Άρθρο του Ν. Παπαναστάση για τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ

Τουρκία - Το πλωτό γεωτρύπανο "YAVUZ" με τη συνοδεία της Φρεγάτας "TCG Gemlik" (F492)
Φώτο Αρχείου / Τουρκία – Το πλωτό γεωτρύπανο “YAVUZ” με τη συνοδεία της Φρεγάτας “TCG Gemlik” (F492) τύπου “O.H. Perry”

Η απορρέουσα πραγματικότητα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ και της Κοινής Δήλωσης των 27, σε σχέση με την διαμόρφωση κοινής στάσης απέναντι στην Τουρκία, περιγράφεται ξεκάθαρα στην λαϊκή   παροιμία του θυμόσοφου λαού μας, που λέει ότι « Ο μύλος νερό θέλει, ευχές δεν θέλει».

Γίνεται πλέον φανερό ότι στα κείμενα – συμπεράσματα αυτής της συνόδου, ενσωματώνονται  μια σειρά από  εύγλωττες «ελλείψεις», οι οποίες τελικά προσδιορίζουν και το αναβαθμισμένο επίπεδο του ιμπεριαλιστικού παζαριού, που βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη μεταξύ ΕΕ – Τουρκίας. Όμως  στις μυλόπετρες αυτού του παζαριού, «αλέθονται» και τα κυριαρχικά δικαιώματα τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου.  

Η προηγηθείσα και πολύαναμενόμενη έκθεση του ύπατου εκπροσώπου Ζ. Μπορέλ και της Κομισιόν για τις σχέσεις ΕΕ – Τουρκίας –  κείμενο που αποτέλεσε και το υπόβαθρο στις συζητήσεις που ακολούθησαν – αλλά και το τελικό κείμενο που προέκυψε, εκθέτει για άλλη μια φορά την κυβέρνηση της ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα. Διαχρονικά,  αδιάλειπτα και μεθοδευμένα, όλοι τους παραπλανούν και καθησυχάζουν το λαό για τη δυνατότητα «λύσεων» υπέρ του, οι οποίες τάχα μπορούν να βρεθούν στα Ελληνοτουρκικά, μέσω ΕΕ και των υπόλοιπων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών.

Είναι φανερό ότι οι διεργασίες που συντελούνται αυτή τη στιγμή στην ΕΕ, αποτελούν ένα ακόμη κρίκο στην αλυσίδα διατήρησης των παζαριών και της προσπάθειας εύρεσης συμβιβασμών, που νομοτελειακά θα είναι σε βάρος των λαών, τόσο της Ελλάδας όσο και της Τουρκίας.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι από την έκθεση, με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας, «κραυγάζει» η απουσία ζητημάτων όπως:

  • Κάθε αναφορά στο casus belli (αιτία πολέμου), με το οποίο απειλεί η Τουρκία την Ελλάδα, κράτος – μέλος της ΕΕ, στην περίπτωση που η τελευταία ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, αυξάνοντας την αιγιαλίτιδα ζώνη της από 6 σε 12 ναυτικά μίλια.
  • Κάθε αναφορά στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει επανειλημμένα παραβιάσει την περίφημη UNCLOS (τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982). Μια διεθνή σύμβαση που επιτρέπει ακριβώς την επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης και αναγνωρίζει δικαίωμα σε ΑΟΖ και για τα νησιά, κάτι που επιλεκτικά δεν αναγνωρίζει η Τουρκία.
  • Δεν υπάρχει επίσης καμιά αναφορά στις συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων της Ελλάδας, από την Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό της Τουρκίας, κινήσεις που προσβάλουν ευθέως την ελληνική εθνική κυριαρχία.

Όσον δε αφορά, τον πολυδιαφημισμένο απ’ την κυβέρνηση κατάλογο των «έξυπνων, κλιμακούμενων και εφόσον χρειαστεί, αναστρέψιμων περιοριστικών μέτρων» ως ποινή προς την Τουρκία, στα συμπεράσματα της συνόδου, περιλαμβάνεται  μια γενικόλογη πρόσκληση προς αυτή τη χώρα, να απέχει από νέες προκλήσεις ή μονομερείς ενέργειες, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου.

Επιπλέον, εκ μέρους της ΕΕ, κατατίθεται μια δήλωση «αποφασιστικότητας» ότι σε περίπτωση μη συμμόρφωσής της, θα χρησιμοποιηθούν τα μέσα και οι επιλογές που έχει στη διάθεσή της (η ΕΕ), για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της και τα συμφέροντα των κρατών μελών της, καθώς και για τη διατήρηση της περιφερειακής σταθερότητας.

Αποκτάει ιδιαίτερη σημασία, αποτυπώνοντας και το βαθμό συμβιβασμού στις ευρωενωσιακές επιταγές, τόσο της ελληνικής όσο και της Κυπριακής κυβέρνησης, το γεγονός ότι τα βήματα αναβάθμισης, επέκτασης και εμβάθυνσης των ευρωενωσιακών σχέσεων με την Τουρκία, όπως αυτά περιγράφονται στα συμπεράσματα των ευρωενωσιακών οργάνων, δομούνται, με την χώρα αυτή να αρνείται κατηγορηματικά να αναγνωρίσει την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλώνοντας ότι αυτή έπαψε να υφίσταται όπως θεσπίστηκε με το Σύνταγμα του 1960.  Με την σιωπηλή δε αποδοχή αυτής της τουρκικής θέσης, η ΕΕ, αλλά και οι ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις, «λησμονούν» στο βωμό των καταστροφικών συμβιβασμών, την θέση της ΕΕ (αντιδήλωση της ΕΕ -21 Σεπτεμβρίου 2005), που προέβλεπε ότι «Η αναγνώριση όλων των κρατών μελών είναι απαραίτητο συστατικό της ενταξιακής διαδικασίας».

Έτσι η ΕΕ, αναδεικνύει την κορυφαία σημασία που αποδίδει, στην ομαλοποίηση των σχέσεών της με την Τουρκία, αναιρώντας αδίστακτα ακόμη και προηγούμενες, αντίθετες σ’ αυτό αποφάσεις της.  Και σίγουρα η στάση αυτή, αποκαλύπτει ξεκάθαρα την εναγώνια προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης, αποσκοπώντας στην παραπλάνηση του λαού μας, να αποδείξει την δήθεν ύπαρξη της έμπρακτη αλληλεγγύης, μεταξύ των κρατών – μελών της ΕΕ.

Παρά τους φαινομενικούς συμβιβασμούς για ενιαία γραμμή μέσα στην ΕΕ,  τα συμφέροντα των αστικών τάξεων στο εσωτερικό της αποκλίνουν, ο ανταγωνισμός οξύνεται. Παραμένει όμως αναλλοίωτη και πανταχού παρούσα  καθημερινά, η σταθερή στόχευση των αποφάσεων και των ενεργειών τους, στη θωράκιση και την «μακροημέρευση»  του βάρβαρου και απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος. Κύριος και βασικός τους αντίπαλός είναι οι λαοί και τα συμφέροντά τους, συνεπώς και η δημιουργία συνθηκών ειρηνικής συνύπαρξης και ευημερίας τους.

Νίκος Παπαναστάσης, Αντισυνταγματάρχης ε.α, Βουλευτής του ΚΚΕ

Δείτε ακόμα...