Οι ανακοινώσεις της κυβέρνησης για άνοιγμα των σχολείων με αυστηρά μέτρα προστασίας περιορίστηκαν στο ευτράπελο τετράπτυχο, «μάσκα, αντισηπτικό, κουβερτούλα και άνοιγμα των παράθυρων κάθε 20 λεπτά». Μείναμε άναυδοι μπροστά στην «υπεύθυνη» και «εμπεριστατωμένη», «επιστημονική» αντιμετώπιση της διασφάλισης της υγείας των μαθητών κι εκπαιδευτικών της χώρας μας. Γελαστοί, μα όχι γελασμένοι.
Όπως και την περασμένη άνοιξη, όπως και το Σεπτέμβριο, έτσι και τώρα. Γίναμε μάρτυρες των παλινωδιών μιας αδιάφορης, άκαμπτης κι επικίνδυνης κυβέρνησης, που αμετακίνητη κα αυταρχική, εμπαίζει εμάς και τους μαθητές μας. Πέρασε πολύτιμος χρόνος, χωρίς να ξοδευτεί ούτε ένα ευρώ για τη θωράκιση των σχολείων απέναντι στην πανδημία. Πέρασε πολύτιμος χρόνος, χωρίς να ικανοποιηθεί κανένα από τα δίκαια αιτήματα μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων όπως, αραίωση μαθητών, προσλήψεις εκπαιδευτικών και προσωπικού καθαριότητας, άμεσα και δωρεάν επαναλαμβανόμενα τεστ, ουσιαστική ιχνηλάτηση των κρουσμάτων.
Η κυβέρνηση απτόητη, επικίνδυνη και ασυγκίνητη, ακολουθεί την πιο ολέθρια τακτική για τη μόρφωση και την ψυχοκινητική υγεία των παιδιών και των έφηβων. Τα Γυμνάσια και τα Λύκεια παραμένουν κλειστά. Παρά τις προκλητικές θριαμβολογίες του Υπουργείου Παιδείας για τα επιτεύγματα τους κατά την περίοδο της πανδημίας, η κυρία Κεραμέως αδιαφορώντας για τις καταστρεπτικές συνέπειες της πολιτικής της, μοιράζει «το παντεσπάνι» της διαβόητης τηλεκπαίδευσης.
Βαυκαλίζεται πως η ύλη προχωρά κανονικά, ορίζει όρους αξιολόγησης με ψηφιακά διαγωνίσματα.
Αδιαφορεί τόσο για τους ταξικούς αποκλεισμούς από την τηλεκπαίδευση των μαθητών που ανήκουν στις πληττόμενες λαϊκές οικογένειες και στον αγώνα που δίνουν προσπαθώντας να συνδεθούν από γειτονικά σπίτια ή ακόμα και από τα πεζοδρόμια.
Λοιδορεί, την οικτρή πραγματικότητα χιλιάδων μαθητών, που βρίσκονται επί ώρες μπροστά από μια οθόνη και για τις βαρύτατες ψυχολογικές επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική υγεία των μαθητών όλων των βαθμίδων
Θίγει την αξιοπρέπεια και προσβάλλει κάθε κοινή λογική.
Πυροβολεί η πολιτική τους ανέντιμα όλους όσοι μόνοι σήκωσαν την αποκλειστική ευθύνη τούτου του αόρατου εχθρού.
Τα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης άνοιξαν ακριβώς όπως έκλεισαν. Χωρίς κανένα μέτρο. Κι ας βαφτίζουν το κρέας ψάρι ως σύγχρονοι «καλόγεροι» του εργασιακού κι εκπαιδευτικού Μεσαίωνα που ακάθεκτοι υλοποιούν.
Βάλαμε την οργή στην τσέπη να μην τρομάξουμε τη χαρά της επιστροφής τους, να συνδράμουμε στον ενθουσιασμό τους σ αυτό το αντάμωμα της αληθινής ζωής.
Βάλαμε την οργή στην τσέπη και αρχίσαμε να ξεφορτώνουμε λίγο λίγο εκείνο το ανελέητο βάρος της μοναχικής κι ατελέσφορης τηλεκπαίδευσης, να χορτάσουμε την ανάγκη τους για επικοινωνία, αλληλεπίδραση, να εκτονωθούν στο διάλειμμα τρέχοντας στης αυλή, στο παιχνίδι στη γυμναστική, στη συνεργασία.
Θα ήθελα να επιστρέψω στο σπίτι μου το βράδυ, κυρία! είπε η Νικολέττα και όλοι συμφώνησαν. Με μια φράση τα είπε όλα.
Με τη οργή στην τσέπη ανταμώσαμε γελαστοί, μα όχι γελασμένοι!
Ρούλα Καραγιάννη
