Την ερχόμενη Δευτέρα 30 Νοέμβρη αναμένεται να ξεκινήσει η διακλαδική άσκηση Ελλάδας – Αιγύπτου «Μέδουσα 10», η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 6 Δεκέμβρη. Στην άσκηση, η οποία θα διεξαχθεί στην ευρύτερη περιοχή της Αλεξάνδρειας Αιγύπτου, αναμένεται να συμμετάσχουν και δυνάμεις από τη Γαλλία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Κύπρο.
Η μεγάλη αεροναυτική άσκηση πραγματοποιείται συνήθως με τη συμμετοχή της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ωστόσο, φέτος θα συμμετάσχουν για πρώτη φορά η Γαλλία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, εκδηλώνοντας έτσι και επίσημα τη βούληση για στρατιωτική συνεργασία στην ανατολική Μεσόγειο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις αναμένεται να συμμετάσχουν με: 2 φρεγάτες με τα οργανικά τους ελικόπτερα, 1 υποβρύχιο, 1 αρματαγωγό, 4 αεροσκάφη «F-16» τα οποία θα μετασταθμεύσουν στην Αίγυπτο και 4 αεροσκάφη «F-16» τα οποία θα επιχειρούν από την έδρα τους, 1 ΑΣΕΠΕ, 1 ελικόπτερο «Chinook», 3 ελικόπτερα «AH-64», 1 αεροσκάφος «C-130» και προσωπικό Μονάδων Ειδικών Επιχειρήσεων.
Όσον αφορά τη γαλλική συμμετοχή, η γαλλική φρεγάτα FS «LA FAYETTE» και το οργανικό της ελικόπτερο, θα σπεύσουν στην θαλάσσια περιοχή ανοιχτά του Καΐρου και θα συμμετάσχουν σε πλήθος σεναρίων. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα συμμετάσχουν με τουλάχιστον 4 μαχητικά αεροσκάφη.
Πρόκειται για ακόμη μία πράξη στο κρεσέντο των διεθνών ανταγωνισμών στην Ανατολική Μεσόγειο και την επιδίωξη της ελληνικής αστικής τάξης να αναβαθμίσει τη θέση της στην περιοχή. Το γεγονός ότι δεν διεκδικεί σήμερα την κατάκτηση ξένων εδαφών δεν οδηγεί σε άμβλυνση των επιθετικών της χαρακτηριστικών. Αυτά τροφοδοτούνται από την επέκταση των συμφερόντων της, την επιδίωξη αναβάθμισης του ρόλου της και το κυνήγι του κέρδους. Η στάση της και μέσα από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες συμβάλλει στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στην όξυνση των αντιθέσεων, στις επεμβάσεις κατά άλλων κρατών και στις αλλαγές συνόρων που γεννούν και το προσφυγικό – μεταναστευτικό πρόβλημα.
Η άσκηση “Μέδουσα 10” στέλνει ένα τέτοιο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση που καθόλου αθώο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Ακόμη, ο όγκος των Ενόπλων Δυνάμεων που θα χρησιμοποιηθούν και η τοποθεσία διεξαγωγής της άσκησης δείχνουν μακρύτερες και γενικότερες γεωστρατηγικές στοχεύσεις της ελληνικής αστικής τάξης.
Η Ελλάδα πιστή στη ΝΑΤΟϊκή στρατηγική, έχει αποδειχθεί βασικός πυλώνας του “ευρωατλαντικού” τόξου στην ευρύτερη περιοχή. Το βάθεμα της ενσωμάτωσης της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, στην ενίσχυση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, στην παρουσία και ενίσχυση της στρατιωτικής βάσης της Σούδας και των άλλων αμερικανικών βάσεων και υποδομών, που έχουν μετατρέψει τη χώρα σε ιμπεριαλιστικό ορμητήριο, είναι προπομπός επικίνδυνων για τους λαούς εξελίξεων.
Η συμμετοχή των ΗΑΕ
Η συμμετοχή στην συγκεκριμένη άσκηση και επί της ουσίας εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στην Ανατολική Μεσόγειο έρχεται λίγες μέρες μετά την υπογραφή της Κοινής Διακήρυξης Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και τη Συμφωνία σχετικά με την κοινή συνεργασία στην εξωτερική πολιτική και άμυνα.
Πρόκειται για μία ακόμη συμφωνία ελληνικής κυβέρνησης, που υπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα στην περιοχή, επιχειρεί να ενισχύσει τη θέση της ελληνικής αστικής τάξης έναντι άλλων τοπικών και περιφερειακών δυνάμεων, ενώ όπως και προηγούμενες συμφωνίες με άλλα κράτη και Οργανισμούς, όπως οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν υπηρετούν τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.
Η συμφωνία έρχεται σε μια περίοδο όξυνσης των αντιθέσεων και κλιμάκωσης της τουρκικής επιθετικότητας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, η οποία ενισχύεται από του “συμμάχους” των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ. Οι σχεδιασμοί αυτοί προωθούν τη συνεκμετάλλευση των φυσικών πόρων στην περιοχή, προς όφελος των ενεργειακών κολοσσών.
Επιπλέον, οι κινήσεις των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων προς τη Δύση με τη “Συμφωνία Αβραάμ” που υπεγράφη μεταξύ των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Ισραήλ υπό την ηχηρή παρέμβαση των ΗΠΑ και του ίδιου του πρώην Προέδρου Ντ. Τραμπ δείχνουν τα σχέδια ανακατέματος της τράπουλας στην Αραβική Χερσόνησο, ενώ έχει δημιουργήσει αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις στη Μέση Ανατολή.
Η συμμετοχή της Γαλλίας
Η Γαλλία αποτελεί τη δεύτερη στρατιωτική δύναμη μετά τις ΗΠΑ, στο ΝΑΤΟ, με πανίσχυρη πολεμική βιομηχανία και σοβαρή εξαγωγική δραστηριότητα. Ειδικά, τα τελευταία χρόνια, η γαλλική οικονομία έχει στηριχτεί στις εξαγωγές της πολεμικής της βιομηχανίας. Η δραστηριότητα του γαλλικού κεφαλαίου στην Μεσόγειο και την Αφρική, συνοδεύεται και από την στρατιωτική της δραστηριότητα την τελευταία δεκαετία όπως με την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη, στο Μάλι και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, στη Συρία.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Β. Αφρική και τη Μ. Ανατολή, η συνεργασία της γαλλικής αστικής τάξης με την ελληνική, όπως αυτή εκφράζεται στο σχήμα Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία, σηματοδοτούν την αποφασιστικότητα του γαλλικού κεφαλαίου όχι μόνο να διατηρήσει, με όρους ισχύος, την επιρροή του στην περιοχή αλλά και να την αναβαθμίσει ουσιαστικά.
Η παρουσία των γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, επισφραγίζει επί της ουσίας την διασφάλιση εμπορικών και στρατηγικών συμφωνιών που έχουν συνάψει ενεργειακοί κολοσσοί, ενώ προσβλέπει σε ένα ευνοϊκότερο μοίρασμα των ενεργειακών πόρων για λογαριασμό του γαλλικού κεφαλαίου.
Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις
Τους τελευταίους μήνες διαπιστώνουμε με πιο έντονο τρόπο μια συνεχή αμφισβήτηση από πλευράς Τουρκίας των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων καθώς και της ελληνικής δυνητικής κυριαρχίας (επέκταση στα 12 ν.μ), αμφισβήτηση διεθνών συμφωνιών και συνθηκών, καθώς και του Διεθνούς Δικαίου.
Η μόνιμη, πλέον, παρουσία του ωκεανογραφικού σκάφους Oruc Reis, χρησιμοποιείται ως εργαλείο καθορισμού εξελίξεων και την κατάρτιση της θεματολογίας στις ελληνοτουρκικές συνομιλίες, στο πλαίσιο ενός προκλητικού παζαριού με την παρέμβαση των ΗΠΑ και της ΕΕ, με ειδικό το ρόλο της Γερμανίας.
Η τουρκική κυβέρνηση αξιοποιεί το κενό που προκάλεσε η ελληνο-αιγυπτιακή συμφωνία, η οποία εξαίρεσε το Καστελόριζο, έκοψε στη μέση τη Ρόδο και άφησε χώρο όχι μόνο για τη δράση του Oruc Reis, άλλων ερευνητικών ή γεωτρύπανων, αλλά και για οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών (με την Τουρκία) στη βάση της κυβερνητικής πρακτικής υποβάθμισης των δικαιωμάτων των νησιών (μειωμένη επήρεια), σύμφωνα με το παράδειγμα των συμφωνιών που υπέγραψε η Ελλάδα με την Αίγυπτο και την Ιταλία.
Το βασικό ζήτημα που εξετάζεται με την παρέμβαση των Αμερικανών, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, με την αξιοποίηση της γερμανικής προεδρίας, είναι διαπραγματεύσεις – παζάρια όχι μόνο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ αλλά την επίτευξη συμφωνίας για όλα τα επίμαχα θέματα που έχουν προκύψει στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν η αποστρατικοποίηση των νησιών ή μερική αποστρατικοποίηση, ώστε να γίνει δυνατός ο κεντρικός συμβιβασμός που θα δώσει ώθηση στην υπόθεση της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου ανοίγοντας έναν νέο κύκλο ανταγωνισμών και εντάσεων με πιο επικίνδυνα στοιχεία.
Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά και η προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ, φέρουν στο ακέραιο τις πολιτικές ευθύνες, αφού έχουν εμπλέξει “για τα καλά” τη χώρα μας στους ευρωΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς. Ο αρνητικός ρόλος της ΕΕ, των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις “βγάζει μάτι”. Στην ουσία με τις επίσημες τοποθετήσεις τους για “αμφισβητούμενα ύδατα” και “δυνητική δικαιοδοσία” έχουν δώσει αέρα στα πανιά στις επιδιώξεις της τουρκικής αστικής τάξης.
Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα και τα παιδιά τους που ανησυχούν για τις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και γενικότερα στην περιοχή, πρέπει να βγάλουν συμπεράσματα για την πολιτική της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων ως εκπροσώπων των συμφερόντων των μεγάλων οικονομικών ομίλων, να ξεκαθαρίσουν στη σκέψη τους ότι η αμερικανοΝΑΤΟική παρουσία στην Ελλάδα βάζει τη χώρα στο στόχαστρο ανταγωνιστριών δυνάμεων και προσθέτει κινδύνους στο λαό μας.
Η επίλυση των προβλημάτων που αφορούν την αιγιαλίτιδα ζώνη, την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ υπέρ του λαού μας και των άλλων λαών συνδέεται με την οικοδόμηση σχέσεων αμοιβαίου οφέλους μεταξύ των γειτονικών κρατών και λαών, την εκμετάλλευση του θαλάσσιου πλούτου με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες.
Η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, της εδαφικής ακεραιότητας, των συνόρων, από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων, δεν είναι θεωρίες, κούφια λόγια. Αποκτά πραγματικό νόημα, μόνο όταν συμβαδίζει με την πάλη:
- Για την απεμπλοκή της χώρας μας από τα επικίνδυνα σχέδια του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ.
- Για να κλείσουν οι ξένες στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα.
- Για την αποδέσμευση από αυτούς τους οργανισμούς, με το λαό στην εξουσία, ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει.
Ο.Π
