Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση τιμής και μνήμης για τα 82 χρόνια από τη μάχη της «Ηλεκτρικής», στο Μνημείο Πεσόντων στο Κερατσίνι, από τις ΚΟ Κερατσινίου – Δραπετσώνας του ΚΚΕ και το Παράρτημα Κερατσινίου – Δραπετσώνας της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ – ΠΠ.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας έδωσαν το παρών και τίμησαν τους μαχητές του ΕΛΑΣ που με αυτοθυσία εμπόδισαν τους Γερμανούς κατακτητές να βυθίσουν στο σκοτάδι την Αθήνα και τον Πειραιά κατά την αποχώρησή τους από την πρωτεύουσα. Την κεντρική ομιλία πραγματοποίησε ο Περικλής Κουρμούλης, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ ενώ η εκδήλωση άνοιξε με χαιρετισμό από τον Μάκη Ασπρογέρακα, πρόεδρο του Παραρτήματος Κερατσινίου- Δραπετσώνας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ – ΠΠ.
Αφού αναφέρθηκε στο ιστορικό της μάχης, ο Π. Κουρμούλης σημείωσε: «Οι επιχειρησιακές λεπτομέρειες αξίζει να μελετηθούν από παλιότερους και νεότερους, ως επιβεβαίωση ότι τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει έναν λαό αποφασισμένο να επιβάλλει το δίκιο του, ακόμα κι όταν ο αντίπαλος διατηρεί την υπεροπλία στο πεδίο. Ο ανθρώπινος παράγοντας παραμένει καθοριστικός κάτω από οποιονδήποτε συσχετισμό και είναι η δύναμη που μπορεί να τον ανατρέψει. Οχι βουλησιαρχικά, αλλά οργανωμένα και αποφασισμένα, με πρωτοπορία το ΚΚΕ.
Στη μάχη της Ηλεκτρικής, ο ΕΛΑΣ διέθετε όλα κι όλα 280 ντουφέκια και 20 αυτόματα, σχεδόν τίποτα μπροστά στην υπεροπλία της Βέρμαχτ, που διέθεσε ειδικά για την προστασία της ομάδας που θα έκανε την ανατίναξη ένα Τάγμα με βαριά πυροβόλα, όλμους και τανκς. Είχαν στήσει τέσσερα πυροβόλα στο κέντρο της πόλης, στον Προφήτη Ηλία, και στον Καραβά της Κοκκινιάς. Κανένα από αυτά όμως δεν στάθηκε ικανό να σταματήσει τους ΕΛΑΣίτες, που έχασαν 11 παλικάρια στο πεδίο της μάχης».
Σε άλλο σημείο ανέφερε: «Τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού στον Πειραιά είναι ορόσημα της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα, εμβληματικά για την μετέπειτα εξέλιξη της οικονομίας. Στο τέλος του πολέμου όμως, όταν η αστική τάξη και οι ξένοι συνεργάτες της βρέθηκαν μπροστά στο δίλημμα να υπερασπιστούν τις υποδομές του απελευθερωμένου κράτους, ή να συνδιαλλαγούν με τον κατακτητή για να δώσουν από καλύτερες θέσεις τη μάχη για την υπεράσπιση της εξουσίας τους, επέλεξαν χωρίς κανέναν δισταγμό το δεύτερο.
Ο στρατιωτικός διοικητής Αττικής στρατηγός Π. Σπηλιωτόπουλος και οι Βρετανοί είχαν δώσει εντολή να μην αναλάβει καμιά επιθετική ενέργεια ο ΕΛΑΣ κατά των Γερμανών όταν θα αποχωρούσαν από την Αθήνα.
Η εντολή αυτή δεν ήταν από φιλάνθρωπα αισθήματα. Οι αστικές δυνάμεις στην Ελλάδα και οι Βρετανοί σύμμαχοί τους είχαν πολύ καθαρή άποψη για την επόμενη μέρα της απελευθέρωσης. Εχοντας αταλάντευτο ταξικό κριτήριο και ένστικτο, προετοίμαζαν την επόμενη μέρα, δηλαδή την ομαλή διαδοχή από την τριπλή κατοχή και την επαναφορά των κομμάτων της αστικής τάξης στην εξουσία.
Το φόβητρο και η απειλή γι’ αυτούς δεν ήταν η εκδικητική μανία των Γερμανών που στην Αττική είχε παγιδέψει όλες τις κρίσιμες για την επιβίωση του λαού υποδομές, αλλά ο ένοπλος λαός που συσπειρώνονταν μαζικά γύρω από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, ζούσε με τον πόθο να δικαιωθούν οι θυσίες του αγώνα του σε μια ελεύθερη Ελλάδα, όπου λαογέννητοι θεσμοί είχαν ήδη αρχίσει να λειτουργούν στα ελεύθερα από καιρό τμήματά της.
Αν και το κόμμα μας δεν είχε καταφέρει να διαμορφώσει στρατηγική εξέλιξης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα σε επαναστατική σύγκρουση για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, η αστική τάξη γνώριζε καλά πως ήταν αμφίρροπη και μεγάλη η πρόκληση να σταθεροποιήσει και να θωρακίσει την εξουσία της μετά την απελευθέρωση των Γερμανών.
Απ’ αυτή τη σκοπιά, η υπεράσπιση της Ηλεκτρικής από τον ΕΛΑΣ, ήταν αγώνας υπεράσπισης της πατρίδας του λαού. Οχι μόνο απέναντι στον ηττημένο Γερμανό κατακτητή, αλλά απέναντι και στην πατρίδα της αστικής τάξης και των συμμάχων της, που είχαν πλήρη συναίσθηση ποιος ήταν ο πραγματικός εχθρός.
Στο σώσιμο της Ηλεκτρικής, ο ΕΛΑΣ έβλεπε την ανάγκη να μη βυθιστεί ο λαός στο σκοτάδι, να έχει μεροκάματο και τις προϋποθέσεις να χτίσει μια καινούργια ζωή, ακόμα κι αν επιβίωναν αυταπάτες ότι αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να ανατραπεί η αστική τάξη και η εξουσία της. Στην άλλη πλευρά, η αστική τάξη ήταν διατεθειμένη να θυσιάσει παραγωγικές δυνάμεις που η ίδια ανέπτυξε, ξεχωρίζοντας με ταξικό κριτήριο ποιο ήταν το κύριο εκείνη τη στιγμή: Να διασώσει την ίδια την εξουσία της.
Κανένα εθνικό συμφέρον δεν υπήρξε λοιπόν ανάμεσα στο λαό και στους καπιταλιστές της Ελλάδας ούτε πριν, ούτε στη διάρκεια, ούτε μετά το τέλος τους πολέμου. Η καπιταλιστική ανάπτυξη του Μεσοπολέμου στηρίχτηκε στον μόχθο και στην εκμετάλλευση χιλιάδων ανδρών και γυναικών που τα κορμιά τους έλιωναν στις φάμπρικες του κέρδους. Η κατοχή βρήκε το λαό υπόδουλο και την αστική τάξη φευγάτη, με ένα μέρος της να συνεργάζεται με τον κατακτητή και να συνεχίζει απρόσκοπτα την κερδοφορία της.
Με την απελευθέρωση, οι δυο πατρίδες έγιναν ακόμα πιο ορατές, με την πατρίδα του λαού να δίνει μάχη υπεράσπισης της νέας ζωής και την αστική τάξη να μάχεται εναντίον του για την εξουσία της.
Σήμερα που οι ντουντούκες των αστών ουρλιάζουν ξανά για το εθνικό συμφέρον, για να στείλουν πρόθυμα το λαό στα σφαγεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου για τα δικά τους συμφέροντα, τα διδάγματα αυτά δεν διατηρούν απλά τη σημασία τους, αλλά ενσωματώνονται ως ιστορική πείρα του επαναστατικού κινήματος μπροστά στα μεγάλα διλήμματα που θα βρει ξανά μπροστά του ο λαός.
Καμιά εμπιστοσύνη στην αστική τάξη, στα κόμματα και στους συμμάχους της, καμιά υποταγή στα καλέσματα για εθνική ενότητα, αυτοτελής οργάνωση και δράση του λαού με το βλέμμα στραμμένο στην ανατροπή του σάπιου καπιταλισμού. Αυτό είναι το δίδαγμα της λαϊκής εποποιίας των δεκαετιών του ’40 και του ’50 στη χώρα μας, που το κόμμα μας ενσωμάτωσε και προγραμματικά στο 19ο Συνέδριο, εμπλουτίζοντάς το ακόμα περισσότερο στο πρόσφατο 22ο συνέδριο».
Κλείνοντας, ο ομιλητής σημείωσε: «Οι δεσμοί που χτίζει το Κόμμα μας με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, ο σταθερός προσανατολισμός στην οικοδόμηση γερών, μαζικών οργανώσεων σε κλάδους και χώρους στρατηγικής σημασίας, η αναγκαία καθοδηγητική φροντίδα να αντιστοιχίζεται η παρέμβαση του Κόμματος στο μαζικό κίνημα και η αυτοτελής δράση του με το επαναστατικό πρόγραμμα και τη στρατηγική του, είναι βασικές προϋποθέσεις σήμερα για να παίξει το Κόμμα με αποτελεσματικότητα τον πρωτοπόρο επαναστατικό του ρόλο στις πιο σύνθετες συνθήκες που έχουμε μπροστά μας, όπως σημειώνουμε στα ντοκουμέντα του 22ου συνεδρίου μας.
Η περίοδος που διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για να ηγηθεί το κόμμα μας της νικηφόρας πάλης του λαού για το σοσιαλισμό – κομμουνισμό είναι τώρα.
Η ιστορική πείρα της Ηλεκτρικής και όλης της δεκαετίας του 40 και του 50, αρνητική και θετική, δίνει απάντηση στο τι ώρα είναι σήμερα, ποια καθήκοντα προκύπτουν για τον καθένα μας ξεχωριστά και συλλογικά ως Κόμμα, για να γινόμαστε κάθε μέρα ικανοί στην πράξη να υπερασπιστούμε τη βαριά κληρονομιά των συντρόφων μας, να πάμε μέχρι τέλος τη υπόθεση που άφησε ανοιχτή η δεκαετία των μεγάλων κλονισμών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στη χώρα μας και σε όλη την Ευρώπη. Αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμή και το μεγαλύτερο χρέος στους αθάνατους ήρωες της Μάχης της Ηλεκτρικής, στα παλικάρια που έσωσαν το εργοστάσιο από τη μανία του κατακτητή και των ντόπιων συνεργατών του.
Ζήτω οι ήρωες της Ηλεκτρικής, Ζήτω το Κόμμα μας, το ΚΚΕ!».
Μετά την ομιλία ακολούθησε το προσκλητήριο των πεσόντων στη Μάχη της «Ηλεκτρικής».
Στην συνέχεια έγινε η κατάθεση στεφάνων εκ μέρους της Τ.Ο. Πειραιά του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, της ΚΟΒ ΔΕΗ του ΚΚΕ, του Παραρτήματος Κερατσινίου – Δραπετσώνας της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ. Στεφάνια κατέθεσαν επίσης το Κλαδικό Συνδικάτο στην Ενέργεια, ο ΠΑΣΑΣ ΔΕΗ, η Ενωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Κερατσινίου – Δραπετσώνας, ο πολιτιστικός σύλλογος Δραπετσώνας «Τερψηχώρος», ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Χαραυγής, ο Γυναικείος Σύλλογος Κερατσινίου – Δραπετσώνας «Στοργή του Παιδιού» (μέλος ΟΓΕ), τα ΔΣ των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων των 13ουκαι 21ουΔημοτικών σχολείων και του 5ου Γυμνασίου Κερατσινίου, όπως επίσης και εκ μέρους του Δημοτικού Συμβουλίου ο δήμαρχος Χρήστος Βρεττάκος.
