Έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια όταν ξεκίνησε ο αγώνας για τη συγκρότηση και οργάνωση των αστυνομικών ενώσεων, την αναγνώρισή τους από το κράτος. Όσοι αστυνομικοί ενταχθήκαμε στις πρώτες ενώσεις, οραματιζόμαστε το συνδικαλισμό, ως μέσο για τη συλλογική διεκδίκηση οικονομικών, υπηρεσιακών προβλημάτων, την εναντίωσή μας σε φαινόμενα εκδήλωσης αυταρχισμού και στους αντιδραστικούς νόμους εκείνης της εποχής.
Ο αγώνας αυτός δεν θα τελεσφορούσε, χωρίς την ηθική και υλική βοήθεια του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος. Είχαμε την αλληλεγγύη μαζικών φορέων του λαϊκού κινήματος, τη διαρκή συμπαράσταση του ΚΚΕ, μέσα και έξω από τη Βουλή, προκειμένου να θεσμοθετηθεί ο συνδικαλισμός στα Σώματα Ασφαλείας. Τις συνεχείς παραστάσεις για να προστατευτούν οι διωκόμενοι από τις κυβερνήσεις, συνδικαλιστές αστυνομικοί. Όλα αυτά οι απλοί αστυνομικοί, ιδιαίτερα αυτοί που προέρχονται από φτωχά λαϊκά στρώματα, τα γνωρίζουν πολύ καλά.
Το τελευταίο ιδιαίτερα διάστημα, η κατάσταση χειροτερεύει σε ότι αφορά το συνδικαλισμό στην αστυνομία. Οι αστυνομικές ενώσεις, όχι μόνο, έχουν περάσει κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των κυβερνήσεων, του κράτους αλλά και οι «αστυνομικοί συνδικαλιστές» λειτουργούν ως εκπρόσωποι του κράτους, αντί να εκπροσωπούν τους αστυνομικούς με σκοπό τη λύση των προβλημάτων τους. Σ’ αυτό συνετέλεσε και η δημιουργία «αστυνομικών πολλών ταχυτήτων» που παρέχει στις κυβερνήσεις την ευχέρεια να έχουν περισσότερες εναλλακτικές επιλογές, στη λειτουργία αυτού του είδους συνδικαλισμού, με σκοπό τη δικαιολόγηση της πολιτικής τους.
Στο πλαίσιο αυτό, οι κυβερνήσεις επιλέγουν από μια δεξαμενή λεγομένων «αστυνομικών-συνδικαλιστών» που διαγκωνίζονται στην επίδειξη υπερβάλλοντος ζήλου για να κρατήσουν τις θέσεις τους στην ηγεσία αυτού του λεγόμενου συνδικαλισμού.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που ορισμένοι από αυτούς, οι οποίοι έχουν γίνει πασίγνωστοι στους τηλεθεατές, ως «μαϊντανοί» τηλεοπτικών εκπομπών ή έχουν τακτική παρουσία στις ιστοσελίδες αστυνομικής ειδησεογραφίας, με τις αναλύσεις τους και τα φληναφήματα, προκάλεσαν την αγανάκτηση ή το γέλιο, για το επίπεδο του υποτιθέμενου συνδικαλισμού που εκπροσωπούν. Αντιδράσεις έχουν διατυπωθεί ακόμη και από τους συναδέλφους τους που διατηρούν ένα ελάχιστο αυτοσεβασμό ως συνδικαλιστές αλλά και από τους απόστρατους αστυνομικούς συνδικαλιστές.
Αυτό δεν απέτρεψε την κυβέρνηση της ΝΔ από να τους χρησιμοποιεί ως «άτυπους κυβερνητικούς εκπροσώπους» στον τομέα της δημόσιας τάξης. Ξεχώρισε μάλιστα τους πιο ακραίους από αυτούς, όπως τον Στρ. Μαυροειδάκο, γραμματέα του σωματείου των ειδικών φρουρών και φρόντισε να τους βρει μόνιμα στασίδια, σε χαμηλού επιπέδου εκπομπές των φιλοκυβερνητικών τηλεοπτικών καναλιών. Τα συγκεκριμένα «συνδικαλιστικά υποχείρια» της κυβέρνησης έχουν διευρύνει τη γκάμα των παρεμβάσεών τους, προκειμένου να εξυπηρετηθεί όλο το φάσμα των αντιλαϊκών κυβερνητικών προτεραιοτήτων.
Παρατηρείται λοιπόν, οι συγκεκριμένοι «αστυνομικοί – συνδικαλιστές» να έχουν διαρρήξει κάθε σχέση με τη θέση που έχουν ως εκπρόσωποι – υποτίθεται – των συναδέλφων τους. Αντί να προβάλλουν έστω για τυπικούς λόγους, τα αιτήματα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι απλοί αστυνομικοί, από την οικονομική κρίση ή τον κορονοϊό ή τα προβλήματα στην υπηρεσία τους, είναι απόλυτα υποταγμένοι στις κυβερνητικές εντολές. Εμφανίζονται ως «φερέφωνα», «λαγοί» ή απολογητές των πολιτικών της κυβέρνησης της Ν.Δ. Απευθύνονται άλλοτε στο δικό τους κοινό, συνήθως ακροδεξιό, που ικανοποιείται με την ακραία και χαμηλού επιπέδου ρητορική τους και άλλοτε εκτοξεύουν απειλές και ύβρεις ενάντια στο αγωνιστικό εργατικό και λαϊκό κίνημα, κουνούν το δάκτυλό τους στο λαό. Ουσιαστικά, αναλαμβάνουν να παρουσιάσουν στο δημόσιο λόγο όσα επιθυμεί η κυβέρνηση, ταυτιζόμενοι με την πολιτική της.
Αυτοί οι «συνδικαλιστές» έχουν αποβάλλει κάθε ίχνος ντροπής. Με ύφος «εισαγγελέων της έδρας», όχι μόνο δικαιολογούν αλλά και υπερασπίζονται τον κυβερνητικό αυταρχισμό και την καταστολή, ακόμη και όταν αυτά ξεσηκώνουν θύελλα λαϊκών διαμαρτυριών στη χώρα και το εξωτερικό, για τη βαρβαρότητα και την έκτασή τους. Είναι οι μόνιμοι υπερασπιστές της αστυνομικής βίας και καταστολής των ΜΑΤ και των ειδικών ομάδων ΔΡΑΣΗ (ΔΕΛΤΑ). Είναι οι «δικηγόροι» για την κατασταλτική δράση της ΔΙ.ΑΣ. και της ΟΠΚΕ, αυτοί που δεν διστάζουν να κάνουν το «μαύρο» του αυταρχισμού και της καταστολής σε «άσπρο» του νόμου και της τάξης.
Με περίσσιο θράσος, έφτασαν στο σημείο να απαιτήσουν από τους νησιώτες του Βορείου Αιγαίου, να ζητήσουν «συγγνώμη» για την αντίδραση στο όργιο αστυνομικής βίας και καταστολής κατά την απόβαση των ΜΑΤ στα νησιά, όπου έδρασαν ως «χουλιγκάνοι» και όχι ως όργανα «τάξης». Εκτόξευσαν απειλές και μέμφονται το λαϊκό κίνημα, ακόμη και το ΚΚΕ, για τις συμβολικές κινητοποιήσεις που πραγματοποίησαν για να τιμήσουν την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και εγκαλούν τους υπεύθυνους γιατί δεν ακολούθησε γενικευμένο πογκρόμ διοικητικών και ποινικών διώξεων. Ουσιαστικά, αμφισβητούν το δικαίωμα των πολιτικών κομμάτων και άλλων λαϊκών οργανώσεων να διεκδικούν και να αγωνίζονται ενάντια στις αντιλαϊκές κυβερνητικές πολιτικές. Μια στάση που εκφεύγει από το ρόλο των αστυνομικών ως οργάνων που υπόκεινται σε έλεγχο, στο πλαίσιο λειτουργίας της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και παραπέμπει σε άλλες εποχές και καθεστώτα.
Οι λεγόμενοι «αστυνομικοί-συνδικαλιστές» περιφέρονται στους φιλοκυβερνητικούς τηλεοπτικούς σταθμούς ως «παπικοί νούντσιοι» με επιπλέον αποστολή να «προσηλυτίσουν» αστυνομικούς, με τα ακροδεξιά κηρύγματα, στην αποδοχή του αυταρχισμού και της καταστολής. Οι κατευθυνόμενες από την κυβέρνηση δηλώσεις τους, «δίνουν αέρα» στα μυαλά όσων συνειδητά ταυτίζονται με τις κατασταλτικές τακτικές και καλλιεργούν τη σύγκρουση με τον «εχθρό λαό». Γι’ αυτό πρέπει να τους γυρίσουν την πλάτη οι απλοί αστυνομικοί, που βρίσκονται στο δρόμο και αντιμετωπίζουν στην υπηρεσία τους πολλά προβλήματα, ιδιαίτερα την περίοδο αυτή με την πανδημία του κορονοϊού. Οι συκοφαντίες αυτών των “συνδικαλιστών” ενάντια στο λαϊκό κίνημα, απαξιώνουν συνολικά τον συνδικαλισμό, ακόμη και όσους αστυνομικούς αντιστέκονται στον ισοπεδωτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό του χώρου τους. Προκαλούν την αποστροφή των νέων αστυνομικών που προσλαμβάνονται με πανελλαδικές εξετάσεις, να οργανωθούν και να δραστηριοποιηθούν στα σωματεία. Η καθημερινή παρουσία τους στα τηλεοπτικά κανάλια, προκαλεί απέχθεια στο λαό.
Η πλειοψηφία των απλών αστυνομικών, πρέπει να κατανοήσει ότι αυτοί οι «αστυνομικοί -συνδικαλιστές», θιασώτες των εμπρηστικών λόγων κατά του αγωνιζόμενου λαού, δεν είναι στην ουσία συνδικαλιστές. Δεν έχουν καμιά σχέση με τις αρχές, τους σκοπούς και τη δράση του διεκδικητικού συνδικαλισμού. Εκπροσωπούν την κυβέρνηση της Ν.Δ, διαπλέκονται μαζί της και προωθούν την κυβερνητική πολιτική της καταστολής και του αυταρχισμού, αντί να προβάλλουν και να διεκδικούν λύσεις για τα προβλήματα των αστυνομικών. Γι’ αυτό κάθε καλοπροαίρετος και έντιμος αστυνομικός πρέπει να καταδικάσει τον επαίσχυντο ρόλο τους και να στηρίξει τη συσπείρωση στην Πρωτοβουλία Αστυνομικών, για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας.
Γιώργος Παλιούρας
Υποστράτηγος αστυνομίας ε.α.
