«Συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά, με πίστη στη δύναμη της τάξης μας! Η 1η Μάη είναι υπόσχεση μάχης. Είναι η κόκκινη σκυτάλη που περνά από γενιά σε γενιά των εργατών. Είναι η μέρα που μας λέει πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει! Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους! Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά! Ζήτω η παγκόσμια εργατική τάξη! Ζήτω η αλληλεγγύη των λαών» τόνισε στην ομιλία του στην απεργιακή συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς στην Αθήνα, ο Γιώργος Πέρρος, μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ.
Παραθέτουμε όλη την ομιλία του:
«Σήμερα είναι η μέρα που η εργατική τάξη σε κάθε γωνιά του πλανήτη σηκώνει το αιματοβαμμένο κόκκινο λάβαρό της και θυμίζει ότι τον τροχό της Ιστορίας τον γυρίζει η πάλη των τάξεων. Οι εργάτες που οργανώνονται, οι απεργίες, οι ταξικές συγκρούσεις, οι μεγάλοι αγώνες άνοιξαν δρόμους εκεί όπου οι κυβερνήσεις, οι εκμεταλλευτές και τα επιτελεία τους έλεγαν πως δεν υπάρχει δρόμος.
Η 1η Μάη είναι μέρα απεργίας. Είναι η μέρα των εργατών του Σικάγο που πάλεψαν για το 8ωρο, των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης του 1936 που έβαψαν με το αίμα τους τους δρόμους της πόλης, των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής που την Πρωτομαγιά του 1944 στάθηκαν όρθιοι μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα των ναζί.
Η 1η Μάη ανήκει σε κάθε εργάτη που δεν δέχεται να ζει σαν σκλάβος στον 21ο αιώνα, σε κάθε νέο που δεν αποδέχεται να δουλεύει μέχρι εξάντλησης για έναν μισθό που τελειώνει στα μέσα του μήνα, σε κάθε γυναίκα της εργατικής τάξης που σηκώνει διπλό και τριπλό φορτίο στη δουλειά, στο σπίτι, στην οικογένεια. Ανήκει στους λαούς που ματώνουν από την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, τους πολέμους, τις επεμβάσεις, την προσφυγιά.
Αυτό το κόκκινο νήμα δένει τις αγωνιστικές παραδόσεις της τάξης μας: Από το Σικάγο στη Θεσσαλονίκη, από τη Θεσσαλονίκη στην Καισαριανή, από την Καισαριανή στον σημερινό αγώνα ενάντια στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τους επιχειρηματικούς ομίλους, την κυβέρνηση της ΝΔ και τα κόμματα του ευρωατλαντισμού. Τιμάμε τους νεκρούς της τάξης μας με οργάνωση και αγώνα απέναντι στην εγκληματική πολιτική του κέρδους, για την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων.
140 χρόνια μετά τις αιματοβαμμένες μάχες για το 8ωρο, μας λένε ότι είναι “πρόοδος” να δουλεύουμε 10ωρα, 12ωρα, 13ωρα. Ότι είναι “ελευθερία” να μην ξέρουμε πότε θα δουλεύουμε, πόσο θα δουλεύουμε, πότε θα σχολάμε. Τι είδους πρόοδος είναι αυτή; Να αυξάνεται η παραγωγικότητα, να προχωρά η επιστήμη, η τεχνολογία, η Τεχνητή Νοημοσύνη, η αυτοματοποίηση και ο εργάτης να δουλεύει περισσότερο; Να παράγεται περισσότερος πλούτος από ποτέ και οι εργαζόμενοι να ζουν με pass, κουπόνια, επιδόματα και χρέη;
Και επειδή αυτές τις μέρες είδαμε ξαφνικά και τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να θυμάται τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, να τους πούμε από εδώ δύο κουβέντες καθαρά. Αποτελεί κοροϊδία να μιλάει το ΠΑΣΟΚ για λιγότερη δουλειά. Είναι σαν να βάζεις τον λύκο να γράψει μανιφέστο για την προστασία των προβάτων. Μιλάει για μείωση του εργάσιμου χρόνου το κόμμα που ψήφισε μνημόνια, αντεργατικούς νόμους, που χτύπησαν το 8ωρο και τις Συλλογικές Συμβάσεις, που στήριξε τους νόμους Χατζηδάκη, Γεωργιάδη και Κεραμέως, που ανοίγουν τον δρόμο στη 13ωρη δουλειά.
Δεν τα έκαναν μόνο στη Βουλή. Τα στήριξαν και τα στελέχη τους μέσα στο εργατικό κίνημα, στη ΓΣΕΕ, σε Ομοσπονδίες, σε κλάδους. Γι’ αυτό η ηγεσία της ΓΣΕΕ έχει γίνει το μόνιμο άλλοθι της κυβέρνησης της ΝΔ στην υλοποίηση των αντεργατικών μέτρων. Γι’ αυτό ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στήριξαν από κοινού τον ελεγχόμενο για σκάνδαλα πρόεδρο της ΓΣΕΕ στο πρόσφατο συνέδριό της.
Ας αφήσει λοιπόν ο Ανδρουλάκης τα σάπια και τις προεκλογικές παπάτζες. Πίσω από τα ωραία λόγια για “4ήμερη εργασία” κρύβεται η παλιά συνταγή της εργοδοσίας: Περισσότερη δουλειά, πιο συμπιεσμένη, πιο εντατική, πιο εξοντωτική. Ένα τέτοιο μοντέλο προσπάθησε να επιβάλει η εργοδοσία στους μεταλλωρύχους της Χαλκιδικής. Και οι εργάτες, με τον αγώνα και την ενότητά τους, το πέταξαν στα σκουπίδια. Γιατί η φθορά της υγείας από συνεχόμενα 10ωρα και 12ωρα δεν αναπληρώνεται με ρεπό.
Σύγχρονο και αναγκαίο δεν είναι η 4ήμερη γαλέρα των 10ωρων. Προοδευτικό σήμερα σημαίνει 7ωρο, 5ήμερο, 35ωρο, σταθερός ημερήσιος εργάσιμος χρόνος, σταθερή δουλειά με δικαιώματα, Συλλογικές Συμβάσεις με αυξήσεις στους μισθούς, μέτρα υγείας και ασφάλειας, δημόσια και δωρεάν Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, ελεύθερος χρόνος, πολιτισμός, αθλητισμός, ξεκούραση. Η πραγματική πρόοδος είναι να δουλεύουμε λιγότερο, να ζούμε καλύτερα, να απολαμβάνουμε τον πλούτο που εμείς παράγουμε.
Σήμερα οι λαοί βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν κόσμο που έχει σαπίσει και γεννάει εγκλήματα. Τον κόσμο του καπιταλισμού που από τη μια παράγει αμύθητο πλούτο και από την άλλη φτώχεια. Που μιλά για “ειρήνη” και σπέρνει πολέμους. Που μιλά για “δημοκρατία” και στηρίζει σφαγές λαών. Που μιλά για “ανθρώπινα δικαιώματα” και πνίγει πρόσφυγες στη θάλασσα, βομβαρδίζει σχολεία και παιδιά.
Απέναντι σε αυτόν τον κόσμο των κερδών και του πολέμου προβάλλουμε τον δικό μας κόσμο, της ταξικής και διεθνιστικής αλληλεγγύης. Αυτό έδειξαν οι λιμενεργάτες που αρνούνται να γίνουν συνένοχοι στο έγκλημα, μπλοκάροντας σφαίρες και πολεμικό υλικό για τη δολοφονία γυναικών και παιδιών στην Παλαιστίνη από το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ. Αυτό το μήνυμα έστειλαν και στις 6 Φλεβάρη, όταν 20 λιμάνια σε Ευρώπη και Μεσόγειο απήργησαν και είπαν ότι δεν δουλεύουν για τον πόλεμο των ιμπεριαλιστών.
Κυβερνήσεις, αστικά κόμματα και επιτελεία θέλουν να μας πείσουν ότι έχουμε κοινά συμφέροντα με τους εκμεταλλευτές μας. Μιλούν για “εθνικούς στόχους” και “κοινωνικούς εταίρους”. Το δικό τους εθνικό συμφέρον είναι τα κέρδη και οι πόλεμοι. Το συμφέρον του λαού είναι να μη γίνει συνένοχος στη σφαγή άλλων λαών και κρέας στα κανόνια τους.
Δεν υπάρχει κοινή πατρίδα ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Δεν υπάρχει κοινό συμφέρον των δολοφονημένων εργατριών της “Βιολάντα” με τον βιομήχανο. Δεν υπάρχει κοινό συμφέρον ανάμεσα στους εφοπλιστές που θησαυρίζουν από τον πόλεμο και στους ναυτεργάτες που παίζουν τη ζωή τους κορόνα – γράμματα στα Στενά του Ορμούζ.
Η εργατική τάξη δεν θα μπει κάτω από ξένη σημαία. Δεν θα διαλέξουμε ποιος ιμπεριαλιστής θα μας εκμεταλλεύεται και ποιος θα μας στέλνει να σκοτωθούμε. Η δική μας σημαία είναι η σημαία της ταξικής, διεθνιστικής αλληλεγγύης. Η σωστή πλευρά της Ιστορίας είναι στο στρατόπεδο των λαών.
Να απεμπλακεί τώρα η Ελλάδα από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να κλείσουν οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις, να επιστρέψουν τα πολεμικά πλοία και οι στρατιωτικές μονάδες από αποστολές στο εξωτερικό. Καμία συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ για τους ανταγωνισμούς τους με Κίνα και Ρωσία.
Μπροστά μας στήνουν ψεύτικα διλήμματα. Μας λένε “σταθερότητα ή περιπέτειες”, “αυτή η κυβέρνηση ή η άλλη”. Μας καλούν να περιμένουμε κυβερνητικές εναλλαγές, σωτήρες, δήθεν πιο “ηθικούς” διαχειριστές. Τους ξέρουμε όλους. Ξέρουμε τι σημαίνει η “σταθερότητά” τους. ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν και ψηφίζουν αντεργατικούς νόμους. Γι’ αυτό δεν τσιμπάμε. Δεν διαλέγουμε διαχειριστή της φτώχειας μας. Δεν παζαρεύουμε πόσα θα χάσουμε.
Αυτή είναι και η επιδίωξη κυβέρνησης, επιχειρηματικών ομίλων και εργατοπατέρων: Οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα να υποταχθούν στην ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία, ειδικά σε συνθήκες εμπλοκής της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Να δεχτούν περικοπές σε Υγεία, Πρόνοια, Εκπαίδευση, περιορισμό διεκδικήσεων, καταστολή του συνδικαλιστικού κινήματος και των δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Αυτούς τους στόχους υπηρετεί η ηγεσία της ΓΣΕΕ και ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός. Υπέγραψε με κυβέρνηση και εργοδότες την “Κοινωνική Συμφωνία” της ντροπής, παρέδωσε το 8ωρο, την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και τον κατώτατο μισθό στην κυβέρνηση και στον αλγόριθμο της φτώχειας. Τα σωματεία όμως δεν είναι γραφεία εξυπηρέτησης της εργοδοσίας. Είναι όπλα στα χέρια των εργαζομένων, σχολεία αγώνα, συλλογικότητας, ανυπακοής, διεκδίκησης.
Γι’ αυτό σήμερα στέλνουμε μήνυμα σε κάθε χώρο δουλειάς: Οργάνωση παντού! Σε κάθε εργοστάσιο, κατάστημα, εργοτάξιο, αποθήκη, γραφείο, νοσοκομείο, σχολείο, λιμάνι, υπηρεσία. Κανένας μόνος του απέναντι στην εργοδοσία, στην αυθαιρεσία, στην τρομοκρατία.
Τώρα είναι η ώρα να δυναμώσουν τα σωματεία, να δημιουργηθούν νέα, να γραφτούν νέοι εργαζόμενοι, να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης σε Συνδικάτα, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα. Να δυναμώσει η γραμμή της σύγκρουσης με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις του, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Οι αγώνες των τελευταίων χρόνων έβαλαν καθαρά το δίλημμα: Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας. Χρειαζόμαστε εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα οργανωμένο, μαζικό, ταξικό, ριζωμένο στους χώρους δουλειάς. Όχι κίνημα αναμονής, όχι κίνημα ανάθεσης, όχι διαμαρτυρία της μιας μέρας, αλλά κίνημα που θα βάζει στο στόχαστρο την πολιτική του κέρδους και θα προβάλλει τη διέξοδο της ανατροπής.
Αυτό το ελπιδοφόρο βήμα εκφράστηκε στη μεγαλύτερη πανεργατική σύσκεψη που έχει πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα, στις 4 Απρίλη, στην Καισαριανή. Η συμμετοχή 720 Σωματείων, Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων και πάνω από 2.000 συνδικαλιστών έδειξε ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις οι εργαζόμενοι και τα Συνδικάτα τους να βάλουν τη δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις.
Υπάρχουν παραδείγματα που δείχνουν τον δρόμο: Το Σωματείο Εργαζομένων της “ΔΕΛΤΑ” στην Αττική, που ανάγκασε την εργοδοσία να υπογράψει Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση με αυξήσεις και κατακτήσεις, οι μάχες στην “Tasty Foods”, στα ΕΛΠΕ, στην ΕΤΕΜ, στα KFC, οι αγώνες για Συλλογικές Συμβάσεις στους λιμενεργάτες της COSCO, στους ναυτεργάτες στα Ro/Ro, στους μεταλλεργάτες της Ζώνης, στους οικοδόμους, στους μεταλλωρύχους της Χαλκιδικής, στους εργαζόμενους στα “Praktiker”. Αυτή είναι η απόδειξη ότι η δύναμη βρίσκεται στην οργάνωση, στο Σωματείο, στη συλλογική πάλη.
Από εδώ, από την απεργιακή συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς, να φτάσει το μήνυμα σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά: Κανένας μόνος του, κανένας με σκυμμένο κεφάλι. Να γίνουν οι χώροι δουλειάς κάστρα αγώνα και διεκδίκησης. Να περάσει ο φόβος στο κεφάλαιο, στα κόμματα και τις κυβερνήσεις του. Η Πρωτομαγιά θυμίζει ότι η Ιστορία προχωρά όταν η οργή γίνεται οργάνωση, όταν το “δεν πάει άλλο” γίνεται απόφαση σύγκρουσης και ανατροπής.
Σήμερα κάθε τίμιος συνδικαλιστής οφείλει να πάρει θέση. Η θέση του είναι εδώ, με τα Συνδικάτα, με τους χιλιάδες εργαζόμενους, με τις ζωντανές και μάχιμες δυνάμεις της τάξης μας. Δεν έχει καμία δουλειά στις μίζερες συνάξεις του περιφερόμενου θιάσου των εργατοπατέρων, που παριστάνει την ηγεσία του εργατικού κινήματος ενώ βάζει πλάτη στην εργοδοσία, στις κυβερνήσεις και στους σχεδιασμούς τους.
Σήμερα δίνουμε όρκο στους νεκρούς της τάξης μας ότι δεν θα αφήσουμε τη θυσία τους να μετατραπεί σε μουσειακή ανάμνηση, σε ακίνδυνη τελετή. Θα την κρατήσουμε ζωντανή εκεί που πραγματικά ανήκει: Στα χέρια των εργατών, στις απεργίες, στα Σωματεία, στις συνελεύσεις, στους δρόμους της ταξικής πάλης, στη διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών, μέχρι να σπάσουν οι αλυσίδες της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Συνεχίζουμε με τον λαϊκό αγώνα δρόμου Χαϊδάρι – Καισαριανή στις 3 Μάη και με τον ιστορικό περίπατο του ΠΑΜΕ στη Θεσσαλονίκη στις 10 Μάη, στα βήματα των καπνεργατών και των μεγάλων εργατικών αγώνων.
Συνεχίζουμε με διεθνιστική αλληλεγγύη στο πλευρό της σοσιαλιστικής Κούβας, της ηρωικής Παλαιστίνης. Στο πλευρό των λαών της Βενεζουέλας, του Ιράν, του Λιβάνου. Η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί!
Συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά, με πίστη στη δύναμη της τάξης μας! Η 1η Μάη είναι υπόσχεση μάχης. Είναι η κόκκινη σκυτάλη που περνά από γενιά σε γενιά των εργατών. Είναι η μέρα που μας λέει πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και θα αλλάξει!
Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους!
Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά!
Ζήτω η παγκόσμια εργατική τάξη!
Ζήτω η αλληλεγγύη των λαών!».
