Οι στρατευμένοι νέοι βιώνουμε μια ολομέτωπη επίθεση τόσο στο “σήμερα” της στρατιωτικής μας θητείας όσο και στο “αύριο” του εργασιακού μας βίου. Στο “σήμερα”, εξοντωνόμαστε οικονομικά εμείς και οι οικογένειες μας αφού το κράτος αρνείται να αναλάβει οποιοδήποτε έξοδο που συνδέεται με την στρατιωτική θητεία – πλην της “προνομιακής” αποζημίωσης των 8,70€ το μήνα. Αφηνόμαστε εκτεθειμένοι στις συνέπειες της πανδημίας αφού τα μέτρα που λαμβάνονται είναι πενιχρά και η προστασία από τον κορονοϊό επαφίεται λιγότερο ή περισσότερο στην τήρηση των ατομικών μέτρων προστασίας. Ακόμα και το εμβόλιο πρέπει να το κανονίσουμε ατομικά σε κάποια άδεια μας κοντά στον τόπο διαμονής μας. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση αυξάνει τον χρόνο στράτευσης σε 12 μήνες, δήθεν λόγω έλλειψης προσωπικού στις μάχιμες μονάδες, την ίδια ώρα που η τακτοποίηση των βυσμάτων είναι το πρώτο τους μέλημα, αφήνοντας τις μονάδες που έχουν πραγματικά ανάγκη από προσωπικο υποστελεχωμένες. Και αν κάποιος υψώσει ανάστημα, έρχεται αντιμέτωπος με το επιχείρημα “εδώ είναι στρατός”, ή πάνε να τον βγάλουν τρελό, όπως τον συνάδελφο από το 644 Μ/Κ ΤΠΖ.
Όπως κάθε συνάδελφος, έτσι κι εγώ ζω με το άγχος για το “μετά τον στρατό”. Αναγκάστηκα να αφήσω την δουλειά μου σαν επιβλέπων ηλεκτρολόγος μηχανικός σε μετασκευές εμπορικών πλοίων και 6 μήνες πριν βγω πάλι στην αναζήτηση δουλειάς, βλέπω ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει νέο δωράκι στους εργοδότες με το απαράδεκτο νομοσχέδιο της για τα εργασιακά, ένα δωράκι που έρχεται να σταθεί πάνω στο σωρό των άλλων δώρων που έχουν δώσει τόσο η τωρινή όσο και οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Περιληπτικά, βλέπουμε κατάργηση του 8ωρου, θεσμοθέτηση του 10ώρου και της διευθέτησης του εργασιακού χρόνου, περαιτέρω χτύπημα της κυριακής αργίας, φακέλωμα των συνδικάτων και χτύπημα της απεργίας.
Όσοι έχουμε εργαστεί στον κλάδο της ναυτιλίας, σε ναυπηγεία στο εξωτερικό, γνωρίζουμε πολύ καλά τί οραματίζεται η κυβέρνηση:
- Έχουμε δουλέψει πλάι στους ντόπιους εργάτες 6.5 μέρες την εβδομάδα, όσες ώρες χρειαστεί για να φύγει το πλοίο, χωρίς να δικαιούμαστε ούτε πληρωμή υπερωριών ούτε και ρεπό μόλις επιστρέψουμε πίσω στην Ελλάδα.
- Έχουμε δει τις επιπτώσεις αυτής της ασταμάτητης και πολύωρης εργασίας: τα λάθη να αυξάνονται, τα ατυχήματα να πληθαίνουν, τα κουσούρια που αφήνει η συνεχής καταπόνηση στους μεγαλύτερους σε ηλικία.
- Η άναρχη και συνεχής δουλειά αφήνει ελάχιστο προσωπικό χρόνο για ψυχαγωγία και διαπροσωπική επαφή, οδηγώντας ουσιαστικά αυτόν που εργάζεται να γίνει μια μηχανή που δουλεύει, τρώει και κοιμάται, να γίνεται θυσία για να παρέχει τα προς το ζην στην οικογένειά του που δεν την βλέπει ποτέ.
- Έχουμε δει τα σωματεία που έχουν σαν πρότυπα, σωματεία υπό την αιγίδα του επιχειρηματία και του κράτους, που κλείνουν τα μάτια στις ανάγκες των εργαζομένων αλλά δηλώνουν το παρόν στο να ρίξουν το βάρος στα ίδια τους τα μέλη σε περίπτωση ατυχήματος για δήθεν παραλείψεις στην τήρηση των μέτρων ασφαλείας. Που η αντίληψή τους περί διεκδίκησης είναι να φορούν περιβραχιόνια δυσφορίας απέναντι στις δυσμενείς αποφάσεις.
Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης αποτελεί αιτία πολέμου για τους εργαζόμενους αλλά και για τους στρατευμένους, που για πολλούς από αυτούς θα αποτελεί το νομικό πλαίσιο για την πρώτη τους δουλειά.
Χαιρετίζω τα δεκάδες σωματεία που πήραν απόφαση για απεργία στις 3/6.
Δουλεύουμε για να ζούμε και δεν ζούμε για να δουλεύουμε, όσες ώρες και όποτε βολεύει το αφεντικό.
Στρατεύσιμος Δίοπος Θάνος Παπουτσής, Λέσβος
