Αναμνήσεις από τη στρατιωτική μου θητεία – Περικλής Παρασκευόπουλος

Περικλής Παρασκεύπουλος

Σπίτι στρατόπεδο σπίτι. Η διαδρομή επί 14 μήνες. Αυτή η πανδημία, που συνεχίζει το δρόμο της, έχει «πάρει» μαζί της περίπου 3 εκ. ανθρώπους. Ένας ιδιαίτερος πόλεμος… Και τα παιδιά όλου του κόσμου, στην ωραιότερη μετεφηβική ηλικία τους, καλούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία, άλλο ένα «σχολείο» μετά τα τόσα σχολεία.

Οι σκέψεις διακόπτονται λίγο απότομα!

  • Αλτ! Τις ει;

Από το εξαιρετικά πρωινό εγερτήριο ήρθα αχάραγα στο Στρατόπεδο. Επέλεξα να περπατάω περισσότερο και ζήτησα από τον οδηγό να μην έρχεται να με παίρνει.

  • Καλημέρα. Ο Διοικητής είμαι!
  • Καλημέρα κύριε Διοικητά!

Παρά το γεγονός πως είμαστε στην καρδιά της Άνοιξης, αυτά τα σύννεφα που είναι γεμάτα σκόνη, εμποδίζουν τον ήλιο να φτάσει μέχρι εδώ. Ακόμη και το χάραμα έχει μια πίκρα μέσα του.

Φτάνω στο Διοικητήριο. Μόνο το φως στο Υπασπιστήριο είναι αναμμένο.

  • Καλημέρα Υπασπιστή!
  • Καλημέρα κύριε Διοικητά! Πολύ πρωινός!
  • Ήρθα να προλάβω το εγερτήριό σας. Όλα καλά;
  • Όλα καλά κύριε Διοικητά. Θα ειδοποιήσω το νέο στρατιώτη να παρουσιαστεί.
  • Εντάξει. Με την ησυχία σου.

Κάθομαι στην καρέκλα του γραφείου μου. Μια ματιά στις ειδήσεις από την τηλεόραση. Τα ίδια παντού.

Σκέψεις σκέψεις σκέψεις…

Χτυπά η πόρτα. Κυττάζω ασυναίσθητα το ρολόι. Είχε πάει ήδη 8.30.

  • Εμπρός!
  • Στρατιώτης Περικλής Παρασκευόπουλος. Διατάξτε κύριε Διοικητά!
  • Καλημέρα στρατιώτη, καλώς ήρθες. Τακτοποιήθηκες;
  • Μάλιστα κύριε Διοικητά.
  • Γνωρίζεις τη διαδικασία;
  • Μάλιστα!
  • Ας ξεκινήσουμε!

Σεπτέμβριος του 2017, ετοιμάζομαι για τη θητεία μου. Συζητήσεις με διάφορους για το τι θα  συναντήσω, δικαιώματα, συμβουλές κτλ. Δεν υπήρχε το alt.gr τότε να διαβάζουμε τις αναμνήσεις-εμπειρίες τον προηγούμενων ¨σειρών¨… Η απόφαση πάρθηκε, θα δηλώσω Κύπρο, όπως μου είχαν πει αρκετοί που είχαν μπει πριν από μένα, αξίζει σαν εμπειρία και με τα λεφτά που θα παίρνεις δε χρειάζεται να ¨χρεώσεις¨ την οικογένεια με παραπάνω έξοδα.. Δυστυχώς η θητεία ήταν και συνεχίζει να είναι οικονομική πληγή για κάθε οικογένεια, ειδικά τώρα που την αύξησαν. Ήδη πριν παρουσιαστώ τα έξοδα είχαν αρχίσει, κάλτσες, μπλούζες, ξυριστικά, κτλ, αγορές αναγκαίες για να βγάλεις αξιοπρεπώς τη θητεία σου. Ετοιμάζω τα πράγματα στο σακουβαγιάζ και ο Ριζοσπάστης πάνω-πάνω, το στίγμα πρέπει να δοθεί από τη πρώτη στιγμή!

Πρώτο σταθμός, ΚΕΠΒ Θήβας. Μπαίνω με άγχος αποχαιρετάω τη κοπέλα μου στη πύλη και μετά αρχίζει το κλασικό τρέξιμο της πρώτης μέρας, γιατροί, χρέωση υλικών, γνωριμίες, θάλαμος, κτλ. Ο Ριζοσπάστης πάντα δίπλα ήταν το εργαλείο για να σπάσει ο ¨πάγος¨ και να ανοίξει η συζήτηση με κάποιους από το θάλαμο, όχι μόνο για πολιτικά αλλά και αφορμή για γνωριμία.  

Καθώς περνάνε οι μέρες και εγκλιματιζόμαστε τα προβλήματα σιγά-σιγά εμφανίζονται μπροστά μας. Παλιές εγκαταστάσεις, κτίρια που σε κάποια είχαν υπηρετήσει μέχρι και οι πατεράδες μας, μπάνια σε κακή κατάσταση, έλλειψη φαρμάκων και το ΚΨΜ ιδιωτικό. Επιπλέον, ήταν η περίοδος που συζήταγαν για την επαναχρησιμοποίηση του στρατοπέδου στην Άραξο και την εγκατάσταση πυρηνικών. Σε συζήτηση με άλλους φαντάρους, αποφασίζουμε να βγούμε στην αναφορά και να στείλουμε επιστολή. Την επόμενη μέρα ζητάω να βγω στην αναφορά, στέκομαι στη γραμμή και όταν ήρθε η σειρά μου, παίρνω μια βαθιά ανάσα και αρχίζω … (θυμάμαι τα είπα σωστά και δε τα μπέρδεψα…), τελειώνω και ο Λοχαγός δεν έδωσε συνέχεια, τουλάχιστον στην αναφορά. Αμέσως μετά με φωνάζει και αρχίζει να μου λέει «αυτά που λες δεν έχουν να κάνουν με επιλογές της Διοίκησης αλλά του στρατοπέδου κτλ». Αυτή η πράξη με βοήθησε να ανοίξουν ακόμα περισσότερες συζητήσεις για τις προτεραιότητες του Στρατού, τις διεκδικήσεις όπου και να βρίσκεσαι. Η εκπαίδευση συνεχίζεται με τις βολές και τις επόμενες μέρες αρχίσαμε τις πρόβες για την ορκωμοσία, θυμάμαι έναν συμφανταρο που στην αρχή φοβόταν αλλά τελικά ¨υποσχέθηκε¨, κρυφή επιθυμία για πολλούς που όμως στο φόβο να μη στιγματιστούν δε κάνουν το βήμα.

Έρχεται η τελευταία μέρα και μετά την ορκωμοσία παίρνουμε τα χαρτιά της μετάθεσης. Έπειτα από 9 μέρες άδειας, παρουσιάστηκα Αυλώνα και μετά πετάξαμε για Κύπρο.

Επόμενος σταθμός Κύπρος.

Οι πρώτες μέρες στο νέο στρατόπεδο ήταν γεμάτες γνωριμίες, καινούργιες παρέες και αρκετή εκπαίδευση. Καθώς τελείωναν τα ΣΠΕΝ και πλησίαζε ο εορτασμός της 17 Νοέμβρη, χωρίς πολύ σκέψη ζητάω άδεια. Λίγες μέρες πριν τον εορτασμό με ανυπομονησία φτάνω στην Αθήνα. Μαζί με άλλους φαντάρους κατεβαίνουμε στη πορεία, ο κόσμος μας υποδέχεται με χειροκροτήματα και συνθήματα. Όσες φορές και να είχα πάει τα προηγούμενα χρόνια, το συναίσθημα να συμμετέχεις ως ένστολος είναι πολύ διαφορετικό και μένει χαραγμένο στις αναμνήσεις σου. Έμεινα για σχεδόν  ακόμα 6 μήνες στη μονάδα, περνώντας το μεγαλύτερο μέρος της θητείας μου εκεί. Πολλές οι αναμνήσεις εντός από εκπαιδεύσεις, ασκήσεις, αγγαρείες, επιθεωρήσεις, αλλά και εκτός έξοδοι, τρέξιμο και διάβασμα, οπότε θα ξεχωρίσω κάποιες.

Αφορμή για συζήτηση για το Μακεδονικό που τότε είχε αρχίσει η συζήτηση, ήταν και όταν μια μέρα και ενώ κατεβαίναμε για την αναφορά, πέρα από τα κλασσικά συνθήματα (Ύμνος Πυροβολικού, Ηθικόν) Αρχίζει το όργανο να λέει ένα σύνθημα με το στίχο .. Η Κύπρος είναι Ελληνική και η Μακεδονία.., δεν το φωνάζω, βγαίνω στην άκρη και λέω ότι τέτοια συνθήματα έχουν αλυτρωτικό χαρακτήρα και δε πρέπει να τα λέμε. H συζήτηση μετά με τους άλλους φαντάρους είχε ενδιαφέρον, για το ρόλο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που καίγεται η Κυβέρνηση να ενταχθούν. Δε συμμετείχαν όλοι ούτε συμφωνούσαν αλλά μέχρι το τέλος δεν ακούστηκε ξανά αυτό ή παρόμοιο σύνθημα. 

Ενώ έχει έρθει και η επόμενη ΕΣΣΟ στη μονάδα, ένα πρωινό Σαββάτου μας βγάζει έξω ο ΑΥΔΜ και μας αφού μας λέει κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αρχίζει να δίνει παραγγέλματα και φτάνει στο ¨επίμαχο¨.

  • Θέσεις για κάμψεις λάβατε!

Λέω από μέσα μου: Εδώ είμαστε, για να δούμε τώρα.

Με βλέπει που δε πέφτω και  μου λέει:

  • Εσύ γιατί δε πέφτεις;
  • Δε προβλέπεται από κάπου να κάνουμε κάτι τέτοιο, ούτε επιθυμώ να το κάνω.

Στη συνέχεια πέφτει και ίδιος και μου ξαναλέει:

  • Έλα μουστάκια, πέσε.

(Είχαμε αφήσει το καθιερωμένο μουστάκι του φαντάρου.. Αξέχαστη εμπειρία..)

  • Ότι και να κάνετε δε θα πέσω

Μετά από αυτό, άλλοι δυο φαντάροι σηκώνονται. Στη συνέχεια σηκώνεται και ο ίδιος και σταματάει το καψόνι. Σηκώνονται και υπόλοιποι φαντάροι και κάποιοι έρχονται προς το μέρος μου και αρχίζουν να μου λένε «Ωραίος!», «Καλά έκανες» «Δε μπορεί να έρχεται ο καθένας να μας κάνει να κάνουμε ότι θέλει». Ωραία λόγια που σε κάνουν να γεμίζεις πείσμα ότι αυτό που έκανες ήταν το σωστό και ενέπνευσε τους υπόλοιπους. Σίγουρα αυτό το σκηνικό έκοψε τις ορέξεις για περαιτέρω καψόνια.

Σε μια μεγάλη άσκηση που έκανε η μονάδα, από το πρωί στο τρέξιμο για να φτιάξουμε ότι χρειάζεται, να στήσουμε σκηνές, να καμουφλάρουμε το ΚΕΠΙΚ και ενώ έχουμε τελειώσει και περιμένουμε την επιθεώρηση μαζί με ένα στέλεχος και μαζί με κάποιους φαντάρους και άρχισε ο Αρχιλοχίας ένα ρατσιστικό παραλήρημα για τους μετανάστες και τους Τούρκους και έπειτα η συζήτηση ¨φούντωσε¨. Δεν έβρισκαν αποδοχή αυτά που έλεγε από τους υπόλοιπου φαντάρους. Τέτοιες αντιλήψεις πρέπει να έχουν απάντηση και είναι αφορμή για να ξεκινούν συζητήσεις με τους υπόλοιπους συμφάνταρους.

Τελευταία εμπειρία που αξίζει να αναφέρω ήταν όταν ήρθε η μέρα της πρωτομαγιάς, οπού ευτυχώς είχα έξοδο και μαζί με άλλους φαντάρους  από τη μονάδα και άλλα στρατόπεδα της Κύπρου συμμετείχαμε στο συλλαλητήριο που διοργάνωναν από κοινού Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Αυτή η εμπειρία από μόνη της σε κάνει να καταλάβεις ότι οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν κάτι μεταξύ τους, γιορτάζουν μαζί την εργατική πρωτομαγιά δείχνοντας συμβολικά πως θα μπορούσαν να ζήσουν οι λαοί, όλου του Νησιού της Κύπρου. Αυτό το γεγονός έδωσε αφορμή για συζήτηση με άλλους φαντάρους, για το Κυπριακό, για το τι είναι αυτό που πραγματικά εμποδίζει ώστε οι λαοί από το να ζουν ειρηνικά, σε ποια κοινωνία θα μπορούσε να συμβεί αυτό, για το πόλεμο .

Καθώς οι ημέρες τελείωναν, η προσμονή για τη επιστροφή ήταν μεγάλη, πολλές οι εμπειρίες από το νησί, οι έξοδοι αφορμή για να γνωρίσεις τους ντόπιους, να δεις όλα τα μέρη της Κύπρο, να περπατήσεις τη Πράσινη γραμμή. Αλλά και να θυμηθείς όλες τις ωραίες στιγμές μέσα στη μονάδα, πλάκες, γκρίνια για τις υπηρεσίες, μπιφτέκια, αϋπνίες και πολλά ακόμα.

Τελευταία μέρα και αφού έχουμε μαζέψει τα πράγματα και είμαστε έτοιμοι συναντάω το Λοχαγό της Πυροβολαρχίας, στον Ουλαμό, και μου λέει: Αν και διαφωνούμε σε πολλά. Εκτιμώ τη στάση σου. Βοήθησες σε πολλές δουλειές τη Πυροβολαρχία.

Σίγουρα η στάση ενός κομμουνιστή σε όλα τα επίπεδα, μπορεί να γίνει παράδειγμα ακόμα και για τους αυτούς που μπορεί να μην συμφωνούν. Είναι ένα ακόμα ένα λιθαράκι

Μετά τον επαναπατρισμό, τελευταίος σταθμός 180 Hawk, Καπανδρίτι. Λίγο οι άδειες που είχαν μείνει, λίγο οι φοιτητικές για να δώσω τα τελευταία μαθήματα για το πτυχίο, που είχα αργήσει, οι υπηρετήσιμες ήταν ελάχιστες και το κλίμα πολύ διαφορετικό. Παρόλα αυτά ακόμα θυμάμαι το θυμό που είχαν προκαλέσει οι δηλώσεις βουλευτή της Χρυσής Αυγής που  καλούσε σε πραξικόπημα. Έτσι, μαζί με άλλους συμφάνταρους στείλαμε επιστολή που ήταν και η τελευταία της θητείας μου. Σίγουρα η θητεία είναι μια εμπειρία που μαθαίνεις πολλά και θα την θυμάσαι για όλη τη ζωή σου. Είναι μια περίοδος που δοκιμάζεσαι και βελτιώνεσαι σε όλες τις πτυχές σου, αλλά πάνω  από όλα προσπαθείς να παραδειγματίσεις με τη στάση σου, να μην υποκύψεις στο εύκολο δρόμο του βολέματος και να μην κάνεις τα στραβά μάτια σε κάθε «καψόνι» ψυχολογικό και σωματικό, σε κάθε εθνικιστική φωνή.

Δείτε ακόμα...