Για το ΚΚΕ ο χωροταξικός σχεδιασμός, η πολιτική γης και γενικότερα η οργάνωση του κοινωνικού χώρου είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα με τις σχέσεις παραγωγής που υπάρχουν στην κοινωνία, εξήγησε η Διαμάντω Μανωλάκου, βουλευτής του ΚΚΕ, μιλώντας σε συνεδρίαση της Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής στο πλαίσιο της διαβούλευσης για το νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας για την «Κύρωση Κώδικα Χωροταξίας – Πολεοδομίας».
Όπως είπε, πιο συγκεκριμένα, η οργάνωση του χώρου δεν είναι ουδέτερη κοινωνικά, αλλά γίνεται σύμφωνα με τα συμφέροντα της κυρίαρχης κοινωνικά τάξης και έτσι, το «πραγματικό πρόβλημα» δεν είναι η ύπαρξη ενός Κώδικα, αλλά «ποιος αποφασίζει, με ποια κριτήρια και σε όφελος ποιου σχετικά με τον χρόνο, τον χώρο και τις προτεραιότητες χωροθέτησης σε εθνικό και τοπικό επίπεδο». Φέρνοντας μια σειρά παραδείγματα από έργα που προωθούνται με κριτήριο τα συμφέροντα του κεφαλαίου και όχι τις λαϊκές ανάγκες, πρόσθεσε πως «ο χωροταξικός σχεδιασμός εντάσσεται και υποτάσσεται αντικειμενικά στους νόμους της αγοράς και της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων. Είναι άρρηκτα δεμένος με την εμπορευματοποίηση της γης και τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις που προωθούνται στα πλαίσια της ΕΕ». Συνέχισε, λέγοντας πως από αυτήν την άποψη, αποτελεί «πολιτικό» και όχι «τεχνοκρατικό» ζήτημα, «ενώ δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ανεξάρτητα από τον γενικό, εθνικό χωροταξικό σχεδιασμό και την περιφερειακή του εξειδίκευση».
Αναδεικνύοντας τους στόχους που παρουσιάζει ότι επιδιώκει μέσω του σχεδίου νόμου το αρμόδιο υπουργείο, όπως η απλοποίηση της καθημερινότητας πολιτών-μηχανικών, η ενίσχυση της ασφάλειας του δικτύου, η διαφάνεια, η μείωση της γραφειοκρατίας και η εφαρμογή ενιαίων κανόνων πανελλαδικά για την προστασία του περιβάλλοντος και τη «βιώσιμη ανάπτυξη», η Δ. Μανωλάκου στάθηκε στις σημερινές συνθήκες που τα μονοπώλια σε Ελλάδα και ΕΕ αναζητούν νέα «πράσινα» πεδία κερδοφορίας, με αποτέλεσμα η πολιτική του χωροταξικού σχεδιασμού να επικεντρώνεται στους έξι βασικούς άξονες. Πρώτον, στη διεύρυνση της ατομικής ιδιοκτησίας στη γη παράλληλα με τη συγκέντρωση-οργάνωση της ιδιοκτησίας σε μεγάλες καπιταλιστικές εκμεταλλεύσεις, δεύτερον στην εμπορευματοποίηση τμήματος της γης που ανήκει άμεσα ή έμμεσα στο Δημόσιο, τρίτον στην κατάργηση περιορισμών στις αλλαγές χρήσεων γης με άμεση συνάρτηση των τελευταίων με επενδυτικά σχέδια επιχειρηματικών ομίλων και σε συνδυασμό με θεσμική κατοχύρωση της προτεραιότητας των επενδύσεων στην πράσινη ανάπτυξη, τέταρτον στην προώθηση αλλαγών στη διοικητική διαίρεση για να διαμορφωθούν πιο μεγάλες διοικητικές δομές που θα διευκολύνουν την εμπλοκή των μονοπωλίων σε κρίσιμους οικονομικούς τομείς, πέμπτον στη διαμόρφωση πεδίων επιχειρηματικής δραστηριότητας γύρω από υπηρεσίες που παρέχονταν από το κράτος και έκτον, στην προώθηση της συνολικής πολιτικής επίθεσης στα δικαιώματα της εργατικής τάξης.
Η βουλευτής του ΚΚΕ διευκρίνισε ότι διαχρονικά οι κυβερνήσεις έχουν εφαρμόσει μια πολιτική που κινείται στην κατεύθυνση της υλοποίησης των παραπάνω, αξιοποιώντας μια σειρά θεσμικά εργαλεία και θέτοντας σε προτεραιότητα μια σειρά έργα που επιδιώκουν να ωφελήσουν την κερδοφορία και τα συμφέροντα της αστικής τάξης σε βάρος της κάλυψης λαϊκών αναγκών και ουσιαστικής προστασίας του περιβάλλοντος. Σε αυτό το πλαίσιο παρουσίασε μια σειρά χαρακτηριστικά παραδείγματα, όπως η κατασκευή και λειτουργία με συμβάσεις παραχώρησης δικτύων μεταφοράς και μεγάλων οδικών αξόνων, η ενίσχυση εξωγεωργικών δραστηριοτήτων με ταυτόχρονους «κόφτες» σε αγροτικές επιδοτήσεις, η χωροθέτηση βιομηχανικών-τουριστικών εγκαταστάσεων σε ορεινούς όγκους και η μετεγκατάστασή τους με θέσπιση κινήτρων κοντά σε κατοικημένες περιοχές (π.χ. Θριάσιο, Πέραμα, Κερατσίνι), η εγκατάσταση αιολικών πάρκων σε εθνικούς δρυμούς και ο περιορισμός γραφειοκρατικών εμποδίων για την αδειοδότηση επιχειρηματικών δράσεων σε τομείς σαν την Υγεία και την Παιδεία.
Τέλος, η Δ. Μανωλάκου υπογράμμισε πως για το ΚΚΕ «στόχος και κριτήριο για την οργάνωση του κοινωνικού χώρου είναι η συνδυασμένη ικανοποίηση του συνόλου των λαϊκών αναγκών», κάτι για το οποίο, πρόσθεσε, προϋποτίθεται να υπάρχουν κοινωνική ιδιοκτησία στη γη και κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας. Ξεκαθάρισε πως οι αναφορές σε «αειφορία» και «βιώσιμη ανάπτυξη» δεν είναι τίποτε άλλο παρά «ιδεολογική προπαγάνδα» που στοχεύει στην πιο εύκολη αποδοχή αντιλαϊκών επιλογών από τα εργατικά-λαϊκά στρώματα και πως ο Κώδικας στην ουσία εξυπηρετεί τις επιλογές της αστικής τάξης, προσθέτοντας ότι απέναντι σε αυτήν την κατάσταση «χρειάζεται πολιτική ρήξη και αντεπίθεση που θα βάζει στο επίκεντρο την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων».
