Ήρθαμε Σήμερα (σ.σ χθες) εδώ στο Μακρονήσι για να αποτίσουμε φόρο τιμής σε όσους πέρασαν από τον τόπο αυτό και «απόλαυσαν» «τα φώτα του πολιτισμού» του «Παρθενώνα», όπως τον αποκάλεσε ο τότε πρωθυπουργός Παναγιώτης Κανελλόπουλος.
Οι πατεράδες μας, τόσο δικός μου όσο και της συζύγου μου, συγκαταλέγονται στους φιλοξενούμενους του τόπου αυτού, που γεύτηκαν και αυτοί τα «φώτα πολιτισμού». Ο δικός μου, μάλιστα, έφυγε από εδώ με ένα παράσημο, δηλαδή με ένα διαμπερές τραύμα στο πόδι το οποίο κουβαλούσε, σέρνοντας το, από τα 25 και μέχρι τα 84 του χρόνια.
Έκανε και εκείνος το ταξίδι από την Ορεστιάδα μέχρι εδώ το 1989 ή ‘90 προκειμένου να επισκεφθεί τον τόπο αυτό της εξορίας, αλλά η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν επέτρεψε τον απόπλου του πλοίου, γιατί δεν το επέτρεπαν τάχα οι καιρικές συνθήκες. Είδε το Μακρονήσι από το Λαύριο κλαίγοντας και για μία ακόμα φορά πικραμένος.
Εμείς τα παιδιά τους ήρθαμε αργότερα και σήμερα ξανά γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε όλους όσους έφυγαν νεκροί, ή ζωντανοί νεκροί από τον τόπο αυτό!
Μπράβο και πολλά συγχαρητήρια στο Κ.Κ.Ε. που μας έδωσε την ευκαιρία για αυτή την επίσκεψη! Πάντα πρωτοπόρο και στην πρώτη γραμμή για τη δημοκρατία! Πολλά συγχαρητήρια ξανά!
Ευχαριστούμε πολύ!
Χρήστος και Στέλλα Δεληδήμου
