Με το ΝΑΤΟ να αντιμετωπίζει τα ελληνικά νησιά ως «συμμαχικά εδάφη» και το Αιγαίο ως «ενιαίο επιχειρησιακό χώρο», όπου αναλόγως των πολεμικών συνθηκών και των σχεδίων του αναδιατάσσει δυνάμεις, δίνοντας άλλοθι στο «γκριζάρισμα» της ελληνικής κυριαρχίας, σε αντιδιαστολή με όσα ισχυρίζονται οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, η κυβέρνηση συνεχίζει παζάρια και συνεννοήσεις για επικίνδυνες «διευθετήσεις» στα Ελληνοτουρκικά, όπου το ζύγι το κρατάνε πάντα το κεφάλαιο, τα συμφέροντα και οι διακρατικές του ενώσεις, με μεγάλους κινδύνους για τον λαό.
Μέσα από αυτό το πρίσμα πρέπει να ιδωθεί και η απόφαση για απόσυρση των συστοιχιών Patriot από Διδυμότειχο και Κάρπαθο, και όχι λόγω «αλλαγής» τάχα των «γεωπολιτικών συνθηκών» όπως ισχυρίζεται, με δικαιολογίες ότι εδώ και βδομάδες έπαψαν να «στέλνουν» πυραύλους οι Ιρανοί, ή ότι τα συστήματα αυτά απαιτούν συνεχή και εξειδικευμένη τεχνική υποστήριξη και το προσωπικό ξεκούραση, και άλλα τέτοια που ειπώθηκαν για να κρύψουν την ουσία, όταν στο μεταξύ έχουν στείλει τέτοια συστοιχία από το 2021 στη Σαουδική Αραβία, με το προσωπικό και τα συστήματα να τρώνε τη σκόνη της ερήμου φυλώντας τον πλούτο Σαουδαράβων πετρελαιάδων, εμπλεκόμενοι και στον πόλεμο κατά του Ιράν, για να «προβάλλουν σημαία» για τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
Απόσυρση με εντολή ΝΑΤΟ
Την πραγματική «αλλαγή», άλλωστε, σχολίασε σε συνέντευξή του δικός τους βουλευτής, ο Αγγ. Συρίγος, λέγοντας αρχικά ότι «τώρα, πριν από δύο μήνες, λόγω του κινδύνου που υπήρχε, από τον πόλεμο στον Κόλπο, ζητήσαμε από το ΝΑΤΟ και έδωσε τη σύμφωνη γνώμη του να εγκατασταθούν αντιαεροπορικά συστήματα και το σήμα των ραντάρ να στέλνεται στη Νάπολη της Ιταλίας, όπου είναι το ΝΑΤΟικό στρατηγείο». Οπλικά συστήματα δηλαδή στα νησιά μόνο με έγκριση του ΝΑΤΟ και για τα σχέδιά του.
Είπε ακόμα ότι «οι αποφάσεις στο ΝΑΤΟ λαμβάνονται υποχρεωτικώς με ομοφωνία» και «όταν ελήφθη η απόφαση να πάνε οι πύραυλοι και κυρίως το σύστημα ραντάρ στη συγκεκριμένη περιοχή (σ.σ. Κάρπαθο), η Τουρκία αντέδρασε, αλλά της είπαν “μη μιλάς, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά“, και η Τουρκία υποχρεώθηκε να το καταπιεί. Τώρα, που έχει τελειώσει ο πόλεμος, η Τουρκία επανέρχεται και λέει: “Αφού είναι με τη σύμφωνη γνώμη μου, εγώ δεν συμφωνώ να είναι εκεί συστήματα και ζητώ να αποσυρθούν“. Οπότε για τις ανάγκες της συμμαχίας αποσύρονται», αφού «τώρα το ΝΑΤΟ θεωρεί ότι δεν υπάρχει κίνδυνος και μπορούν να αποσυρθούν», προσθέτοντας και ότι «η συμμαχία δεν θεωρεί απειλή την Τουρκία, γιατί είναι μέλος του ΝΑΤΟ».
Δεν περνά βέβαια ασχολίαστο ότι όλα αυτά ο βουλευτής της ΝΔ προσπάθησε να τα ντύσει και με έναν μανδύα δήθεν υπεράσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, λέγοντας π.χ. πως «το 1979 ο τότε γγ του ΝΑΤΟ είχε πει ότι “εμείς δεν εμπλεκόμαστε σε διαμάχες Ελλάδας – Τουρκίας, αφήστε τους να τα λύσουν μόνοι τους. Δεν εμπλεκόμαστε αν τα νησιά είναι αποστρατικοποιημένα ή όχι”», ενώ τώρα δήθεν η ανάπτυξη έγινε «με τις ευλογίες του ΝΑΤΟ». Πρόκειται για κατάφωρο αναποδογύρισμα της πραγματικότητας και «λογική» που ανοίγει πολύ επικίνδυνους δρόμους, όταν αποδεικνύεται ξανά και ξανά ότι η άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας επαφίεται στα σχέδια και τις ανάγκες της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, στο πλαίσιο της οποίας «η Τουρκία λόγω του Ιρανικού, λόγω του Ουκρανικού, έχει τις μετοχές της», όπως έλεγε με νόημα σε τηλεοπτική του παρέμβαση και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Δ. Καιρίδης.
Με «μοντέλο» εμπλοκής και «τεχνογνωσία»
Αλλωστε, με τις τριβές και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας να εντείνονται, λόγω και της «ευκαιρίας» που βλέπουν αμφότερες από τον πόλεμο των ΗΠΑ – Ισραήλ στη Μέση Ανατολή να αναβαθμίσουν τον ρόλο τους στην περιοχή, ο Κυρ. Μητσοτάκης έλεγε την Πέμπτη σε συνέντευξή του σε σχολιαστή των «Financial Times» ότι το «ζήτημα της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας» στον Περσικό Κόλπο είναι «μείζονα προτεραιότητα για την Ελλάδα, ως ηγέτιδα ναυτιλιακή δύναμη».
«Αντιπροσωπεύουμε το 25% της παγκόσμιας ναυτιλίας, αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο έχουμε παρουσία και στην Ερυθρά Θάλασσα» πρόσθεσε, παραπέμποντας στην αποστολή εκεί ελληνικών φρεγατών, τονίζοντας μάλιστα ότι «θα μπορούσε να αποτελέσει ένα επιχειρησιακό μοντέλο» για αποστολή και στα Στενά του Ορμούζ, όπως θέλουν οι ευρωατλαντικοί. Σημείωσε άλλωστε ότι «ένα από τα θέματα που θα μπορούσαν να συζητηθούν είναι η παράταση και η επέκταση της εντολής της επιχείρησης “Aspides”, ώστε να συμπεριλάβει και μια διαφορετική γεωγραφική περιοχή», πέρα από την Ερυθρά και τον Κόλπο του Αντεν, όπου απλώνονται σήμερα πλοία της ΕΕ, επισήμως κόντρα στη δράση των Χούθι. «Εχουμε το μοντέλο, το έχουμε κάνει ήδη, και θα ενθάρρυνα άλλες ευρωπαϊκές χώρες να εξετάσουν σοβαρά την αποστολή ναυτικών δυνάμεων στην περιοχή», πρόσθεσε έτοιμος για το επόμενο βήμα της εμπλοκής.
Αλλωστε κι από την προηγούμενη, η εκπρόσωπος του ελληνικού ΥΠΕΞ, Λ. Ζωχιού, σε ενημέρωση δημοσιογράφων, άφηνε ανοικτό το ενδεχόμενο για συμμετοχή σε κάποια ναυτική αποστολή στα Στενά του Ορμούζ, επικαλούμενη μάλιστα ως «συγκριτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας» την «τεχνογνωσία που έχει αποκτήσει με τη συμμετοχή της και τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στις “Aspides”» (πέρα από την αποστολή πλοίου στην επίμαχη ζώνη έχει και τη διοίκηση της επιχείρησης από το Στρατηγείο της ΕΕ στη Λάρισα).
Σημειωτέον, για την έναρξη αποστολής στον Περσικό Κόλπο βάζουν μόνη «προϋπόθεση» – εντελώς υποκριτικά – να έχουν προηγηθεί κατάπαυση πυρός και μια «ειρήνη» στον πόλεμο που εξαπέλυσαν οι σύμμαχοί τους, ΗΠΑ και Ισραήλ… Από αυτές που στον κόσμο του κεφαλαίου, με τις κόντρες και τους ανταγωνισμούς του για τα μερτικά της καπιταλιστικής λείας να καραδοκούν πίσω από κάθε γωνία, δεν αξίζουν ούτε το χαρτί όπου γράφονται, αφού εμπεριέχουν πάντα τον σπόρο του επόμενου γύρου σύγκρουσης, με τα πληρώματα – παιδιά του λαού, σταλμένα ήδη ακόμα βαθύτερα στο στόμα του λύκου, να διακινδυνεύουν τη ζωή τους για τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των ομίλων της διαμετακόμισης.
Αναβάθμιση διεκδικήσεων με φόντο τη «μεγάλη εικόνα»
Τη μεγάλη αυτή «εικόνα», όπως και τα σχέδια των Ευρωατλαντικών και τα συμφέροντα της αστικής τάξης, που τροφοδοτούν μια σειρά επικίνδυνες εξελίξεις σε Αιγαίο, Ανατ. Μεσόγειο και ευρύτερα, προσπαθεί μάταια να κρύψει η κυβέρνηση με τη γνωστή τακτική του εφησυχασμού. Πρωτοκλασάτα στελέχη της επαναλαμβάνουν π.χ. για το αναμενόμενο τουρκικό νομοσχέδιο που ετοιμάζεται για να «θεσμοποιήσει» τις διεκδικήσεις της «Γαλάζιας Πατρίδας» ότι «δεν θα παράγει κανένα αποτέλεσμα σε επίπεδο Διεθνούς Δικαίου και Δικαίου της Θάλασσας», την ώρα που ακριβώς στο διμερές αλλά και πολυμερές παζάρι για τις θαλάσσιες ζώνες σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο αυτά είναι τα τα θέματα που μπαίνουν στην ατζέντα, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι βάζουν πλάτη στα ευρωατλαντικά και άλλα σχέδια που κουρελιάζουν το «Διεθνές Δίκαιο».
Και, κυρίως, ο επικίνδυνος εφησυχασμός επιχειρεί να κρύψει τη «μεγάλη εικόνα»: Την ένταση των ανταγωνισμών για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, που συμπαρασύρει στην επικίνδυνη δίνη των εξελίξεων και όλες τις αντιθέσεις των αστικών τάξεων της περιοχής, όπως αυτές ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία. Κρύβουν ότι η σύγκρουση ΗΠΑ – ΕΕ στο ΝΑΤΟ, η προσπάθεια της ΕΕ να προσεταιριστεί την πολεμική βιομηχανία της «συμμάχου» Τουρκίας, η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης Τουρκίας – Ισραήλ και η παραπέρα ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου μπλέκουν ακόμα περισσότερο το κουβάρι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και τις αντιφάσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Οχι τυχαία, εξάλλου, τα ΜΜΕ της Τουρκίας παρουσιάζουν το νομοσχέδιο με τις τουρκικές αξιώσεις ως «απάντηση» στην τριμερή της Ελλάδας με Κύπρο και Ισραήλ, όπως και τις συμφωνίες με τη Γαλλία, για τη μοιρασιά της καπιταλιστικής λείας στην Ανατολική Μεσόγειο και ευρύτερα, ενώ και η Ελληνίδα υφυπουργός Εξωτερικών Αλ. Παπαδοπούλου, εντάσσοντας τις εξελίξεις στη «μεγάλη εικόνα», έλεγε μέσα στη βδομάδα (στο συνέδριο του «Κύκλου» του Βενιζέλου) ότι η Τουρκία επιχειρεί να αποκτήσει γεωπολιτικό ρόλο πολύ ευρύτερο από τα όρια της περιοχής της, με παρουσία σε Συρία, Λιβύη, Σομαλία, Αζερμπαϊτζάν και Βαλκάνια, αλλά και στην Κεντρική Αφρική, και ότι διεκδικεί ρόλο ευρύτερης περιφερειακής δύναμης, ανταγωνιζόμενη το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, με την Αλ. Παπαδοπούλου να ισχυρίζεται ότι οι σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ δεν εμπλέκουν άμεσα την Ελλάδα.
Σε αυτό το κουβάρι εξελίξεων, άλλωστε, δημοσιεύματα ακόμα και στον φιλοκυβερνητικό Τύπο (π.χ. στην «Απογευματινή») έλεγαν για την απόσυρση των Patriot από την Κάρπαθο πως «η χρονική στιγμή δεν είναι τυχαία, και κάποιος πρέπει να είναι αφελής για να πιστεύει ότι απλώς έτυχε να αποσυρθούν αυτήν τη στιγμή. Είναι το πρώτο αντάλλαγμα που πέτυχε η Τουρκία», με την απειλή να περάσει το νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα», και πως «σύμφωνα με πληροφορίες υπήρξε διπλωματικό παρασκήνιο, με την Αθήνα να απευθύνεται σε “διεθνείς παράγοντες” για να προληφθεί η κλιμάκωση».
Στο μεταξύ, τις διαφοροποιήσεις και διχογνωμίες στα αστικά επιτελεία για το «πώς και με ποιον» από αυτούς τους περιλάλητους «διεθνείς παράγοντες» θα πρέπει να παζαρεύει η ελληνική αστική τάξη αναδεικνύουν παρεμβάσεις όπως αυτή του Ευ. Βενιζέλου, ο οποίος από το βήμα του συνεδρίου του είπε πως «πρέπει να έχουμε τον έλεγχο του ρυθμού των ελληνοτουρκικών σχέσεων» και «δεν πρέπει ποτέ να διακόπτουμε τον διάλογο και τη ροή των διερευνητικών επαφών», ενώ, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση πρέπει να διασφαλίζει τη συναίνεση και των άλλων αστικών κομμάτων, «διερωτήθηκε» (σε σχέση με το ερώτημα που έβαλε τις προάλλες ο Μητσοτάκης, ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στο ενδεχόμενο μιας κρίσης) ποιον θα πάρει ο ίδιος ο πρωθυπουργός σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αν θα είναι οι ΗΠΑ ή η ΕΕ, ή οι συμμαχίες με το Ισραήλ και τις χώρες του Κόλπου. Πρόσθεσε δε ότι «προκειμένου να περιμένουν ένα τηλέφωνο από οποιονδήποτε, είναι προτιμότερο να μπορούν να σηκώνουν το τηλέφωνο και να μιλάνε με τον Τούρκο Πρόεδρο».
Για την ώρα, γι’ αυτά τα θέματα αναμένεται να μιλήσει ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης την ερχόμενη Τετάρτη με αντιπροσωπεία του αμερικανικού Κογκρέσου υπό τον Τρ. Kέλι, πρόεδρο της Υποεπιτροπής Θαλάσσιας Ισχύος και Δυνάμεων Προβολής Ισχύος της Επιτροπής Αμυνας της Βουλής των Αντιπροσώπων, η οποία έρχεται στη χώρα, ενώ σε Μαξίμου, ΥΠΕΞ και άλλα υπουργεία συνεχίζουν να ψάχνονται αν όντως θα γίνει αργότερα το καλοκαίρι (κοντά στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, αρχές Ιούλη στην Αγκυρα) μια «στάση» εδώ του Τραμπ ή κάποιων εκ των υπουργών του, Εξωτερικών ή Πολέμου, για περαιτέρω «συνεννοήσεις».
Στο μεταξύ, μέσα στη βδομάδα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ρ. Τ. Ερντογάν για τις εξελίξεις στην περιοχή και την επερχόμενη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, ενώ ο αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ έσταζε μέλι για την «αναντικατάστατη σύμμαχο» Τουρκία.
Αναδημοσίευση από το Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου 23-24/05
