Είμαι μια μαμά «καρδιάς»

Η επιδιορθωμένη καρδιά είναι μια ειδική καρδιά

Ορισμένες φορές οι αληθινοί υπερήρωες ζουν μέσα στις καρδιές μικρών παιδιών που δίνουν μεγάλες μάχες..

Μικροί υπερήρωες που ζουν ανάμεσά μας και ούτε που γνωρίζετε πόσο ξεχωριστοί είναι..

Αυτά τα παιδιά είναι η προσωποποίηση της δύναμης..

Γεννήθηκαν με μια ραγισμένη καρδούλα, πάλεψαν από την πρώτη τους ανάσα για κάτι που τα περισσότερα παιδιά έχουν δεδομένο..

Για τη ζωή τους..

Και βγήκαν νικητές..

Ξέρω μανούλες που ξέχασαν το όνομά τους γιατί οι γιατροί και οι νοσοκόμες τις αποκαλούσαν “μανούλα” ή με το επίθετο του παιδιού τους..

Έκανα πολύ καιρό να ακούσω ξανά το όνομά μου.. και όταν το άκουσα ξανά δεν ήμουν πια ίδια..

Ξέρω μανούλες που ζούσαν για καιρό σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου.. που άπλωναν το βουβό κορμί τους δίπλα στο σπλάχνο τους.. που έκαναν μπάνιο.. έτρωγαν και έπιναν εκεί..

Και πήγαιναν 24 ώρες το 24ωρο πάσο στη ζωή..

Την ζωή που ήξεραν τουλάχιστον μέχρι τότε..

Κάθε χρόνο.. τέτοιες μέρες εδώ και 23 χρόνια ξεχνάω και πάλι το όνομά μου και γίνομαι πάλι μια τέτοια μανούλα..

Είκοσι τρία χρόνια πριν..

Παρέδωσα στον θάλαμο ενός νοσοκομείου στα χέρια ενός γιατρού, την κόρη μου που καλά καλά δεν είχα γνωρίσει για να σταματήσει την καρδούλα της σε μια προσπάθεια να την κάνει καλά..

Μαζί με την δική της μικρή καρδούλα σταμάτησε και η δική μου έξω από το χειρουργείο για τρεις ώρες και πενήντα εννιά λεπτά. .

Τις πιο δύσκολες μα και τις πιο σημαντικές ώρες της ζωής μου.

Ώρες που έμοιαζαν αιώνες.

Το τρέμουλο..

Η αναμονή..

Νόμιζα ότι είχα είχα πιει δηλητήριο.

Το μυαλό μου είχε μουδιάσει και το βλέμμα μου είχε κολλήσει στην πόρτα του χειρουργείου.

Μόνο όταν άνοιξε ξανά άρχισε να χτυπάει και πάλι η δική μου καρδιά.

Έχω κρατήσει το μωρό μου μέσα σε ένα δωμάτιο εντατικής γεμάτο ορούς, καλώδια και σωληνάκια, μαζί με την ανάσα μου και την καρδιά μου να μην σπάσει. .

Έχω νοιώσει το χεράκι μιας μικρής ζωής να αρπάζει το δάχτυλο μου και να το κρατάει ζητώντας σιωπηλά βοήθεια. .

Έχω κλάψει νύχτες, μέρες στο άδειο δωμάτιο της, στο πάρκινγκ του νοσοκομείου, κρυφά ή σε κοινή θέα στη ζέστη και στο κρύο μόνη μου ή στον ώμο κάποιου αγαπημένου.

Έχω περάσει μέρες που έγιναν νύχτες στον τέταρτο όροφο στην εντατική με όλα τα μηχανήματα γύρω μου να χτυπάνε ,το οξυγόνο μουρμούριζε μέσα στα σωληνάκια και το μπιμπ μπιμπ του σφυγμού ήταν η κόλαση και ο παράδεισος εκείνες τις μέρες.

Έχω κουλουριαστεί μουδιασμένη και σε πλήρη σύγχυση όταν το μωρό στο διπλανό κρεβάτι δεν τα κατάφερε και τότε αμφισβήτησα τον Θεό και την καλοσύνη του.

Όλοι αυτοί οι ήχοι ακόμη με ακολουθούν στα όνειρα μου.

Είκοσι τρία χρόνια μετά όμως είμαι ευλογημένη γιατί μετά από όλα αυτά έζησα το θαύμα της ανάρρωσης της.

Έζησα για να δω να μεγαλώνει εκείνο το μικρό πλάσμα και να γίνεται μια καταπληκτική δεσποινίδα με μια καρδιά ιδιαίτερη που αγαπάει, συμπονάει και βοηθάει όλα τα αδύναμα πλάσματα που βρίσκονται στο δρόμο της.

Είμαι περήφανη για την αγωνίστριά μου γιατί ήταν είναι και θα είναι νικήτρια της ζωής αφού κέρδισε αυτήν την τόσο δύσκολη μάχη!

Είμαι μια μαμά «καρδιάς» και η ζωή μου δεν θα είναι ποτέ ίδια.

Χριστοφορίδου Φένια

Δείτε ακόμα...