Αναμνήσεις από την στρατιωτική μου θητεία – Μπουγάς Αλέξανδρος

  • Καλημέρα κύριε Διοικητά! Χρόνια πολλά!
  • Χρόνια πολλά και όσο πιο καλά να έχεις και καλός πολίτης.
  • Βιάζεστε να με διώξετε!
  • Καθόλου! Απλά έχεις άδεια και πρέπει να πας να δεις τους δικούς σου.
  • Μα κι εδώ με τους δικούς μου είμαι κύριε Διοικητά! Με όλους όσους είμαστε εδώ στη Μονάδα είμαστε περισσότερο από φίλοι! Είμαστε οικογένεια!
  • Αυτό είναι πολύ σημαντικό που λες!
  • Χτες το βράδι, παρουσιάστηκε ένα κομάντο!
  • Μα βράδι; Τέλος πάντων. Τον τακτοποίησες;
  • Εννοείται! Μου φαίνεται καλός για υπασπιστής σας αυτός!
  • Άντε πάλι! Τον έχω βρει σου είπα και τον περιμένω μέσα στις επόμενες μέρες.
  • Καλά κύριε Διοικητά. Για να φύγω πιο ήσυχος σας το λέω!
  • Εσύ θα φύγεις ήσυχος! Και θα ηρεμήσεις μετά τη θητεία σου.
  • Τι θα ηρεμήσω;;; Εδώ ηρέμησα! Μόλις απολυθώ, αρχίζουν τα δύσκολα! Δουλειά, οικογένεια, βάσανα. Όμως, πήρα πολλά! Και θα τα αξιοποιήσω.
  • Αυτό είναι σημαντικό. Το πιο σημαντικό είναι πως το τελευταίο διάστημα σταμάτησες να ουρλιάζεις όταν είναι να ειδοποιήσεις όποιον παρουσιάζεται! Είναι κάτι που δεν το περίμενα από εσένα!
  • Μα κύριε Διοικητά! Την τελευταία φορά που μου κάνατε παρατήρηση για να μην φωνάζω, με τον τρόπο που μου το είπατε, φοβήθηκα. Σκέφτηκα πως μπορεί να μου ρίξετε καμπάνα και να απολυθώ μαζί σας!
  • Σοφά το σκέφτηκες! Μήπως να τον ειδοποιήσεις να έρθει; Και να μη φωνάξεις!
  • Δε φωνάζω! Κορόιδο είμαι;

Η πόρτα έκλεισε και ο υπασπιστής με άφησε μόνο στο γραφείο. Κύτταζα έξω από το παράθυρο τα φωτάκια να αναβοσβήνουν, από το μεγάλο δέντρο του Στρατοπέδου. Περίεργα Χριστούγεννα τα φετινά. Πολύ περίεργα. Έχουν μια παγερή μοναξιά, μια πρωτόγνωρη αποξένωση. Έξω από το Στρατόπεδο καμία κίνηση. Μια ιδιότυπη κατοχή κρατά τον κόσμο μέσα στα σπίτια του. Και η απορία μου είναι ποια θα είναι η επόμενη μέρα, τώρα που βολεύτηκαν να μας έχουν κλεισμένους σε τέσσερις τοίχους, ελεγχόμενους…

Χτυπά η πόρτα.

  • Εμπρός
  • Στρατιώτης Μπουγάς Αλέξανδρος. Διατάξτε κύριε Διοικητά.
  • Καλώς ήρθες! Τακτοποιήθηκες;
  • Μάλιστα κύριε Διοικητά.
  • Πολύ ωραία. Ώρα να γνωριστούμε.
  • Γνωρίζω κύριε Διοικητά.
  • Να ξεκινήσουμε;
  • Να ξεκινήσουμε.   

Ήταν 8/2/ 2020, ημέρα Κυριακή  ξυπνάω με το εγερτήριο 7:30. Δεν ξυρίζομαι,  δεν βοηθάω αυτή τη φορά στις καθαριότητες του λόχου. Ετοιμάζομαι γρήγορα και πάω στο γραφείο του Επιλοχία. Χέρι με χέρι αλλάζουμε την στρατιωτική με την πολιτική μου ταυτότητα. Μου δίνει τον έπαινο και τα χαρτιά μου γρήγορα, γιατί ένα Λοχίας που είχε υπηρεσία την προηγούμενη βιάζονταν να φύγει και θα με πήγαινε με το αμάξι μέχρι την Κομοτηνή.

Αφού χαιρετάω όλους τους συναδέλφους, βγαίνω από το στρατόπεδο. Κοιτάω πίσω και σκέφτομαι ότι αυτό ήταν! Δεν θα ξαναέρθω! Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Από τη μία έκλεισε μια 9μηνη ‘’παρένθεση’’ στη ζωή μου από την άλλη αυτοί οι 9 μήνες ήταν για εμένα  πολύτιμο εφόδιο για την μετέπειτα ζωή μου.  

Έφτασα στην Κομοτηνή, παίρνω με το συνάδελφο που απολυθήκαμε μαζί το λεωφορείο προς Θεσσαλονίκη. Εκεί θα κατέβαινε αυτός, εγώ θα συνέχιζα με το τρένο για Αθήνα. Παρόλο που σε όλες τις άδειες που πήρα επέστρεφα με αεροπλάνο από την Αλεξανδρούπολη, αυτή τη φορά ήθελα να επιστρέψω όπως πήγα, με το τρένο, για να έχω ώρες να αναλογιστώ και να κάνω ‘’ταμείο’’.

Μα ας το πάρουμε από την αρχή ……

Είχα αποφασίσει πριν καταταγώ  το  τι θέλω να πετύχω.  Ήθελα να γυμναστώ,  να μάθω όσο περισσότερα μπορώ από την στρατιωτική εκπαίδευση, να κάνω φίλους, να είμαι ‘’προβλεπέ’’, αλλά και  με αξιοπρέπεια, όχι  ‘’ψάρακας’’ αλλά όχι και εξυπνάκιας .

Μπήκα με αυτό το σκεπτικό και όχι «9 μήνες είναι, υπομονή» (γιατί δεν περνάνε), «ο ύπνος μειώνει την θητεία» (ψευδαίσθηση), «ξετσίμπα όσο μπορείς» (καλό, αλλά, όπου και να κρυφτείς θα σε βρούνε, ενώ άμα το κάνεις εις βάρος των άλλων  θα σε πάρουν στο ψιλό), «βάλε βύσμα» (μπα, είσαι ο περίγελος και ‘’μαμάκιας’’) και πολλά άλλα. 

Με αυτά λοιπόν στις 8/5 Παρουσιάστηκα στο Σουφλί, σε μονάδα Πυροβολικού. Από εκεί πήγα στο Κουφόβουνο όπου έμεινα μέχρι να ορκιστώ. Είχα αποφασίσει πριν μπω στο στρατό  ότι θα καταταγώ στις ειδικές δυνάμεις, ήθελα να δω την εκπαίδευση, να δοκιμάσω τις αντοχές  μου και να γνωρίσω από κοντά τους ‘’μύθους’’ για τα ‘’φίδια που τρώγονται’’, για μάχες με αρκούδες κ.α. (ευτυχώς δεν έκανα τίποτα τέτοιο, ενώ τελικά και εκεί  φοβούνται  οι φαντάροι τις κατσαρίδες).

Ήμουν τυχερός γιατί στο θάλαμο στο Κουφόβουνο  ήμασταν 15 και από αυτούς οι 12 από  ‘’πατρίδα’’ Αιτωλοακαρνανία. Ήταν στα πρώτα 5 λεπτά λες και γνωριζόμασταν χρόνια. Κάναμε παρέα, μιλάγαμε, έφερνα εφημερίδα και διαβάζαμε τα νέα, κουτσομπολεύαμε αυτά που ‘’παίζανε’’ στα ‘’social’’ ενώ  ήταν κοντά στις εκλογές του Ιουλίου του 2019 και η συζητήσεις παίρνανε φωτιά.  

Ήμουν ο μεγαλύτερος και με είχαν σαν τον μεγάλο αδερφό. Καλό να είσαι μεγάλος, κερδίζεις εξαρχής σεβασμό .

Θυμάμαι όταν πηγαίναμε οι νεοσύλλεκτοι να κάνουμε πρόβα για την ορκωμοσία!  Είχε και ‘’κουφόβραση’’!  5 από τους 133 θέλαμε να ορκιστούμε ‘’άθεοι’’, (στη γλώσσα του στρατού  σημαίνει να υποσχεθείς στο σύνταγμα). Τότε θυμάμαι τον Υποδιοικητή του τάγματος (ήταν ‘’τέθωρας’’ αυτός) να μας λέει:

«Παιδιά μήπως θα θέλατε καλύτερα να  δώσετε τον όρκο στο γραφείο του διοικητή για να μην είσαστε μόνοι σας στην άκρη;»

Εκείνη την στιγμή δεν άντεξα και του λέω:

«Κύριε Υπδκτη, στη μάχη δεν θα  μας χωρίζει από τους φαντάρους  κανένας θεός, δίπλα-δίπλα θα είμαστε, οπότε  νομίζω καλά είμαστε εδώ».

«Δίκιο έχεις» μου λέει! «Καλά το είπες. Καλύτερα είναι να κάτσετε εδώ».

Μετά την ορκωμοσία πήγα στη μονάδα όπου πήρα το νέο φύλλο πορείας. Η νέα μονάδα ήταν σε ένα μικρό χωριό στην ορεινή Ροδόπη. Ξεχασμένο και από το θεό που λένε!! Στο ίντερνετ βρήκα μόλις μία φωτογραφία.

Πριν φτάσω εκεί, πρώτα πέρασα εκπαίδευση για να πάρω των μπερέ του καταδρομέα στη  Δράμα στην Ε’ Μοίρα Καταδρομών. 1 μήνα! Οι πρώτες 2 εβδομάδες ήταν ένας εφιάλτης, ένα δράμα!!! Ξεκινάγαμε 5:30 και θυμάμαι μόνο να ξαπλώνουμε 22:00. Τα χέρια μου και τα πόδια μου είχαν γεμίσει κάλους. Κάθε μέρα οι φαντάροι επισκεπτόμασταν το φαρμακείο για να παίρνουμε ηλεκτρολύτες, βιταμίνες και άλλα. Κάθε μέρα γυμναστική, βολές, στίβο μάχης και πολλές ασκήσεις. Κατά τα άλλα όλα υπέροχα. Όταν τελείωσε έλεγα, «να ‘χαμε και άλλο». Έμαθα πολλά. Ήμουν ο ‘’Παππούς’’ (όλοι οι άλλοι ήταν 18 χρονών) αλλά τα κατάφερα.

Θυμάμαι δυσκολεύτηκα πολύ στο ‘’ορεινό’’. Είναι μια άσκηση που ανεβαίνεις με σχοινιά  ένα βράχο στο βουνό  περίπου 110 μέτρα και μετά απλά ‘’πηδάς’’ στο κενό για να τον κατέβεις. Στο κατέβασμα πήγα καλύτερα ‘’λέω πέσε και εντάξει δεν θα το καταλάβεις‘’. Στο ανέβασμα μου πήρε παραπάνω από τον κανονικό χρόνο και με λίγα κοσμητικά επίθετα επειδή νομίζανε ότι θα τα παρατήσω. Από τη μία είναι αστείο να σου λέει ο λοχίας «ανέβα ρε Μ@@@@ πρέπει να πάω σπίτι» και από την άλλη δυσκολευόμουνα γιατί δεν ανέβαινα με τον σωστό τρόπο. Τελικά ανέβηκα. Δεν θα τα παράταγα ακόμα και αν έπρεπε να προσπαθώ όλη μέρα.

Ορκίστηκα, παίρνω τον μπερέ και πάω στη  μονάδα μου. Ήταν πραγματικά πολύ ωραία. Ένας μικρός λόχος στο βουνό, που άκουγες μόνο τα πουλιά και τα πρόβατα, μέσα σε ένα μικρό χωριό με διψήφιο αριθμό κατοίκων, με ένα ωραίο καφενείο όπου πηγαίναμε με τους συναδέλφους και παίζαμε χαρτιά.

Το πρόγραμμα ήταν το εξής: Το πρωί πηγαίναμε για τρέξιμο στο βουνό ενώ περνάγαμε μέσα από τα ποτάμια και τις λίμνες. Καθαρός αέρας, καλαμπούρι και καλή παρέα με φαντάρους και αξιωματικούς, αυτό θυμάμαι.

Μόλις γυρνάγαμε από την γυμναστική κάναμε ‘’μπανάκι’’, ετοιμαζόμασταν, μετά παίρναμε αναφορά και ξεκίναγε η εκπαίδευση. Τουλάχιστον 8 φορές το μήνα κάναμε και βραδινές ασκήσεις στο βουνό. Κάναμε συνέχεια βολές.

Ευτυχώς ο διοικητής ήθελε να μαθαίνουμε συνέχεια πράγματα. Του άρεσε όταν του λέγαμε κάθε μέρα να κάνουμε βολές και ασκήσεις.

Επειδή ήμασταν πολλοί λίγοι στο στρατόπεδο, είχαμε κάθε μέρα υπηρεσία. Το παλέψαμε και το λύσαμε. Δεν είχαμε γιατρό, το παλέψαμε και ήρθε. Είχαμε λύσει να έχουμε στεγνωτήριο, καθαριστικά, να πηγαίνουμε ακόμα και με το  runner του διοικητή στην Κομοτηνή για να βγούμε και να μην χάνουμε χρόνο και χρήμα.

Όλα τα είχαμε, αλλά έλειπε κάτι! Να εμπλουτίσουμε τον ελεύθερο μας χρόνο με νέα πράγματα. Ωραία ήταν η  καθημερινότητα αλλά μετά από λίγο βαριέσαι. Εξάλλου μετά χειμώνιασε, είχε κρύο και η ξυλόσομπα στο ΚΨΜ έπρεπε να συνδυάζεται με ένα ‘’κάτι’’.

Το βρήκαμε ! Καθιερώσαμε τις βραδιές οπλίτη.

Ζητήσαμε από την μονάδα να αγοράσει επιτραπέζια και να έναν χάρτη. Κρεμάσαμε τον χάρτη της Ελλάδας στο ΚΨΜ και κάναμε μαθήματα Γεωγραφίας.

Ακόμα κάναμε βιβλιοπαρουσιάσεις το βιβλίο του Έρνο Γκόντος ‘’Α΄παγκόσμιος πόλεμος ‘’ με αφορμή και την επέτειο από την ημέρα έναρξης, κάναμε βιβλιοπαρουσίαση το βιβλίο της Κολοντάι ‘’Το γυναικείο ζήτημα από την πρωτόγονη κοινωνία στη σύγχρονη εποχή’’, κάναμε βραδιές ποίησης με ποιήματα του Ρίτσου και Λειβαδίτη. Ακόμα πραγματοποιήσαμε εκδήλωση για την 28η Οκτώβρη κ.α.

2 ημέρες πριν απολυθώ θυμάμαι κάναμε  μία ωραία συζήτηση 21:00-00:00 στο ΚΨΜ για το τι είναι τα ‘’κυριαρχικά δικαιώματα’’, ‘’ΑΟΖ’’, γεωτρήσεις, 12 νμ και άλλα. Στο τέλος ένας φαντάρος λέει «δηλαδή για να καταλάβω το ρεζουμέ είναι ότι ο λαός πρέπει να παλέψει να βγει από το ΝΑΤΟ και να εγκαθιδρύσει την δικιά του εξουσία»; Είχε πλάκα γιατί ο επιλοχίας (ΑΥΔΜ) που ήταν παρών έλεγε: «Δεν είπαμε να μην γίνει πολιτική συζήτηση»; (άσχετα που συμμετείχε και αυτός στην κουβέντα).

Κάναμε προβολές ταινιών όπως την ταινία ‘’η μάχη της Σεβαστούπολης’’, ‘’ο εχθρός προ των πυλών’’, ‘’το platoon’’, ντοκιμαντέρ και άλλα.

Κάπως έτσι περνάγαμε τα βράδια μας .

Τέλος θυμάμαι έντονα  2 στιγμές στην θητεία μου. 

Η πρώτη ήταν όταν βγήκα στην αναφορά του λόχου μου να καταγγείλω τον ερχομό του Πομπέο στην Ελλάδα. Με ακούσανε όλοι δεν μίλησε κανένας. Ο διοικητής εκεί ψηλά που κάθονταν είπε ‘’εντάξει ο καθένας έχει την γνώμη του, μπορούμε να συνεχίσουμε τώρα τις δουλειές μας’’.

Με το που τελείωσε η αναφορά ένας Υπλγος (ΟΥΚ) μου λέει ’’ρε έλα να μου τα εξηγήσεις λίγο καλύτερα’’, μετά πετάγονται και άλλοι 2 επιλοχίες  και 2 φαντάροι  μου λένε ‘’κάτσε να έρθουμε και εμείς’’.

Μα το καλύτερο απ’ όλα ήταν όταν ο διοικητής με φωνάζει πρώτα να πάω από αυτόν και μου λέει :

«Ρε γιατί το κάνεις συνέχεια αυτό, αφού βλέπεις σε συμπαθώ πολύ και σε εκτιμάω και δεν θέλω να σε τιμωρήσω που μιλάς όλη μέρα και με όλους για την πολιτική ενώ απαγορεύεται».

Του απαντώ:

«Κύριε διοικητά, πρώτον μιλάμε μεταξύ μας συνέχεια για πολιτικά, οπότε μάλλον θα πρέπει να καμπανιάσετε και τον εαυτό σας και δεύτερον εάν ήμουν διοικητής και είχα ένα φαντάρο που τον απασχολούν τόσο πολύ αυτά τα θέματα θα του έδινα τιμητικές και όχι καμπάνα».

Και μου λέει γελώντας: «κ@@@@@λ@@ φύγε από εδώ».

Η 2η ήταν όταν πήγα  μαζί με συντρόφους μου και καταθέσαμε στεφάνι στο πολυτεχνείο και μετά συμμετείχαμε στην πορεία.

Το επόμενο πρωί χτύπησε το τηλέφωνο πολλές φορές. Με πήραν 2 λοχίες, 1 επιλοχίας και 4 φαντάροι. «Ρε» μου λέει ο ένας «γράφεις πολύ στο φακό». Ο άλλος λέει «καλά ε, ήμουν σίγουρος  ότι θα πας».

Όταν γύρισα στο στρατόπεδο όλοι το ξέρανε αλλά σαν κοινό μυστικό. Κανείς δεν μίλησε.

Η αλήθεια είναι ότι  ο στρατός είναι μια σημαντική δοκιμασία για την ζωή σου. Το στοίχημα είναι να αξιοποιήσεις το χρόνο που σου δίνεται για να βγεις πιο δυνατός απ’ ότι μπήκες, πιο σίγουρος για αυτά που έβαλες στόχο να είσαι πιο σίγουρος, πιο έτοιμος για αυτά που  έβαλες  στόχο  να είσαι  πιο έτοιμος.

Καλό κουράγιο σε όλους τους φαντάρους που υπηρετούν αυτή την στιγμή την θητεία τους και τους άλλους που έρχονται!!!

Δείτε ακόμα...