεργατών για τις 30 Οκτώβρη, αλλά και την ανάγκη αυτή να αποτελέσει έναν ακόμη κρίκο στην οργάνωση της εργατικής τάξης, ανέδειξε στην ομιλία του ο Μάρκος Μπεκρής, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και της ΕΝΕΔΕΠ. Όπως σημείωσε, η κινητοποίηση, που μέχρι στιγμής αφορά εργαζόμενους από 8 χώρες και περίπου 45 λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου, δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί «σαν ένα ακόμη διεθνές κάλεσμα, σαν μια ακόμη ημερομηνία στο ημερολόγιο των συνδικάτων», αλλά σε σύνδεση με τις εξελίξεις και τις απαιτήσεις που διαμορφώνονται για το εργατικό κίνημα.
Ο M. Μπεκρής στάθηκε ιδιαίτερα στη σύνδεση της πολεμικής προετοιμασίας με την καθημερινότητα των εργαζομένων. «Υπάρχουν λεφτά για εξοπλισμούς, για μετατροπή όλων των οικονομιών σε πολεμικές», ανέφερε, ενώ την ίδια στιγμή, όπως είπε, δεν δίνονται χρήματα «για μισθούς, συντάξεις, υγεία και παιδεία, για μέτρα υγείας και ασφάλειας». Σε αυτό το πλαίσιο έθεσε ως βασικό ερώτημα «τι εργατικό κίνημα απαιτούν οι συνθήκες στις οποίες έχουμε μπει», υπογραμμίζοντας ότι η 30ή Οκτώβρη πρέπει να συνδεθεί με ένα εργατικό κίνημα που θα μπορεί να παρεμβαίνει στις εξελίξεις και να δείχνει στην πράξη τη δύναμη των εργαζομένων.
Μιλώντας για την πρώτη κοινή μέρα δράσης, στις 6 Φλεβάρη, σημείωσε ότι εργάτες από διαφορετικές χώρες και λιμάνια με διαφορετικές ιστορικές και πολιτικές εμπειρίες συναντήθηκαν πάνω σε ένα κοινό ζήτημα γιατί όλα αυτά τα χρόνια είχαν ταξικό προσανατολισμό παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς.
Στον Πειραιά, η απεργία της ΕΝΕΔΕΠ συντονίστηκε με λιμενεργάτες από την Τουρκία, την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία, με το σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο». Από τότε, όπως υπογράμμισε, η πρωτοβουλία διευρύνθηκε: «Σήμερα δε μιλάμε πια για 20 λιμάνια. Μιλάμε για περίπου 45». Ωστόσο, πρόσθεσε, «δεν είναι ο αριθμός που έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Η μεγαλύτερη σημασία βρίσκεται στο περιεχόμενο».
Και αυτό το περιεχόμενο, είπε, αφορά συνολικά την εργατική τάξη με διλήμματα όπως «Ποιος αποφασίζει για το πού θα πάνε οι πόροι; Ποιος αποφασίζει τι θα παράγεται; Ποιος αποφασίζει για ποιον θα λειτουργούν τα λιμάνια;». Ιδιαίτερα για τους λιμενεργάτες, το δίλημμα αφορά αν ο εργαζόμενος θα γίνει «κρίκος μιας εφοδιαστικής αλυσίδας που υπηρετεί κοινωνικές ανάγκες ή μιας αλυσίδας που υπηρετεί πολεμικούς σχεδιασμούς». Διλήμματα που όπως είπε, έχουν απαντηθεί από την μελέτη και εξαγωγή συμπερασμάτων της ιστορίας του 20ου αιώνα και τους δύο παγκόσμιους ιμπεριαλιστικούς πολέμους: «Όσο την εξουσία την έχει η αστική τάξη δεν θα τελειώσουμε με την αιτία και τη μήτρα όλων αυτών των δεινών που μας έχουν φορτώσει στην πλάτη και που οφείλονται στο καπιταλιστικό σύστημα και τις νομοτέλειες του, στις οποίες περιλαμβάνεται και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, που αποτελεί νομοτέλεια και όχι παρέκκλιση ή καπρίτσιο κάποιων τρελών ηγετών.
Στη σημερινή διεθνή κατάσταση που χαρακτηρίζεται από όξυνση των ανταγωνισμών, αναδιάταξη συμμαχιών, βαθύτερη εμπλοκή των κρατών σε πολεμικούς σχεδιασμούς και στροφή στην πολεμική οικονομία, η πολεμική οικονομία δεν είναι μόνο περισσότερα όπλα. Δεν είναι μόνο περισσότερα πυρομαχικά. Δεν είναι μόνο περισσότεροι εξοπλισμοί. Η πολεμική οικονομία σημαίνει προσαρμογή ευρύτερων πλευρών της οικονομικής και κοινωνικής ζωής στις ανάγκες της πολεμικής προετοιμασίας. Ενέργεια, Μεταφορές, Υποδομές, Λιμάνια, Αεροδρόμια, Σιδηρόδρομοι, Τεχνολογία, Βιομηχανία, Εφοδιαστικές αλυσίδες και βέβαια η εργατική τάξη.
Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο γιατί όταν η οικονομία προσανατολίζεται όλο και περισσότερο στις ανάγκες του ανταγωνισμού και της πολεμικής προετοιμασίας, κάποιος πρέπει να πληρώσει και αυτός ο κάποιος είναι πάντα ο ίδιος, ο εργαζόμενος και ο λαός.
Στο ίδιο πλαίσιο έδωσε το περιεχόμενο που, όπως είπε, πρέπει να έχει το σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο. «Δεν σημαίνει απλώς “Δεν μου αρέσει ο πόλεμος”», ανέφερε, αλλά αποτελεί, μια ταξική τοποθέτηση». Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, «Δεν αποδέχομαι να γίνει το αποτέλεσμα της εργασίας μου εργαλείο των πολεμικών σχεδιασμών» και «Δεν αποδέχομαι το λιμάνι όπου δουλεύω να μετατρέπεται σε κρίκο στρατιωτικών μεταφορών». Στόχος, όπως είπε, είναι το ζήτημα του πολέμου να μετατρέπεται «από μια αφηρημένη συζήτηση εξωτερικής πολιτικής σε ζήτημα οργανωμένης εργατικής δράσης».
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε και στον διεθνιστικό χαρακτήρα της πρωτοβουλίας. «Ο λιμενεργάτης του Πειραιά δεν έχει απέναντί του τον λιμενεργάτη της Γένοβας, της Μασσαλίας, της Τουρκίας», είπε, υποστηρίζοντας ότι οι εργαζόμενοι διαφορετικών χωρών μπορούν να συντονίζουν τη δράση τους στη βάση κοινών συμφερόντων. «Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της 30ής Οκτώβρη. Όχι μια συμβολική διεθνιστική φωτογραφία. Αλλά η προσπάθεια να αποκτήσει η εργατική τάξη διεθνή συντονισμό σε ένα ζήτημα που από τη φύση του είναι διεθνές».
Κλείνοντας, ο Μάρκος Μπεκρής τόνισε την ανάγκη η κινητοποίηση να μην εξαντληθεί στις 30 Οκτώβρη. «Θέλουμε να είναι μια μέρα όπου 45 λιμάνια θα κάνουν μια κινητοποίηση και την επόμενη μέρα όλα θα συνεχίσουν όπως πριν; Ή θέλουμε να λειτουργήσει ως αφετηρία για να ανοίξει αυτή η συζήτηση σε κάθε κλάδο;», ανέφερε. Το «μεγάλο στοίχημα», όπως το χαρακτήρισε, είναι «να γίνει η 30ή Οκτώβρη υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος» και η πάλη για μισθούς και δικαιώματα να συναντηθεί με την πάλη ενάντια στην πολεμική οικονομία.
Το τελικό μήνυμα συμπυκνώθηκε στη φράση ότι στις 30 Οκτώβρη «δεν θα κινητοποιηθούν απλώς 45 λιμάνια», αλλά θα δοκιμαστεί η δυνατότητα των εργαζομένων «να μετατρέπουν την αλληλεγγύη σε δράση, την αγανάκτηση σε οργάνωση, την πείρα σε συμπέρασμα». Και από τον Πειραιά, όπως είπε, το μήνυμα να ταξιδέψει «στη Γένοβα, στη Μασσαλία, στην Κωνσταντινούπολη, στη Βαρκελώνη και σε κάθε λιμάνι», αλλά και «από τα λιμάνια σε κάθε χώρο δουλειάς».
Η πολεμική οικονομία καταβροχθίζει τους μισθούς μας
«Ο λιμενεργάτης δεν εργάζεται για τον πόλεμο, εργάζεται για την ειρήνη και για την αξιοπρέπεια της δουλειάς του». Με αυτό το σύνθημα ο Francesco Staccioli, μέλος της Εθνικής Συνομοσπονδιακής Εκτελεστικής Επιτροπής της USB Ιταλίας, ανέδειξε από το βήμα της εκδήλωσης τη διεθνιστική διάσταση της κοινής δράσης εργατικών και λιμενεργατικών οργανώσεων απέναντι στον πόλεμο, τη στρατιωτικοποίηση και την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα.
Ο Ιταλός συνδικαλιστής μετέφερε αγωνιστικούς χαιρετισμούς από τους λιμενεργάτες της Ιταλίας και αναφέρθηκε ιδιαίτερα στη κοινή δράση με τους συνδικαλιστές της ΕΝΕΔΕΠ και του ΠΑΜΕ, υπογραμμίζοντας ότι οι δύο πλευρές έχουν τα τελευταία χρόνια μοιραστεί «συζητήσεις και ιδανικά», αλλά και την κοινή συμμετοχή τους στην ΠΣΟ. Όπως σημείωσε, κοινή τους πεποίθηση είναι ότι οι διεθνείς σχέσεις πρέπει να αποτελούν πεδίο ταξικής πάλης σε μια εποχή όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, «πολέμου, επιθέσεων και γενοκτονιών».
Ο ίδιος στάθηκε στη διεθνή συνδικαλιστική πρωτοβουλία που οδήγησε στη δεύτερη διεθνή ημέρα δράσης στις 30 Οκτωβρίου, με τη συμμετοχή λιμενεργατικών οργανώσεων από την Ευρώπη και τη Μεσόγειο. Αναφέρθηκε στους Γάλλους λιμενεργάτες της CGT, στους Τούρκους της Liman, αλλά και σε οργανώσεις από την Ισπανία, το Μαρόκο, την Ιταλία και την Κύπρο.
Όπως τόνισε, η κινητοποίηση δεν αφορά μόνο την αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό και τον Κουβανικό λαό και τους άλλους λαούς που δέχονται επιθέσεις από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Αφορά και τις άμεσες συνέπειες της πολεμικής οικονομίας στην καθημερινότητα των εργαζομένων, καθώς «καταβροχθίζει τους μισθούς μας, απειλεί τις θέσεις εργασίας μας και καταστρέφει τις δημόσιες υπηρεσίες».
Και πρόσθεσε πως «Θα ζητήσουμε να σταματήσει το παράλογο σχέδιο που ενέκρινε η ΕΕ για τη στρατιωτικοποίηση των λιμανιών μας, καθώς και των στρατηγικών υποδομών, το οποίο θα περιορίσει τα συνδικαλιστικά δικαιώματα στις προβλήτες».
«Έως ότου η εργασία πάψει να αποτελεί κρίκο της αλυσίδας του πολέμου και τα λιμάνια μας βάσεις για τη φόρτωση και τη διακίνηση των όπλων», σημείωσε, «όχι μόνο δεν θα υπάρξει ειρήνη στον κόσμο, αλλά η εργασία και τα δικαιώματά μας θα καταπατώνται όλο και περισσότερο».
Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι η 30ή Οκτωβρίου θα είναι μια τεράστια πρόκληση, αλλά και ημέρα Διεθνιστικού αγώνα ενάντια στον πόλεμο, τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, αλλά και ημέρα «ενός υγιούς και ισχυρού αντιφασισμού» απέναντι, όπως είπε, στο «μαύρο κύμα» που κατακλύζει την Ευρώπη. «Μόνο όποιος αποφασίσει να μην αγωνιστεί έχει ήδη χάσει. Συνεχίζουμε μπροστά σύντροφοι και συντρόφισσες, πάμε να πιάσουμε την Ιστορία», κατέληξε.
«Τα χέρια μας μπορεί να είναι βρώμικα και λαδωμένα αλλά δεν θα είναι ποτέ ματωμένα»
Αντιπολεμικό και διεθνιστικό μήνυμα έστειλε ο Ουντέρ Αβτσί, πρόεδρος του Συνδικάτου Λιμενεργατών Liman-İş από την Τουρκία, αναδεικνύοντας τη σημασία της διεθνούς συνδικαλιστικής αλληλεγγύης και τον ιδιαίτερο ρόλο των εργαζομένων στα λιμάνια απέναντι στην πολεμική προετοιμασία.
«Η ουσία του συνδικαλισμού δεν είναι μόνο στην υπεράσπιση των οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των μελών μας, αλλά και στην αντίσταση ενάντια στην αδικία, την ανισότητα, την εκμετάλλευση και την καταπίεση», σημείωσε, υπογραμμίζοντας ότι η αδικία που υφίσταται ένας εργαζόμενος ή ένας λαός «αποτελεί κοινό μας ζήτημα».
Όπως ανέφερε, η πρωτοβουλία ξεκίνησε αρχικά με δύο χώρες και δύο συνδικάτα, για να εξελιχθεί σήμερα σε ένα δίκτυο συνδικάτων που «βαδίζουν πλάι-πλάι στην ίδια γραμμή αγώνα». Πρόκειται, τόνισε, για έναν δύσκολο δρόμο, που απαιτεί «θυσία και θάρρος», αλλά η εμπειρία της εργατικής τάξης έχει δείξει ότι «όσο μεγαλώνει η αλληλεγγύη, τόσο μικραίνει ο φόβος».
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον στρατηγικό ρόλο των λιμενεργατών στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα. «Χωρίς την εργασία μας, τα πλοία δεν μπορούν να φορτώνονται και να εκφορτώνονται, τα εμπορεύματα δεν μετακινούνται, χωρίς τους λιμενεργάτες, το παγκόσμιο εμπόριο δεν λειτουργεί», σημείωσε.
Αναφέρθηκε ακόμα και στην περίοδο της πανδημίας, όταν οι λιμενεργάτες συνέχισαν να εργάζονται, παρά τους κινδύνους για την υγεία τους, προκειμένου να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες της ανθρωπότητας. Ωστόσο, όπως υπογράμμισε, υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά: «Η πανδημία εξελίχθηκε ανεξάρτητα από τη βούληση της ανθρωπότητας. Οι πόλεμοι, αντίθετα, είναι αποτέλεσμα των αποφάσεων που λαμβάνουν οι άνθρωποι. Οι πόλεμοι μπορούν να σταματήσουν».
Και προσθεσε: «Γι’ αυτό, ως μέρος της διεθνούς αλληλεγγύης που δημιουργήσαμε, δηλώνουμε ξεκάθαρα: Οι λιμενεργάτες δεν εργάζονται για τον πόλεμο για την καταστροφή και την καταπίεση». Τα λιμάνια, τόνισε, πρέπει να υπηρετούν τις ανάγκες των λαών και να συνδέουν χώρες και ανθρώπους, όχι να μετατρέπονται σε κρίκους της πολεμικής αλυσίδας.
Κλείνοντας, υπογράμμισε πως η απεργία της 30ής Οκτώβρη, σημειώνοντας ότι δεν αποτελεί απλώς ημέρα αλληλεγγύης, αλλά έκφραση της κοινής βούλησης των λιμενεργατών πέρα από σύνορα. «Τα χέρια μας μπορεί να είναι βρώμικα, σκουριασμένα, λαδωμένα. Αλλά τα χέρια μας δεν θα είναι ποτέ ματωμένα», είπε καταχειροκροτούμενος.
Αλληλέγγυοι στους λαούς που αγωνίζονται
«Το κεφάλαιο βρίσκεται στην επίθεση» και απέναντι σε αυτήν «μόνο ο αγώνας και η ενότητα των εργαζομένων» μπορούν να αποτελέσουν απάντηση, τόνισε ο Σερζ Κουτουρί, αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Εθνικής Ομοσπονδίας Λιμανιών και Λιμενεργατών της CGT (FNPD-CGT), μιλώντας στο 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – Οδηγητή.
Στο επίκεντρο της ομιλίας του βρέθηκαν οι επιθέσεις στα εργατικά δικαιώματα, τις οποίες συνέδεσε με την ευρύτερη πολιτική που εφαρμόζεται στην Ευρώπη. Αναφερόμενος στη Γαλλία, υποστήριξε ότι οι κυβερνήσεις έχουν εντείνει πολιτικές που οδηγούν σε μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια, φτώχεια και αποδυνάμωση της κοινωνικής προστασίας. Στα λιμάνια, αντίθετα, η CGT, όπως σημείωσε, έχει καταφέρει να αποσπάσει νέες κατακτήσεις, μεταξύ άλλων την αναγνώριση της βαριάς φύσης της εργασίας και σχετικές ρυθμίσεις πρόωρης συνταξιοδότησης, καθώς και αυξήσεις μισθών.
Ο Σ. Κουτουρί συνέδεσε τις εξελίξεις αυτές με την πολιτική της EE για τα λιμάνια, καταγγέλλοντας την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων αλλά και τη στρατιωτικοποίηση των λιμενικών υποδομών. «Αυτό είναι που πολεμάμε όλοι μας», ανέφερε, σημειώνοντας ότι η FNPD-CGT συμμετέχει στην πρωτοβουλία των συνδικάτων που έχουν υπογράψει τη Διακήρυξη της Κωνσταντινούπολης.
Ο Γάλλος συνδικαλιστής ανέφερε ότι το γαλλικό κράτος και επιχειρηματικοί όμιλοι διατηρούν εμπλοκή στην αλυσίδα εφοδιασμού στρατιωτικού υλικού που χρησιμοποιείται στην γενοκτονία στη Γάζα, ενώ κατήγγειλε και την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό λαό. Παράλληλα, αναφέρθηκε σε κινητοποιήσεις λιμενεργατών στη Χάβρη και στο Φος, με άρνηση φόρτωσης κοντέινερ που περιείχαν στρατιωτικό υλικό.
Τόνισε ότι η αντίθεση στη μετατροπή των λιμανιών σε κρίκους της πολεμικής εφοδιαστικής αλυσίδας αποτελεί κομμάτι της ιστορίας της CGT, «Από τους αποικιακούς πολέμους στην Αλγερία, την Ινδοκίνα και το Βιετνάμ έως το Ιράκ, την Ουκρανία και πολλές άλλες περιπτώσεις, οι Γάλλοι λιμενεργάτες και εργαζόμενοι στα λιμάνια έχουν οργανώσει πολλές δράσεις, αρνούμενοι να συμμετάσχουν σε αυτές τις συγκρούσεις.
Βαθιά και αταλάντευτα προσηλωμένοι στον διεθνισμό, εκφράζουμε, βεβαίως, την αλληλεγγύη μας σε όλους τους λαούς που αγωνίζονται ενάντια στην καταπίεση, τη φτώχεια, την εκμετάλλευση και τους πολέμους. Πολέμους που πολλαπλασιάζονται σε όλο τον κόσμο!
Απέναντι σε έναν κόσμο γενικευμένου πολέμου, πρέπει να υψώσουμε τις αξίες μας για την ειρήνη.
Πώς μπορούμε να αποδεχτούμε όλους αυτούς τους πολέμους; Ή ακόμη και αποκλεισμούς, όπως αυτόν σε βάρος της Κούβας, που αφήνουν τους λαούς να πεινούν και λεηλατούν ακόμη και τον ελάχιστο πλούτο των χωρών τους; »
«Ενάντια στη στρατιωτικοποίηση των λιμανιών», «για την ειρήνη», «για την ελεύθερη Παλαιστίνη» και «για την ενότητα των εργαζομένων», ήταν τα συνθήματα με τα οποία ολοκλήρωσε την παρέμβασή του.
H εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την ανάκρουση της Διεθνούς, με μέλη της ΚΝΕ να υψώνουν πανό με το σύνθημα «Peoples of all lands rise up».
