Η ανατομία ενός ακόμα προδιαγεγραμμένου κρατικού εγκλήματος και η αναζήτηση του υπευθύνου «στον κακό εαυτό μας»
Ο καπνός απ’ τις φωτιές της Ρόδου δεν είναι ορατός από το πόστο μας, όμως οι φωνές των ανθρώπων που ζητούν άμεσα μέτρα προστασίας της ανθρώπινης ζωής, του φυσικού πλούτου και των όποιων περιουσιών έχει αφήσει όρθια η δεκαετής οικονομική κρίση αντηχούν στ’ αυτιά μας. Αντηχούν δυνατά για να μας αφυπνίσουν όσο είναι ακόμα καιρός, μας φωνάζουν να μη δεχτούμε πως έτσι θα είναι πια τα καλοκαίρια μας, γεμάτα πύρινα μέτωπα και στάχτες στα μάτια και τα πνευμόνια μας.
Όλες οι κυβερνήσεις που βρίσκονται αντιμέτωπες με καταστροφές και θανάτους, καθώς και τα ΜΜΕ που τις στηρίζουν, προσπαθούν να καλλιεργήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό και να διχάσουν το λαό μας ρίχνοντας το φταίξιμο στην ατομική μας ευθύνη, για να καλύψουν την πολιτική τους επιλογή να μας αφήσουν απροστάτευτους για να στηρίξουν τα μεγάλα συμφέροντα.
Ναι. Το τσιγάρο μπορεί να προκαλέσει φωτιά , το κάψιμο ξερόχορτων επίσης. Ναι, υπάρχουν ασυνείδητοι, αδιάφοροι, ανίδεοι που προκαλούν την καταστροφή. Πρέπει να βρεθούν, να τιμωρηθούν και να υπάρξει γενικότερη ευαισθητοποίηση και μόρφωση του κοινωνικού συνόλου για το τι σημαίνει αντιπυρική και πώς πραγματικά γίνεται αντιπυρική η περίοδος του καύσωνα και του μελτεμιού στην πατρίδα μας. Κυρίως όμως υπάρχουν επιχειρηματικά συμφέροντα που ονειρεύονται φαλάκρα τα βουνά μας για χρυσοφόρες (μπορεί και «πρασινοφόρες») επενδύσεις. Και αυτά τα συμφέροντα, μαζί με το πολιτικό προσωπικό τους, πρέπει να μας βρουν απέναντι. Και θα μας βρουν.
Όμως για πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε η κρατική ευθύνη να μη μπαίνει στο κάδρο; Ίσα ίσα, που με μπόλικη προώθηση απ’ τα ΜΜΕ, το «τρέξτε να σωθείτε» του 112 γίνεται η αιχμή του δόρατος στην καταπολέμηση των φυσικών καταστροφών, οι οποίες πάντα καρφιτσώνονται στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής. Απ’ το Μάτι μέχρι τη Μάνδρα, την Εύβοια, τη Ρόδο και την Κέρκυρα είναι η μόνιμη δικαιολογία της εκάστοτε κυβέρνησης για να κρύψει την ένδεια του κρατικού μηχανισμού, όσον αφορά στην προστασία του λαού μας. Αν το κλίμα αλλάζει, και αλλάζει και επειδή ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης δεν διστάζει να θυσιάσει το φυσικό περιβάλλον για την μεγιστοποίηση των κερδών, θα πρέπει να αλλάξει και ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τις έκτακτες καταστάσεις. Είναι δυνατόν να μη δίνεται ουσιαστική σημασία στην πρόληψη; Είναι δυνατόν να μην παρέχονται τα απαραίτητα κονδύλια για τους καθαρισμούς δασών, για διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών, για δασοφύλακες, πυροσβέστες και αναβάθμιση/ανανέωση του αντίστοιχου εξοπλισμού; Είναι δυνατόν να τρέχουμε τελευταία στιγμή να βρούμε τα μέσα για την καταπολέμηση των πυρκαγιών, ενώ έχουμε άπλετο χρόνο (και χρήμα, σύμφωνα με τα κρατικά τους πλεονάσματα και τις χρηματοδοτήσεις στους μεγάλους ομίλους) για να τις προλάβουμε στην αρχή τους;
Η λογική κόστους – οφέλους βρίσκεται ξανά μπροστά μας. Ο λαός μας την έχει πληρώσει με το αίμα του στα Τέμπη πριν 5 μήνες, την πληρώνει και κάθε Σεπτέμβρη που μετράει τις πληγές του απ’ τις φωτιές περιμένοντας έντρομος τις πλημμύρες και τα χιόνια του χειμώνα. Έχουμε χρέος να αντισταθούμε σε αυτή τη λογική που σπέρνει θανάτους και καταστροφές. Έχουμε χρέος να σταθούμε αλληλέγγυοι σ αυτούς που δοκιμάζονται από πρώτο χέρι. Έχουμε χρέος να σεβαστούμε αυτούς που δίνουν τη μάχη στα πύρινα μέτωπα παίζοντας τη ζωή τους κορώνα-γράμματα, βράζοντας στις αντιπυρικές στολές ή πετώντας με κανανταίρ στα τυφλά πάνω από φλόγες και καπνούς. Μόνο ο λαός σώζει το λαό!
Στρατεύσιμος δίοπος Μιχάλης Καραγιάννης-Ζενετζιδάκης, ΤΠΚ ΡΙΤΣΟΣ
