Έκλαψα

του Ανέστη Χριστίδη

Έκλαψα

Έκλαψα για το παιδί που πεινά.
Έκλαψα για τον εργάτη πού άνεργος πια γύριζε σπίτι
πληρώνοντας το ταξί με την αποζημίωση της απόλυσης του.
Έκλαψα, για την γυναίκα με το πράσινο παλτό που συνάντησα στο νοσοκομείο
για χημειοθεραπεία μαζί με τα τρία παιδιά της, για δεύτερη φορά μετά πολύ καιρό,
την ώρα του επιθανάτιου ρόγχου στο διπλανό κρεβάτι από αυτό της μάνας μου.
Έκλαψα για την κοπέλα που συμβιβασμένη με τη μοίρα της
στήθηκε στο πεζοδρόμιο για μεροκάματο.
Έκλαψα για τη γιαγιά που δέχτηκε να την ταΐσω στο γηροκομείο με ένα χάδι στην παλάμη.
Έκλαψα για το πρεζάκι που αλαφιασμένο προσπαθεί να τρυπήσει το κορμί του.
Έκλαψα για το ανυπεράσπιστο αύριο.
Για τους χιλιάδες απολυμένους και τον εξευτελισμό της σύνταξης.
Κλαίω για όλα αυτά που δεν είναι όπως απαιτείται.

Βιογραφικό του Ανέστη Χριστίδη

Ποίηση Ανέστης

Τη σύνταξη την πήρα από τον ΟΤΕ. Εργάστηκα σε πάρα πολλά άλλα επαγγέλματα σε εργοστάσια σε καράβια σε οικοδομές σε ναυτιλιακά γραφεία χαμάλης ηλεκτρολόγος σερβιτόρος οδηγός ταξί καθαριστής τζακιών έκανα απολυμάνσεις πλασιέ σε κοσμηματοπωλείο.

Μαθητής νυχτερινού γυμνασίου τεχνικής σχολής ωδείου κλπ. Κατάγομαι από την Κωνσταντινούπολη και έχω δύο παιδιά.  Η επαφή μου με την τέχνη είχε διάφορα στάδια σε τούτα τα σκαλοπάτια με έδεσε κοντά της και με χαλύβδωσε ιδεολογικά. Γιατί όπως είπε ο… η τέχνη είναι το τσιμέντο της ιδεολογίας. Ασχολούμαι με τη ποίηση από παιδί περιστασιακά  σαν μια ευκαιρία για έκφραση.

Ετικέτες:

Δείτε ακόμα...