Ανθρώπινο καθήκον

Ποίηση
Πηγή: Pexels

Όταν η ζωή καθορίζεται από  υψηλούς στόχους, τότε δε συνιστά ένα απλό πέρασμα στη δεδομένη  χρονική στιγμή.

Και στο φως και στο σκοτάδι, χρέος του μαχόμενου ανθρώπου είναι να μετρά και να λογαριάζει σωστά την απόσταση, αν επιθυμεί να αφήσει ένα χνάρι πάνω στο απαιτητικό χώμα πριν φτάσει στην αντίπερα όχθη.

Περιφρόνησε λοιπόν θνητέ άνθρωπε κάθε υπαρκτό κίνδυνο, καταστρέφοντας την αδικία για να χτίσεις τη δικαιοσύνη, πριν καταστραφείς.

Προετοίμασε τη γη για να δεχθεί τον απελευθερωμένο άνθρωπο του αύριο.  Κάνε τη βούλησή σου μοίρα για να μεταγγιστεί στο πνεύμα σου το πανίερο πνεύμα των καθάριων ουρανών.

Βιώνοντας τον καθημερινό καταναγκασμό, τη βία και την εκμετάλλευση, μέτρα τον εκφυλισμό,  τη φθορά και την παρακμή που αυτά τα τόσο οδυνηρά στοιχεία του ανθρώπινου παραλογισμού προκαλούν στην καθαγιασμένη πλάση.

Η αρετή πρέπει να προκαλεί θυμό κι όχι άφεση αμαρτιών γιατί η δυστυχία που γεννά η αμαρτία κραυγάζει στα σύμπαντα κι οι θεοί απερίσκεπτα και επιπόλαια σιωπούν ένοχα και προκλητικά.

Αποστασιοποιημένες οι θεότητες από την υλική και από την πνευματική πραγματικότητα,  αφουγκράζονται τις οιμωγές και τα αναφιλητά αλλά δε συναισθάνονται την οδύνη που αλαλάζει σ’ όλο το μήκος και το πλάτος της γης…

Μη ρωτάς λοιπόν το χάος γιατί δεν πρόκειται να πάρεις καμιά απάντηση. Στοχάσου κι αποφάσισε!

Τη στιγμή που γεννιέσαι στο χώμα δίνεις μια υπόσχεση στη ζωή κι είναι απόλυτη η ανάγκη, με το δέοντα σεβασμό να την τηρήσεις.

Αυτοί που κηρύττουν τη μετάνοια είναι οι αμετανόητοι υποκριτές γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, τούτο το όσιο χώμα που κάποτε έσφυζε από ζωή κι από αληθινή ελευθερία, τώρα πτώχευσε και χρεοκόπησε.

Οι ουρανοί ξόδεψαν και το τελευταίο τους άστρο για να φωτίσουν τη σκοτισμένη γη. Δες, ο πανικός του ερέβους και της σιωπής περιζώνει και περιστοιχίζει τον κόσμο της ανάγκης.

Ναι, ο φτωχός με την ανελέητη πείνα του κι ο πλούσιος με την υπερεπάρκεια, με την αφθονία και με τον πλεονασμό των αγαθών  του, συνθέτουν την πιο μεγάλο κρίμα της γης.

Όμως, η ψυχή και ο νους , τα πιο εύφορα λιβάδια της ύλης, πρέπει να βρίσκονται σε διαρκή κίνηση ακολουθώντας πιστά την αρμονική κίνηση του σύμπαντος.

Ο δεσποτικός χρόνος κυβερνά στη βάση των δικών του νόμων κι ο άνθρωπος οφείλει να υπακούει στους χτύπους της καρδιάς του, στην άγια προσδοκία της ελπίδα του.

Μακάρια η κάθε ύπαρξη που μπορεί και αντιστέκεται μέσα σε τούτο το μέγα κίνδυνο και στην ασύμμετρη  απειλή που ενεδρεύουν στη γη και στους ουρανούς.

Που μάχεται με ανυπέρβλητο ηρωισμό για να κάνει τα μικρά μεγάλα, για να φτάσει ως τη μυθική Ιθάκη γιομάτη πίστη στον άνθρωπο και στην ανθρώπινη ελευθερία, πάντα ενάντια στον ευδαιμονισμό και στον καταναλωτισμό, πάντα ενάντια στην υποκρισία, στο στείρο ηθικισμό και στην αχαλίνωτη βαρβαρότητα της εποχής που ζει!

Έρημη γη

Σ’ ένα μακάβριο τοπίο περπατάω
αγκομαχώντας να κερδίσω τον καιρό,
τσιγγάνες μάγισσες στη στράτα μου ρωτάω
κι όλες σου τάζουν ένα μέλλον ζοφερό.

Μες στην αρένα συνωστίζονται οι δούλοι
κι οι μισθοφόροι με τις λόγχες στη γραμμή,
φαύλο καθήκον για το άθλιο μεροδούλι,
για το ψωμί που το ζυμώνουν στεναγμοί.

Κοιτάζω πίσω μα δε βλέπω τη σκιά σου
κι όλο σε χάνω στου καιρού τις συννεφιές,
μα μες στη μνήμη μου κρατάω τ’ όραμά σου,
μια γη σπαρμένη με επουράνιες ομορφιές.

Με μιαν ελπίδα κι ένα δάκρυ στο μαντίλι,
γύρισα μύριες ξενιτιές για να σε βρω.

Στυγνοί φονιάδες, σε προσέγγισαν σαν φίλοι,
να σε κρεμάσουνε σφαχτάρι στο σταυρό,…

Γιώργος Δ. Μπίμης.
*Συνταξιούχος εκπαιδευτικός, συγγραφέας, ποιητής.

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...