Είμαι Έφεδρος Αξιωματικός των Δυνάμεων Καταδρομών. Τους τελευταίους 15 μήνες υπηρετώ ευσυνείδητα την θητεία μου στον Ελληνικό Στρατό και σε αυτό το ταξίδι έμαθα πολλά, έχω πάρει διδάγματα ζωής που είναι πραγματικά αναρίθμητα, ένα από αυτά είναι ότι τα “αγαθά κόποις κτώνται” γι΄ αυτό ο καθένας έχει την δική του ξεχωριστή ευθύνη να συμμετέχει, να δώσει μαχητικό παρών στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που διοργανώνουν 13 φορείς εν ενεργεία και εν αποστρατεία στρατιωτικών το Σάββατο 29 Νοέμβρη και ώρα 15.00 στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η θητεία για κάθε νέο στρατευμένο, οπλίτη θητείας ή εφ. Αξιωματικό είναι ένα έντονο διάστημα, προσφέρει φιλίες, συγκινήσεις, καμία φορά και απογοητεύσεις.
Σε αυτό το έντονο διάστημα προσπάθησα να είμαι ουσιαστικά τυπικός, από τα μαθήματα στην Σχολή των Εφ. Αξκων, την υπηρεσία αλλά προπαντός απέναντι στους συναδέλφους μου φαντάρους! Οι οποίοι είναι παιδιά του λαού και καλούνται να υπηρετήσουν την θητεία τους τις περισσότερες φορές κάτω από απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης (ανύπαρκτος μισθός – 8,6 ευρώ/μήνα – φαγητό κακής ποιότητας, κακώς συντηρημένες εγκαταστάσεις , ελάχιστες εξόδους – ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες.)
Για εμένα η πιο περήφανη, δυνατή, συγκλονιστική στιγμή της θητείας μου ήταν όταν μίλησα στην αντιπολεμική συγκέντρωση του ΚΚΕ τον Οκτώβριο του ’24. Τότε η κυβέρνηση πατώντας πάνω στο ΠΔ/2022 αποφάσισε να τιμωρήσει εμένα και άλλους 2 που έπραξαν το ίδιο με 15 μέρες φυλακής και στην συνέχεια με έναν άδικο και καταχρηστικό χειρισμό κατά την γνώμη μου με άλλες 10 μέρες φυλακής (που όπως οι ίδιοι μου είπαν τον Γενάρη του ’25 – αν δεν υπήρχε η μία ποινή δεν θα υπήρχε ούτε η άλλη και πως “ήσουν η περίπτωση”).
Τι μου είπαν δηλαδή; Πως αν δεν έλεγα την πραγματικότητα, δεν θα ήμουν τιμωρημένος! Την πραγματικότητα ότι εγώ έδωσα υπόσχεση στην Σημαία της πατρίδας μου και δεν ορκίστηκα ούτε στην αιματοβαμμένη από το αίμα των λαών σημαία του ΝΑΤΟ, ούτε των Αμερικανών, ούτε του Ισραήλ που σπέρναν και συνεχίζουν να σπέρνουν τον όλεθρο σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή. Είπα πως δεν έχει δώσει κανένας την εξουσιοδότηση στην κυβέρνηση να εμπλέκει την χώρα μας σε Πολεμοκάπηλα – επικίνδυνα σχέδια για τον λαό μας και τους λαούς της περιοχής. Πως η φρεγάτα με Έλληνες Αξ/κους και Υπ/ξκους απέναντι στους Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα δεν έχει καμία σχέση με τα σύνορα και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, όπου η προστασία τους είναι η αποστολή των Ενόπλων δυνάμεων. Να σταματήσει η στήριξη στο κράτος του Ισραήλ που δολοφονούσε αμάχους στην Γάζα. Πως οι Έλληνες πρέπει να διαλέξουμε την σωστή πλευρά της ιστορίας, αυτή που αγαπάει τον άνθρωπο , την ειρήνη και όχι τον πόλεμο.
Σήμερα υπηρετώ τις φυλακές μου βάση του νόμου Παρ.8 άρθρο 33. του 1939! Δηλαδή νόμο της 4ης Αυγούστου ο οποίος νόμος ο μόνος του εκσυγχρονισμός είναι προσθήκες από την περίοδο 1946-1949.
Και πραγματικά αναρωτιέμαι… Ποιους εκφράζουν και εμπνέουν στα αλήθεια αυτά τα προεδρικά διατάγματα και αυτοί οι νόμοι; Για ποιους είναι παράτυπο το να εκφράζουν την γνώμη τους στις Ένοπλες Δυνάμεις; Συμβαίνει το ίδιο όταν γνωστοί-άγνωστοι κύκλοι νεοναζί υμνούν καταδικασμένους φασίστες; Όταν λένε ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες πρέπει να πυροβολούνται και να τους πνίγουμε στο Αιγαίο; Συμβαίνει το ίδιο όταν άλλοι Εφ. Αξκοι συμμετέχουν ανοιχτά και δημόσια σε εκδηλώσεις του Κυβερνώντος Κόμματος και γίνονται οι καλύτεροι γλείφτες στα στρατόπεδα προκαλώντας τον γέλωτα και την χλεύη των υπολοίπων;
Εν ολίγοις, ο κανονισμός εφαρμόζεται κατά τω δοκούν και οι απόψεις που δεν αρέσουν τιμωρούνται, την ώρα που επικίνδυνες θέσεις εκφράζονται είτε απροκάλυπτα είτε συγκαλυμμένα.
Και στο ερώτημα του αν θα το ξανά έκανα… η απάντηση είναι ΝΑΙ! Γιατί αυτό που με εμπνέει και με εκφράζει (θαρρώ και τους υπόλοιπους στις ΕΔ), είναι το μεγαλείο ψυχής που έχουν πολλά αξιόλογα στελέχη που είτε είχα εκπαιδευτές είτε συνεργάζομαι μαζί τους , στην εκπαίδευση! Στην Πορεία – βολή! Στον αντάρτη και στην βραχονησίδα! Κάτω από όλες τις καιρικές συνθήκες , χειμώνα-καλοκαίρι, τις περισσότερες φορές χωρίς ωράριο. Εκεί που πραγματικά είμαστε ο ένας για τον άλλον και αναπτύσσεται η αλληλεγγύη.
Αυτό το μεγαλείο ψυχής δεν μπορεί να μην εκφράζεται στην υπεράσπιση ανωτέρων ιδανικών. Το ηθικό μου δεν μπορεί να το κάμψει καμία ποινή τέτοιου είδους, γιατί γνωρίζω πως έχω την αλήθεια με το μέρος μου.
Με αυτό το άρθρο θέλω να χαιρετίσω τον αγώνα των Υπ/ξκων, των ένστολων εν ενεργεία και εν αποστρατεία που βγαίνουν στον δρόμο για την ζωή τους κόντρα στο επικείμενο νομοσχέδιο για το σώμα των Μόνιμων Υπ/ξκων. Αυτό που σας κινητοποιεί είναι τα ίδια προβλήματα που έχουμε όλοι στην ζωή μας, η ακρίβεια η αβεβαιότητα, η κοινωνική αδικία. Κάνετε πολύ καλά και πρέπει να συνεχίσετε, για εσάς και τα παιδιά σας.
Εφ. Ανθλγος(ΠΖ), Φαναρτζής Μιχαήλ
