Σχεδόν ένας στους επτά κατοίκους της Ελλάδας – ποσοστό 14,9% – βρίσκεται σε συνθήκες σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2025. Κι αυτό με βάση τα κριτήρια των αστικών επιτελείων, που φυσικά δεν αφορούν την κάλυψη όλων των σύγχρονων αναγκών, για την οποία υπάρχουν όλες οι δυνατότητες, αλλά είναι με βάση την αδυναμία κάλυψης – εξαιτίας οικονομικών περιορισμών – τουλάχιστον 7 από τις 13 βασικές υλικές και κοινωνικές ανάγκες που θεωρούνται «απαραίτητες για ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης», μεταξύ αυτών η αντιμετώπιση έκτακτων οικονομικών δαπανών, η επαρκής θέρμανση της κατοικίας και η συμμετοχή σε κοινωνικές δραστηριότητες.
Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά «στέρησης», μαζί με τη Ρουμανία (16,8%) και τη Βουλγαρία (15%), και αυτό παράλληλα με τον «καλπασμό» της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κερδοφορίας τα προηγούμενα χρόνια.
Παράλληλα, και σε περιφερειακό επίπεδο, η Κεντρική Μακεδονία, τα Ιόνια Νησιά και η Πελοπόννησος βρίσκονται μεταξύ των 13 Περιφερειών της ΕΕ με τα υψηλότερα ποσοστά στέρησης. Στις συγκεκριμένες ελληνικές Περιφέρειες τα ποσοστά κυμαίνονται από 16,8% έως 27,2%, ενώ χαρακτηριστικές είναι και οι περιφερειακές ανισότητες στο εσωτερικό της Ελλάδας, αφού η απόσταση ανάμεσα στην περιοχή με το υψηλότερο και σε εκείνη με το χαμηλότερο ποσοστό φτάνει τις 16,1 ποσοστιαίες μονάδες, μία από τις μεγαλύτερες αποκλίσεις στην Ευρώπη. Αντίστοιχη διαφορά καταγράφεται στη Γαλλία, ενώ στη Ρουμανία ανέρχεται σε 20,8 μονάδες.
Την ίδια ώρα χαρακτηριστική είναι και η κατάσταση σε όλη την ΕΕ – αυτή που βγάζει τους λαούς στους δρόμους όλης της Ευρώπης: Περίπου 26,9 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή το 6,3% του πληθυσμού, αντιμετώπισαν σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση το 2025.



