Γιουγκοσλαβία 1999: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Το ημερολόγιο έγραφε Τετάρτη 24-Μάρτη-1999 |>20.47.32<| (τοπική ώρα), όταν -κυριολεκτικά στην αυλή των σπιτιών μας, ξε­κι­νού­σε μια ακόμη με­γά­λη σφαγή της «νέας τάξης πραγμάτων» που σφράγισε με αίμα τον 20ου αιώνα, αποτελώντας και απαρχή μιας νέας πολιτικής σφαιρών επιρροής για το ξαναμοίρασμα του κόσμου με τα λεγόμενα «έξυπνα» όπλα νέας τεχνολογίας.
🆘 Όλα ξεκίνησαν (τυπικά -στην πραγματικότητα 7 χρόνια πριν…) Σάββατο 6-Φλεβάρη-1999, στο Ραμπουιγιέ της Γαλλίας, όταν για τρεις μέρες υπό την «αιγίδα» –δαμόκλειο σπάθη ΗΠΑ και των κρατών της «ομάδας επαφής» (ΕΕ -Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία & Ιταλία + Ρωσία), η νόμιμη Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση διαπραγματεύεται –με το πιστόλι στον κρόταφο έχοντας απέναντι τυπικά «αντιπροσωπείες Αλβανοφώνων του Κοσσυφοπεδίου» και στην ουσία τη νέα ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων, που μετά τις ανατροπές στην ΕΣΣΔ και στις άλλες –πρώην σοσιαλιστικές χώρες, του αντίπαλου δέους ξεκίνησε να γράφει με αίμα τις τύχες των λαών, μέχρι τις μέρες μας.

Οι εκρήξεις στο Κοσσυφοπέδιο ακούγονται έως το Μαυροβούνιο… Ακολούθως πέντε ισχυρές εκρήξεις σημειώνονται στο Νόβι Σαντ. Οι σειρήνες ηχούν δαιμονισμένα στις γειτονιές του Βελιγραδίου, της Πρίστινας, του Κρακούγεβατς και του Νις.
Ωρα 22.30 – Βρυξέλλες |> Ο επί κεφαλής των ισπανών «σοσιαλιστών» Francisco [Javier] Solana [de Madariaga] (Χαβιέ Σολάνα), ΓΓ του ΝΑΤΟ, ανακοινώνει επίσημα την έναρξη των φονικών επιδρομών -διακηρύσσοντας πως «δεν πρόκειται για κήρυξη πολέμου» (sic!!) και στο σύντομο διάγγελμά του, υποστηρίζει πως η «πρώτη ευθύνη ανήκει στον Πρόεδρο Μιλόσεβιτς που αρνήθηκε να σταματήσει τις πράξεις βίας στο Κόσσοβο και να διαπραγματευτεί με καλή θέληση»
Η πρώην Σοβιετική Ένωση και όλο το σοσιαλιστικό στρατόπεδο είχαν αλωθεί και στη βαλ­κα­νι­κή χερ­σό­νη­σο ξε­δι­πλώ­νο­νταν πρακτικά χωρίς αντίπαλο και σε όλο της το τρα­γι­κό με­γα­λείο η βαρ­βα­ρό­τη­τα του ιμπε­ρια­λι­σμού ΗΠΑ-ΝΑ­ΤΟ-ΕΕ.
Μια βαρ­βα­ρό­τη­τα που ο λαός της Γιου­γκο­σλα­βί­ας την έζησε κυ­ριο­λε­κτι­κά στο πετσί του επί 78 συ­νε­χό­με­να με­ρό­νυ­χτα και η χώρα μοιράστηκε σε προτεκτοράτα λεία στους νικητές.

Το Βελιγράδι μετά το 2ο Παγκόσμιο πόλεμο
Το Βελιγράδι επί Τίτο
Απρίλης 1999

Η Γιουγκοσλαβία, μια χώρα που ο λαός της όρθωσε το ανάστημά του στις μεραρχίες του Χίτλερ, δεν υπάρχει πια. Οι χειροκροτητές της θηριωδίας των 5.000 νεκρών, των «παράπλευρων απωλειών», των ΝΑΤΟικών «λαθών», των εκτελέσεων αμάχων, του βομβαρδισμού νοσοκομείων, σχολείων, ΜΜΕ και νεκροταφείων (!), υποστήριζαν ότι τα αμερικανικά «Στελθ» αποτελούσαν προάγγελο της «δημοκρατίας» και της «ειρήνης» στα Βαλκάνια και τον κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι εκείνος ο πόλεμος, που έγινε με πρόσχημα τα «δικαιώματα των μειονοτήτων», εξελίχτηκε σε «προληπτικό πόλεμο» στο Αφγανιστάν και μετεξελίχτηκε σε «ανθρωπιστικό πόλεμο» στο Ιράκ.
Η Γιουγκοσλαβία αποτέλεσε το πειραματικό εργαστήριο για την εμπέδωση της παγκόσμιας «νέας τάξης» μέσω των βομβαρδιστικών. Αμέσως μετά τους βομβαρδισμούς, είχε και μια ακόμα πρωτιά: Έγινε το πειραματικό εργαστήριο για την εφαρμογή της «νέας τάξης» και με τη μέθοδο της κάλπης, και με τη μέθοδο των εκλογών. Στη μετά τους βομβαρδισμούς Γιουγκοσλαβία «αναγεννήθηκε» μέχρι και ο πρίγκιψ Καραγεώργεβιτς, ο τύπος που τον έφερε ο Παπανδρέου στην Αθήνα και τον αποκαλούσε «υψηλότατο». Στη μετα-βομβαρδισμένη Γιουγκοσλαβία το πολιτικό δολάριο είχε μεγάλη πέραση: Σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια υπολόγιζε η «Ουάσιγκτον Ποστ» τα χρήματα που μέσω της CIA έπαιξαν το δικό τους ρόλο στις εκλογές στη Γιουγκοσλαβία μετά την επιδρομή…
Ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία αποτέλεσε πεδίο εφαρμογής και της παλιάς και δοκιμασμένης τακτικής «διαίρει και βασίλευε», που στη συνέχεια επανέλαβε το ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία.

Η πραγματική αιτία του πολέμου ήταν ο έλεγχος συνολικά των Βαλκανίων, που η θέση τους έχει ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία, γιατί είναι πύλη για 3 ηπείρους (Ευρώπη, Ασία, Αφρική). Ο έλεγχός της σημαίνει πρώτα απ’ όλα έλεγχο των διόδων διακίνησης των εμπορευμάτων μεταξύ αυτών και της Ενέργειας.

Για τη διασφάλιση αυτού του ελέγχου, το ΝΑΤΟ εξαπέλυσε έναν πόλεμο -από τον αέρα, με αεροπλάνα και πυραύλους, που ονομάστηκε βρώμικος από τις μεθόδους, τα όπλα, τους στόχους, χρησιμοποιώντας την υπεροπλία του πραγματοποιώντας 35.788 μαχητικές αποστολές, ρίχνοντας 500.000 βόμβες, από τις οποίες οι 35.450 ήταν απαγορευμένες από τις Διεθνείς Συνθήκες (απεμπλουτισμένο ουράνιο), βόμβες διασποράς, βόμβες γραφίτη και -σύμφωνα με καταγγελίες Ισπανού πιλότου, βόμβες στείρωσης σε νοσοκομεία – μέχρι και μαιευτική κλινική, σχολεία, νηπιαγωγεία, καραβάνια αμάχων προσφύγων, γηροκομεία, πέραν των άλλων υποδομών, ολοκληρώνοντας τη διάλυση της ΟΔ της Γιουγκοσλαβίας με εγκατάσταση αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων λεηλασίας των Βαλκανίων, με το «Σύμφωνο Σταθερότητας για τη Ν/Α Ευρώπη».

«Στην κόλαση οι Σέρβοι!» |> οι ασταμάτητοι βομβαρδισμοί θα ανοίξουν το δρόμο στην ειρήνη

Το Γενάρη του 2012 η Βουλγάρα ευρωβουλευτής πρώην υπουργός Εξωτερικών (επί κυβέρνησης του πρωθυπουργού Ιβάν Κόστοφ), Ναντέζνα Μιχαΐλοβα, μιλώντας σε ντοκιμαντέρ της βουλγαρικής κρατικής τηλεόρασης, με τίτλο: «Η κρυφή ιστορία της επιχείρησης Πέταλο», αποκάλυψε ότι -από υπερβάλλοντα ζήλο (και όχι μόνον…)ήταν εκείνη που έδωσε ανεπιβεβαίωτη έκθεση των βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών στον Γερμανό τότε ομόλογό της Γιόσκα Φίσερ και σε άλλους ΝΑΤΟικούς αξιωματούχους σχετικά με τη δήθεν επιχείρηση εθνοκάθαρσης του τότε Προέδρου της ΟΔ Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς με την επωνυμία «Σχέδιο Πέταλο» σε βάρος των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου και επιβεβαίωσε τα βρώμικα προπαγανδιστικά τεχνάσματα και άλλα δόλια μέσα που χρησιμοποιούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, προκειμένου να προετοιμάσουν το σκηνικό για την εξαπόλυση επέμβασης, όπως έγινε τη δεκαετία του ’90 στην πρώην Γιουγκοσλαβία, με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα» των Κοσσοβάρων Αλβανών.
Αυτά χρησιμοποιήθηκαν και για την καταδίκη σε ισόβια του σερβοβόσνιου πρώην στρατηγού Ράτκο Μλάντιτς, που δικάστηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, με την κατηγορία της «γενοκτονίας» και των «εγκλημάτων πολέμου»

Το χρονικό

  • 1991: Κροατία, Σλοβενία και ΠΓΔΜ ανακηρύσσουν η μία μετά την άλλη την ανεξαρτησία τους απ’ την τότε Γιουγκοσλαβία. Με τις ευλογίες, πρώτα της Γερμανίας και του Βατικανού και εν συνεχεία της (τότε) ΕΟΚ.
  • 1992: Ο πόλεμος σπαράσσει τον κροατικό, σερβοβοσνιακό και βοσνιακό πληθυσμό της διαλυμένης Γιουγκοσλαβίας. Οι μετέπειτα αποστολές κυανοκράνων του ΟΗΕ σε διάφορους «θύλακες ασφαλείας» επιτείνουν το δράμα στα θέατρα του πολέμου – ανατρέποντας σε ορισμένες περιπτώσεις τις ισορροπίες των συγκρουόμενων – ενώ τα διπλωματικά πήγαινε – έλα και ειρηνευτικά σχέδια Ευρωπαίων διαπραγματευτών προσκρούουν στις αντιδράσεις των ΗΠΑ. Ο βομβαρδισμός των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ κατά θέσεων των Σερβοβόσνιων είναι ο προάγγελος της «ειρήνης» που θα επιβάλλουν οι Αμερικανοί με τη συναίνεση των Ευρωπαίων…
  • 1992: Η εφημερίδα – «σύμβολο» του καπιταλισμού – «The Wall Street Journal» δημοσίευε σε συνέχειες επί αρκετές μέρες εκτεταμένα άρθρα για τις εφαρμογές υψηλής τεχνολογίας στην άμυνα, μιλώντας ενθουσιωδώς για «έξυπνα όπλα», «έξυπνες βόμβες» για «επεμβάσεις χειρουργικής ακρίβειας» και για την πιθανότητα «δραστικής μείωσης» των απωλειών μεταξύ πληθυσμών αμάχων. Περίπου οκτώ χρόνια μετά, ο προφανής σκοπός αυτής της σειράς ρεπορτάζ και οι αναλύσεις επί αναλύσεων από λεγόμενα «think tanks» και στρατιωτικούς εμπειρογνώμονες έγινε ορατός με τον πιο κραυγαλέο τρόπο…
  • 1995: Υπογράφεται στο Ντέιτον η συμφωνία «τερματισμού» του πολέμου στη Βοσνία -Ερζεγοβίνη με «αρχιτέκτονα» τον τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ. Η συμφωνία συνυπογράφεται απ’ τους τότε ηγέτες της Κροατίας, Βοσνίας και Σερβίας (και εδώ υπάρχουν κάποιες απ’ τις ευθύνες του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς λόγω υποχωρητικότητάς του στις ιμπεριαλιστικές πιέσεις της τότε κυβέρνησης των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον…). Η Βοσνία μετατρέπεται σε προτεκτοράτο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και ο λαός στενάζει υπό το βάρος της φτώχειας, της ανέχειας, από τις προσπάθειες ιμπεριαλιστικής πολιτικής χειραγώγησής του τις περιστασιακές κρίσεις αποσταθεροποίησης. Παράλληλα, ξεκινά στη Χάγη η βιομηχανία «απόδοσης δικαιοσύνης», όχι βεβαίως έναντι των ιμπεριαλιστών, αλλά έναντι των ηττημένων του πολέμου…
  • 1997: Συνεχίζονται με τη (απ’ το εξωτερικό) δημιουργία, χρηματοδότηση και εκπαίδευση των Κοσσοβάρων Αλβανών αυτονομιστών του ΟΥΤΣΕΚΑ από Αμερικανούς και Ευρωπαίους των μυστικών υπηρεσιών.
  • 1998: Αρχίζουν οργανωμένα οι πρώτες επιθέσεις του ΟΥΤΣΕΚΑ κατά Σέρβων στρατιωτικών και αμάχων στο Κοσσυφοπέδιο. Ο βρώμικος πόλεμος των ιμπεριαλιστών κατά της ΟΔ Γιουγκοσλαβίας εντείνεται, την ίδια χρονιά, με την προβοκάτσια τάχα Κοσσοβάρων Αλβανών «αμάχων» στο χωριό Ράτσακ. Ο τότε Αμερικανός επιβεβαιωτής του ΟΑΣΕ «επιβεβαιώνει» πως πρόκειται για «αθώα θύματα» του σερβικού στρατού, αν και τα στοιχεία Ευρωπαίων ιατροδικαστών δείχνουν αυτονομιστές του ΟΥΤΣΕΚΑ που σκοτώθηκαν σε μάχες…
  • Το Γενάρη του 1999, το ΝΑΤΟ αξιοποίησε μια από τις πολλές προβοκάτσιες των ιμπεριαλιστών για να ξεκινήσει την επιχείρηση «κατά της εθνοκάθαρσης» και της «προστασίας των δικαιωμάτων των Αλβανών». Ακολούθησαν οι «Συμφωνίες ειρήνης» του Ραμπουγιέ και του Παρισιού, που ουσιαστικά οδηγούσαν στην πλήρη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου.
  • Σάββατο 6-02-1999 |> Στο Ραμπουιγιέ της Γαλλίας, η Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση με το πιστόλι στον κρόταφο «διαπραγματεύεται» υπό την αιγίδα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ (+5 της «ομάδας επαφής», Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλίας), με τους αλβανόφωνους του Κοσσυφοπέδιου.
    Το παιχνίδι (δήθεν) <|εθνοκάθαρση = Μιλόσεβιτς|> -που προετοιμαζόταν μεθοδικά από τα επιτελεία της λυκοσυμμαχίας και της ΕΕ έχει αρχίσει…
  • Τετάρτη 23-02-1999 |> Με τελεσίγραφο απαιτούν από τη Γιουγκοσλαβία να δεχτεί την παρουσία ΝΑΤΟικών στρατιωτικών δυνάμεων, ενώ τα τελευταίας τεχνολογίας μαχητικά «ζέσταιναν μηχανές» στο Aviano . Έτσι κι αλλιώς η απόφαση ήταν ειλημμένη από τις 30-Ιαν-1999 (προ Ραμπουιγιέ)
  • Δευτέρα 15-3-1999 |> Ξεκινούν και πάλι οι «διαπραγματεύσεις» (στο Παρίσι), με «βελτιωμένη» αυτή τη φορά πρόταση. Ζητούν από το Βελιγράδι παραχώρηση, όχι μόνο του Κοσσυφοπεδίου, αλλά ολόκληρης της χώρας στα στρατεύματα του ΝΑΤΟ…η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.
  • Τετάρτη 24-3-1999 |> 9μμ (ώρα Ελλάδας), σε Πρίστινα, Νόβισαντ, Ποντγόριτσα και στα περίχωρα του Βελιγραδίου η κόλαση με τον Κλίντον, να διακηρύσσει πως «οι βομβαρδισμοί απέτρεψαν τεράστια πυρκαγιά στα Βαλκάνια και ελληνοτουρκική εμπλοκή». Οι ηγέτες των κρατών-μελών της ΕΕ, -φυσικά, εξέδωσαν την ανακοίνωση συμπαράταξης με το ΝΑΤΟ, που είχαν έτοιμη από τα πριν. Η Ρωσία ζητάει σύγκληση του ΝΑΤΟ κρατούμενου ΣΑ του ΟΗΕ.
  • Πέμπτη 25-3-1999 |> Η Γιουγκοσλαβία διακόπτει διπλωματικές σχέσεις με ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία και Γαλλία και διακόπτει τη λειτουργία του CNN στο έδαφός της. Ξεκινούν οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ σε Αθήν, Θεσσαλονίκη, στα σύνορα, σ’ όλη την Ελλάδα
  • Παρασκευή 26-3-1999 |> Οι αεροπορικές επιδρομές με εκτοξεύσεις πυραύλων γίνονται πλέον σε 24ωρη βάση και ο ναυτικός αποκλεισμός από την Αδριατική καθολικός. Οι Ρώσοι (με επικεφαλής ακόμη τον Γέλτσιν και τον Πούτιν στα παρασκήνια) διακόπτουν κάθε επαφή με το ΝΑΤΟ.
  • Σάββατο 27-3-1999 |> η γιουγκοσλαβική αεράμυνα καταρρίπτει «αόρατο» αμερικανικό βομβαρδιστικό.
  • Κυριακή 28-3-1999 |> Ο λαός της Γιουγκοσλαβίας γίνεται ανθρώπινη ασπίδα, προστατεύοντας γέφυρες και νευραλγικά σημεία παραγωγής.
NOVI SAD Μάρτης1999 |> Ένας αστυνομικός δείχνει τη γέφυρα που ήταν οδικός κόμβος και που βρίσκεται τώρα στον πάτο του Δούναβη (Φωτο Darko Dozet )
  • Δευτέρα 29-3-1999 |> Κυριαρχούν βομβαρδισμοί επιλεγμένων πολιτικών στόχων μεταξύ άλλων του Ερυθρού Σταυρού στην Πρίστινα.
  • Κυριακή 4-4-1999 |> Προς «τιμή» συμπλήρωσης 50 χρόνων από την ίδρυση του ΝΑΤΟ, γίνεται «επίδειξη δύναμης» με 10πλάσιες επιδρομές και πολλά θύματα στον άμαχο πληθυσμό που δείχνει απαράμιλλη αντοχή.
  • Τετάρτη 7-4-1999 |> 15η μέρα της επιδρομής, εκατόμβες θυμάτων ενώ η Γιουγκοσλαβία ανακοινώνει μονομερή κατάπαυση του πυρός, λόγω του Πάσχα.
  • Κυριακή 11-4-1999 / Πάσχα των ορθοδόξων |> καταγράφονται 16 άμαχοι νεκροί και 43 βαρια τραυματίες.
  • 19-Απρ-1999 |> μεγάλη αντιπροσωπεία του ΚΚΕ (μέλη της ΚΕ., ευρωβουλευτής, βουλευτές και στελέχη του κόμματος) με επικεφαλής τον επίτιμο πρόεδρο Χαρίλαο Φλωράκη, ξεκινάει για τις γέφυρες του Βελιγραδίου και του Νόβι Σαντ.
    Ο Χαρίλαος Φλωράκης πραγματοποιεί μακρά συνομιλία με τον πρόεδρο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, ενώ τα άλλα στελέχη συζητούν και ενημερώνονται από παράγοντες της πολιτικής ζωής της χώρας
  • 21-Απρ-1999 |> Στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ εκπρόσωποι σωματείων, της ΕΕΔΥΕ και απλοί πολίτες, καταφθάνουν από την Ελλάδα με περισσότερα από 10 πούλμαν και στις γέφυρες μαζί με το λαό της χώρας, διαδηλώνουν και τραγουδούν εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους
  • 23|>24-Απρ-1999, μέσα στη νύχτα ακούγεται ένα ανεπαίσθητο αλλά ανατριχιαστικό σφύριγμα «έξυπνου» πυραύλου ακριβείας μιας ακόμη εγκληματικής ΝΑΤΟϊκής επίθεσης, με νεκρούς και τραυματίες δημοσιογράφους και τεχνικούς στο κεντρικό κτίριο της ραδιοτηλεόρασης, απ’ όπου εξέπεμπαν και όλες οι ξένες τηλεοράσεις. 

Η Κόλαση του Δάντη

Όταν το πρωί οι μπουλντόζες προσπαθούσαν να ανοίξουν δρόμο μήπως και διασωθεί κανείς, από το κατεστραμμένο κτίριο της πυκνοκατοικημένης και πολυσύχναστης οδού Αμπερντάρεβα, ξεκίνησαν να «παίζουν οι αριθμοί για τους νεκρούς και τους τραυματίες …τρεις, επτά, δεκαπέντε …δεκαοκτώ, τριάντα, σαράντα 
Σκηνές μιας απέραντης φρίκης… γιατροί και τεχνικοί αναγκάσθηκαν να κόψουν τα… πόδια εγκλωβισμένου ατόμου για να μην πεθάνει!
Ο τεράστιος κρατήρας και το «σάντουιτς» των πέντε ορόφων, τα σπασμένα τζάμια, οι καταστροφές στα γύρω κτίρια, οι ηλικιωμένες γυναίκες που έστεκαν με τις ώρες έξω από τις πόρτες των σπιτιών τους, για να μάθουν, τα λουλούδια που βουβά εναπόθετε ο κόσμος

Στη ▪️|>γέφυρα «Μπράνκο» του Σάβα<|▪️ ο Χαρίλαος Φλωράκης, απευθύνοντας χαιρετισμό στους συγκεντρωμένους, έγινε δεκτός με θερμά και παρατεταμένα χειροκροτήματα και συνθήματα στα ελληνικά και στα σερβικά, τα οποία φώναζαν όλοι οι συγκεντρωμένοι, Έλληνες και Σέρβοι, ο καθένας στη γλώσσα του «Τιμημένο ΚΚΕ», «ΚΚΕ το Κόμμα σου λαέ», «Ζήτω η Ελλάδα», «Ελλάδα-Ελλάδα-ΚΚΕ».

συνολικά 78 ημέρες ως τις 10-Ιουν-1999, μέχρι που, η χώρα του Τίτο σβήστηκε απ’ το χάρτη.

Η επίσημη κωδική ονομασία της επιχείρησης του ΝΑΤΟ ήταν Operation Allied Force, στις Ηνωμένες Πολιτείες ονομαζόταν Operation Noble Anvil, ευγενής άκμων (…αμόνι) ενώ στη Γιουγκοσλαβία «Милосрдни анђео» (Ελεήμων άγγελος)
Πρωταγωνιστές σφαγείς οι Μπιλ Κλίντον, Γουέσλι Κλάρκ, Ρούπερτ Σμίθ, Χαβιέ Σολάνα και φυσικά ο «κομμουνιστής» ντ’Αλέμα με 1.031 αεροσκάφη
2.500 άμαχοι πολίτες σκοτώθηκαν, τα 89 θύματα ήταν παιδιά.
Η άμεση οικονομική καταστροφή -χωρίς τις μετέπειτα επιπτώσεις υπολογίστηκε σε 29.6 δις $

Δύο δε­κα­ε­τί­ες μετά, το ΝΑ­ΤΟϊ­κό έγκλη­μα στη Γιου­γκο­σλα­βία απο­τε­λεί πηγή χρή­σι­μων συ­μπε­ρα­σμά­των για τους λαούς των Βαλ­κα­νί­ων και της Ευ­ρώ­πης. Οι λαοί οφεί­λουν όχι μόνο να δια­τη­ρή­σουν στην συλ­λο­γι­κή μνήμη το ιμπε­ρια­λι­στι­κό έγκλη­μα, αλλά πρω­τί­στως να δι­δα­χθούν απ’ αυτό, να βγά­λουν τα κα­τάλ­λη­λα συ­μπε­ρά­σμα­τα που αφο­ρούν το παρόν και το μέλ­λον.

Το ΝΑ­ΤΟϊ­κό μα­κε­λειό στη Γιου­γκο­σλα­βία απο­τέ­λε­σε την κο­ρύ­φω­ση του κα­τα­κερ­μα­τι­σμού της Γιου­γκο­σλα­βί­ας- ενός κα­τα­κερ­μα­τι­σμού που ξε­κί­νη­σε και με­θο­δεύ­τη­κε στα­δια­κά έπει­τα από τις αντε­πα­να­στα­τι­κές ανα­τρο­πές στην ΕΣΣΔ και την ανα­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του ’90. Η κυ­ριαρ­χία των κα­πι­τα­λι­στι­κών σχέ­σε­ων πα­ρα­γω­γής στη Γιου­γκο­σλα­βία έπει­τα από πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες έδωσε το έναυ­σμα για τις προ­σπά­θειες διά­λυ­σης της, με κύριο στρα­τη­γι­κό στόχο το μοί­ρα­σμα των νέων αγο­ρών που δη­μιουρ­γή­θη­καν και την αύ­ξη­ση της κερ­δο­φο­ρί­ας των μο­νο­πω­λια­κών ομί­λων που θα καρ­πώ­νο­νταν τη «λεία» της κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­νης πρώην ομο­σπον­δια­κής Γιου­γκο­σλα­βί­ας.

Της ερη­μο­ποί­η­σης που προ­κά­λε­σε η θη­ριω­δία των στρα­τευ­μά­των του ΝΑΤΟ, ακο­λού­θη­σε ένα «πλιά­τσι­κο» ξε­που­λή­μα­τος και ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων των κρα­τι­κών υπο­δο­μών της χώρας. Κερ­δι­σμέ­να βγή­καν ασφα­λώς ευ­ρω­παϊ­κά και αμε­ρι­κα­νι­κά μο­νο­πώ­λια. Υπο­λο­γί­ζε­ται ότι στη με­τά-Μι­λό­σε­βιτς εποχή, από το 2000 έως το 2009, έλα­βαν χώρα πε­ρισ­σό­τε­ρες από 1.800 ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις κρα­τι­κής πε­ριου­σί­ας και επι­χει­ρή­σε­ων, η πλειο­ψη­φία της σερ­βι­κής βιο­μη­χα­νί­ας με­τάλ­λου έχει πε­ρά­σει σε αμε­ρι­κα­νι­κά χέρια ενώ η εθνι­κή αυ­το­κι­νη­το­βιο­μη­χα­νία «Ζά­στα­βα» εξα­γο­ρά­στη­κε από τον ιτα­λι­κό κο­λοσ­σό Fiat.

Στο «παι­χνί­δι» της «οι­κο­νο­μι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης» της χώρας μπή­καν τόσο το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο όσο και η Πα­γκό­σμια Τρά­πε­ζα. Σύμ­φω­να με τον κα­να­δό οι­κο­νο­μο­λό­γο, διευ­θυ­ντή του Κέ­ντρου Ερευ­νών για την Πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, Μισέλ Χο­σου­ντόφ­σκι, ΔΝΤ και Πα­γκό­σμια Τρά­πε­ζα είχαν ήδη, πριν τη ΝΑ­ΤΟι­κή επέμ­βα­ση, εκ­πο­νή­σει σχε­τι­κό σχέ­διο οι­κο­νο­μι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης
(Linking NATO, the IMF, and the World Bank- Michel Chossudovsky |>(http://​www.​converge.​org.​nz/​pma/​apmich.​htm).

 Η «ανα­συ­γκρό­τη­ση» αυτή ευ­θυ­γραμ­μί­ζο­νταν πλή­ρως με μια σειρά στρα­τη­γι­κών επι­λο­γών και με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων (ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, ξε­πού­λη­μα δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών, άνοιγ­μα αγο­ρών, πλή­ρης διά­λυ­ση ερ­γα­τι­κών-κοι­νω­νι­κών κε­κτη­μέ­νων κλπ) που θα άνοι­γαν το δρόμο για τη μελ­λο­ντι­κή έντα­ξη της νέας Σερ­βί­ας στην ΕΕ.

Πραγματική αιτία ο έλεγχος συνολικά των Βαλκανίων

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση, ο πόλεμος δηλαδή που εξαπέλυσαν οι ιμπεριαλιστές ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ κατά της Γιουγκοσλαβίας, που οδήγησε στο διαμελισμό της και στη δημιουργία κρατών – προτεκτοράτων ήταν ένας βρώμικος πόλεμος που όμως σηματοδοτούσε και συμπύκνωνε τα χαρακτηριστικά της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας που αναδυόταν μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.
Ένας πόλεμος που, εκτός των άλλων, αποτέλεσε το πεδίο εφαρμογής της νέας στρατηγικής του ΝΑΤΟ, που αποτέλεσε εικόνα από το μέλλον που επιφύλαξε και επιφυλάσσει η ιμπεριαλιστική κυριαρχία για τους λαούς.

Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ενωση και τις άλλες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, τα Βαλκάνια αποδείχτηκαν μια από τις περιοχές όπου εξελίσσονται σφοδροί ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί.

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στη Γερμανία και τις ΗΠΑ είχε ως συνέπεια το διαμελισμό της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, τον πόλεμο στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, στο Κοσσυφοπέδιο.
Οι προσπάθειες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ήταν να δημιουργήσουν αδύναμα κράτη – δορυφόρους ώστε να εδραιώσουν την επιρροή και κυριαρχία τους στην περιοχή. Εμπόδιο σε αυτά τα σχέδια ήταν η ΟΔ της Γιουγκοσλαβίας, που αρνήθηκε να ενσωματωθεί σε αυτά.
Η πραγματική αιτία του πολέμου ήταν ο έλεγχος συνολικά των Βαλκανίων, που η θέση τους έχει ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία, γιατί είναι πύλη για 3 ηπείρους (Ευρώπη, Ασία, Αφρική).
Ο έλεγχός της σημαίνει πρώτα απ’ όλα έλεγχο των διόδων διακίνησης των εμπορευμάτων μεταξύ αυτών και της Ενέργειας.

78 μέρες θηριωδίας

Για τη διασφάλιση αυτού του ελέγχου, το ΝΑΤΟ εξαπέλυσε έναν πόλεμο που ονομάστηκε βρώμικος από τις μεθόδους, τα όπλα, τους στόχους που χτύπησε για 78 ολόκληρες μέρες, μέρες πραγματικής θηριωδίας. Χρησιμοποιώντας την υπεροπλία του χτύπησε τη Γιουγκοσλαβία όχι στο έδαφος, αλλά από τον αέρα, με αεροπλάνα και πυραύλους.

Πραγματοποίησε 35.788 μαχητικές αποστολές, ρίχνοντας 500.000 βόμβες, από τις οποίες οι 35.450 ήταν απαγορευμένες από τις Διεθνείς Συνθήκες (απεμπλουτισμένο ουράνιο), βόμβες διασποράς, βόμβες γραφίτη και, σύμφωνα με καταγγελίες Ισπανού πιλότου που παραιτήθηκε, βόμβες στείρωσης.

Η ΣΟ­ΣΙΑΛ­ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙΑ ΣΥ­ΝΕ­ΝΟ­ΧΗ ΣΤΟ ΕΓΚΛΗ­ΜΑ.

Πέρασαν κάπου 80 χρόνια από τότε που ο Λένιν επισήμαινε: «Προηγούμενα, στην προπολεμική εποχή, υπήρχε όχι σπάνια η γνώμη ότι ο οπορτουνισμός, αν και αποτελεί “παρέκκλιση”, “ακρότητα”, είναι ωστόσο συστατικό μέρος του σοσιαλδημοκρατικού (ΣΣ |> κομμουνιστικού – εργατικού κινήματος) κόμματος.
Ο πόλεμος έδειξε ότι αυτό δεν μπορεί να ισχύει και στο μέλλον.
Ο οπορτουνισμός “ωρίμασε”, εκπλήρωσε ως το τέλος το ρόλο του απεσταλμένου της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα…
Η ενότητα με τους οπορτουνιστές σημαίνει σήμερα στην πράξη υποταγή της εργατικής τάξης στην εθνική “της” αστική τάξη, σημαίνει συμμαχία μαζί της για την υποδούλωση ξένων εθνών και για τον αγώνα για τα προνόμια του κυρίαρχου έθνους και είναι διάσπαση του επαναστατικού προλεταριάτου όλων των χωρών».

Οι αεροπορικές επιθέσεις, που δολοφόνησαν χιλιάδες άμαχους και κυριολεκτικά κατέστρεψαν μια ολόκληρη χώρα (και που αποτέλεσαν τον πραγματικό πόλεμο -γιατί, πρακτικά πόλεμος «χερσαίων δυνάμεων» δεν υπήρξε…)  ξεκινούσαν από την ιταλική Νατοϊκή βάση του Aviano, έχοντας πάρει εν λευκώ άδεια από τον “αριστερό” – οπορτουνιστή ολκής, Massimo D’Alema, που ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός που προερχόταν από το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα PCI).
Ξεκίνησε το 1971 σαν γραμματέας της κομμουνιστικής νεολαίας (FGCI) και μετά το θάνατο του (θεωρητικού και πατέρα του ευρωκομμουνισμού) Ενρίκο Μπερλίνγκουερ, εξελίχθηκε σε σημαίνον στέλεχος του κόμματος, που μετά τις απανωτές διασπάσεις και ανακατατάξεις (απόρριψη κομμουνιστικών συμβόλων, δημιουργία του Κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς [PDS] κλπ) το 1998 έγινε πρωθυπουργός,σαν επι κεφαλής του «Συνασπισμού της Ελιάς». Υπήρξε για χρόνια διευθυντής της «L’Unità»,
Ο ντ’Αλέμα πάλεψε με νύχια και με δόντια (και το καυχιόταν…) για “την αποκοπή του ΚΚΙ από τις κομμουνιστικές ρίζες” και για τη μετεξέλιξή του “σε σύγχρονο, ευρωπαϊκό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.  
Την απόφασή του για συμμετοχή στον βρώμικο πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας, σε ρόλο μάλιστα πρώτου βιολιού, υποστήριξαν θερμά τόσο ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι όσο και σύσσωμη δεξιά αντιπολίτευση.

Ένα μήνα μετά (25-Απρ-99) οι ηγέτες των κρατών – του ΝΑΤΟ (από την Ελλάδα ο Σημίτης) υπέγραφαν το αναθεωρηθέν «νέο στρατηγικό δόγμα» για «ειρηνευτικές επιχειρήσεις» όπου γης, «αντιμετώπιση της διασποράς όπλων μαζικής καταστροφής» και αγώνα ενάντια στη «διεθνή τρομοκρατία».
Ταυτόχρονα μέσω πρωτόκολλου «θεσμοθετείται» η χωρίς όρια δράση του και η μετατροπή του σε παγκόσμιο κατασταλτικό μηχανισμό, που ασχολείται με «ζωτικά συμφέροντα, διαχείριση κρίσεων, επιβολή κυρώσεων» κλπ. επίσης αλλάζει η σχέση ΟΗΕ – ΝΑΤΟ δηλαδή γίνεται διεθνής χωροφύλακας με τη βούλα του νόμου (χωρίς καν μνεία για υποχρέωση εντολής από το Συμβούλιο Ασφαλείας, όσον αφορά σε ενέργειες του).

Το «νέο δόγμα» του ΝΑΤΟ που σηματοδότησε την ανατροπή των βασικών αρχών και κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και συνολικά την ανατροπή της διεθνούς έννομης τάξης, που είχε οικοδομηθεί μετά το Β` Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν αντανάκλαση των νέων στρατηγικών σχεδιασμών ΗΠΑ ΕΕ (μετά και τη διάλυση της ΕΣΣΔ και τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες) και αποτέλεσε “ληξιαρχική” πράξη δημιουργίας της παγκόσμιας στρατιωτικής δικτατορίας της νέας ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων, της τάξης της PAX AMERICANA.

Ο πό­λε­μος στη Γιου­γκο­σλα­βία ανέ­δει­ξε τον πραγ­μα­τι­κό ρόλο της ευ­ρω­παϊ­κής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας και των διά­φο­ρων- δή­θεν- «αρι­στε­ρών» και «σο­σια­λι­στι­κών» κομ­μά­των που έβα­λαν πλάτη ώστε να επι­τευ­χθεί το αι­μα­το­κύλ­λι­σμα του λαού της Γιου­γκο­σλα­βί­ας.
Άλ­λω­στε, από τους πρώ­τους που τά­χθη­καν ενερ­γά στο πλευ­ρό της κυ­βέρ­νη­σης των ΗΠΑ και του προ­έ­δρου Κλί­ντον ήταν οι σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες ηγέ­τες της Γερ­μα­νί­ας (Γκέρ­χαρντ Σρέ­ντερ), της Βρε­τα­νί­ας (Τόνι Μπλερ), της Γαλ­λί­ας (Λιο­νέλ Ζο­σπέν) και της Ιτα­λί­ας (Μά­σι­μο Ντ’ Αλέμα). Στο ίδιο πλαί­σιο κι­νή­θη­κε και η τότε ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση του ΠΑΣΟΚ, με πρω­θυ­πουρ­γό τον Κ.Ση­μί­τη και υπουρ­γό εξω­τε­ρι­κών το Γ.Πα­παν­δρέ­ου, που έδωσε «γη και ύδωρ» στα ΝΑ­ΤΟϊ­κά στρα­τεύ­μα­τα με­τα­τρέ­πο­ντας την Ελ­λά­δα σε ορ­μη­τή­ριο των ιμπε­ρια­λι­στών.

Για την στάση της κυ­βέρ­νη­σης του ΠΑΣΟΚ στον πό­λε­μο της Γιου­γκο­σλα­βί­ας ση­μεί­ω­νε, με­τα­ξύ άλλων, η από­φα­ση της ΚΕ του ΚΚΕ στις 10.7.1999:

«Οι ευ­θύ­νες της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης είναι ιστο­ρι­κές. Η κυ­βέρ­νη­ση του ΠΑΣΟΚ ήρθε σε πλήρη αντί­θε­ση με τη με­γά­λη πλειο­ψη­φία του λαού μας, που κα­τα­δί­κα­σε με διά­φο­ρους τρό­πους, όχι μόνο τον πό­λε­μο, αλλά και την ελ­λη­νι­κή συμ­με­το­χή. Προ­κά­λε­σε βά­ναυ­σα το αί­σθη­μα και τη λο­γι­κή του ελ­λη­νι­κού λαού με τη δι­πλο­πρό­σω­πη στάση της, που, ενώ συμ­με­τεί­χε στον πό­λε­μο, δια­κή­ρυσ­σε την ει­ρή­νη. Στην από­φα­ση συμ­με­το­χής της Ελ­λά­δας στον πό­λε­μο, αντα­να­κλά­ται και η επι­θε­τι­κή στάση του πιο σκλη­ρού πυ­ρή­να του με­γά­λου κε­φα­λαί­ου της χώρας μας, που επι­διώ­κει να δρά­σει στις αγο­ρές της Βαλ­κα­νι­κής και ευ­ρύ­τε­ρα. Από την αρχή της κρί­σης στο Κοσ­συ­φο­πέ­διο, έτσι όπως έκανε και προη­γού­με­να με όλα τα μέτρα σε βάρος της Γιου­γκο­σλα­βί­ας, η κυ­βέρ­νη­ση απο­δέ­χτη­κε τους σχε­δια­σμούς της ΕΕ και του ΝΑΤΟ για πό­λε­μο στη Γιου­γκο­σλα­βία. Ανέ­λα­βε να παί­ξει το ρόλο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, στην προ­σπά­θειά τους να απο­μο­νώ­σουν την ΟΔ της Γιου­γκο­σλα­βί­ας από τις υπό­λοι­πες χώρες της Βαλ­κα­νι­κής. Υπέ­γρα­ψε το Κοινό Ανα­κοι­νω­θέν της Σό­φιας, που απέ­δι­δε την ευ­θύ­νη της έντα­σης στους Γιου­γκο­σλά­βους και ευ­χό­ταν την επέμ­βα­ση της “διε­θνούς κοι­νό­τη­τας” και αμέ­σως μετά, στην αρχή ο τότε υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Θ. Πά­γκα­λος και σε συ­νέ­χεια ο υπουρ­γός Αμυ­νας Α. Τσο­χα­τζό­που­λος, έδω­σαν με δη­λώ­σεις τους την “ιδε­ο­λο­γι­κή” κά­λυ­ψη για τον πό­λε­μο, ανε­βά­ζο­ντας τους τό­νους για εθνο­κά­θαρ­ση των Σέρ­βων, από­λυ­τα ευ­θυ­γραμ­μι­σμέ­νοι με τα “επι­χει­ρή­μα­τα” των ΗΠΑ και των ΝΑ­ΤΟι­κών.
 Πέρα απ’ αυτό, η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, όχι μόνο στή­ρι­ξε ενερ­γά σε όλες τις φά­σεις τους τα σχέ­δια στο Ρα­μπου­γιέ, αλλά και επι­χεί­ρη­σε να τρα­βή­ξει και τις υπό­λοι­πες βαλ­κα­νι­κές χώρες σε μια θέση ενερ­γού υπο­στή­ρι­ξής του. Συμ­φώ­νη­σε με όλες τις απο­φά­σεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και αντα­πο­κρί­θη­κε πρό­θυ­μα στις απαι­τή­σεις τους για στή­ρι­ξη των στρα­τιω­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων. Πέρα από τις διευ­κο­λύν­σεις, που απο­τε­λούν κα­τα­πά­τη­ση του Διε­θνούς Δι­καί­ου και του ελ­λη­νι­κού Συ­ντάγ­μα­τος, είναι σο­βα­ρή η εμπλο­κή της Ελ­λά­δας, μέσω της “στρα­τιω­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας με την Αλ­βα­νία”, της στρα­τιω­τι­κής πα­ρου­σί­ας στη Βοσ­νία και στην ΠΓΔΜ.
 Ολες οι πρω­το­βου­λί­ες της κυ­βέρ­νη­σης κι­νή­θη­καν στην κα­τεύ­θυν­ση πί­ε­σης στην ΟΔ της Γιου­γκο­σλα­βί­ας για να υιο­θε­τή­σει τις επι­λο­γές του ΝΑΤΟ με τις διά­φο­ρες πα­ραλ­λα­γές που πλα­σά­ρο­νταν κατά και­ρούς. Φι­λο­δο­ξεί να παί­ξει έναν ιδιαί­τε­ρο ρόλο στην προ­ώ­θη­ση του συμ­φώ­νου για τη “Στα­θε­ρό­τη­τα στα Βαλ­κά­νια”, εντεί­νο­ντας τον αντα­γω­νι­σμό της με την Ιτα­λία και την Τουρ­κία στην πε­ριο­χή. Ηδη, έχει πάρει ση­μα­ντι­κές πρω­το­βου­λί­ες προς την κα­τεύ­θυν­ση της με­λέ­της των προ­βλη­μά­των ανοι­κο­δό­μη­σης των Βαλ­κα­νί­ων και μέσα σε αυτά τα πλαί­σια επι­διώ­κει την προ­ώ­θη­ση του ελ­λη­νι­κού κε­φα­λαί­ου στη μοι­ρα­σιά
».
Στην κα­τά­στα­ση που έχει δη­μιουρ­γη­θεί
,
είπε, δεν υπάρ­χει άλλη απά­ντη­ση από την έντα­ση της πάλης ενά­ντια στη ΝΑ­ΤΟι­κή επέμ­βα­ση στα Βαλ­κά­νια. Αν απο­τύ­χουν εδώ οι ιμπε­ρια­λι­στές θα είναι με­γά­λο το όφε­λος για τους λαούς. Πά­ντως σε κάθε πε­ρί­πτω­ση αυτοί θα είναι οι ητ­τη­μέ­νοι. Μπο­ρεί να κά­νουν κα­τα­στρο­φές, μπο­ρεί να βομ­βαρ­δί­ζουν ανε­λέ­η­τα αλλά ο τε­λι­κός λο­γα­ρια­σμός θα είναι σε βάρος τους».
– Χα­ρί­λα­ος Φλω­ρά­κης, Βε­λι­γρά­δι, Απρί­λης 1999.

Πέραν της στά­σης των τότε κε­ντρο­α­ρι­στε­ρών ευ­ρω­παϊ­κών κυ­βερ­νή­σε­ων (Ιτα­λί­ας, Γερ­μα­νί­ας, Γαλ­λί­ας, Βρε­τα­νί­ας, Ελ­λά­δας, κλπ.), που στή­ρι­ξαν, με άμεσο ή έμ­με­σο τρόπο, τη ΝΑ­ΤΟϊ­κή θη­ριω­δία, εν­δια­φέ­ρον πα­ρου­σιά­ζει ο ρόλος ευ­ρω­παϊ­κών «αρι­στε­ρών» και οπορ­του­νι­στι­κών δυ­νά­με­ων. Πρό­κει­ται για πο­λι­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς τύπου ΣΥΝ/ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που, σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις, έχουν ανα­δει­χθεί σή­με­ρα σε νέα σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία της Ευ­ρώ­πης.
Για πα­ρά­δειγ­μα, ο τότε Συ­να­σπι­σμός (στη νε­ο­λαία του οποί­ου πρω­το­στα­τού­σε ο Α.Τσί­πρας), φρό­ντι­ζε να είναι και με τον αστυ­φύ­λα­κα και με τον χω­ρο­φύ­λα­κα: από τη μια κα­τα­δί­κα­ζε τους βομ­βαρ­δι­σμούς και από την άλλη υιο­θε­τού­σε το πρό­σχη­μα των ιμπε­ρια­λι­στών περί «εθνο­κά­θαρ­σης» στο Κοσ­συ­φο­πέ­διο. Από τη μια ενα­ντιώ­νο­ταν στον πό­λε­μο και, από την άλλη, ζη­τού­σαν «πρω­το­βου­λί­ες» από τις ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις για την… ανα­συ­γκρό­τη­ση των Βαλ­κα­νί­ων. Ταυ­τό­χρο­να δε, ζη­τού­σαν από την Ε.Ε. (που συμ­με­τεί­χε στο έγκλη­μα) να πα­ρα­μεί­νει «ενω­μέ­νη» και «ισχυ­ρή πο­λι­τι­κή δύ­να­μη, πα­ρά­γο­ντας ει­ρή­νης και ελευ­θε­ρί­ας στον κόσμο»!

Με την υιο­θέ­τη­ση του- εξαι­ρε­τι­κά βο­λι­κού για τους ιμπε­ρια­λι­στές- προ­σχή­μα­τος της «εθνο­κά­θαρ­σης» της αλ­βα­νι­κής μειο­νό­τη­τας του Κο­σό­βου από την κυ­βέρ­νη­ση Μι­λό­σε­βιτς, μια σειρά οπορ­του­νι­στι­κών Κομ­μου­νι­στι­κών Κομ­μά­των (όπως το Γαλ­λι­κό και το Ιτα­λι­κό ΚΚ) έδω­σαν άλ­λο­θι στις κυ­βερ­νή­σεις τους για την συμ­με­το­χή στον πό­λε­μο.
Πάνω στην ίδια λο­γι­κή, ορι­σμέ­νοι «δια­νο­ού­με­νοι» της «αρι­στε­ράς» – που αρ­γό­τε­ρα έμελ­λε να γί­νουν πνευ­μα­τι­κοί μέ­ντο­ρες του κ.Τσί­πρα- τά­χθη­καν ανοι­χτά υπέρ της ΝΑ­ΤΟϊ­κής φρι­κα­λε­ό­τη­τας.
Όπως ο Slavoj Žižek (Σλά­βοϊ Ζίζεκ) δήθεν αιρετικός μαρξιστής (sic!) και στην ουσία πο­λυ­δια­φη­μι­σμέ­νος απολογητής του αστικού κράτους και της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας που ση­μεί­ω­νε το 1999: «…η απά­ντη­σή μου στο δί­λημ­μα ‘Να βομ­βαρ­δί­σου­με ή όχι;’ είναι: δεν βομ­βαρ­δί­σα­τε ακόμα ΑΡ­ΚΕ­ΤΑ, και έχετε ΑΡ­ΓΗ­ΣΕΙ να το κά­νε­τε» (Slavoj Zizek, Against the Double Blackmail).
Τέσ­σε­ρα χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, το 2003, ο ίδιος αυτός κύ­ριος σε συ­νέ­ντευ­ξη του συ­νέ­χι­ζε να δι­καιο­λο­γεί το ΝΑ­ΤΟϊ­κό σφα­γείο της Γιου­γκο­σλα­βί­ας:
«Προς σφο­δρή απο­γο­ή­τευ­ση πολ­λών αρι­στε­ρι­στών, ακόμα κι εγώ έδει­ξα κά­ποια κα­τα­νό­η­ση για τον βομ­βαρ­δι­σμό της πρώην Γιου­γκο­σλα­βί­ας απ’ το ΝΑΤΟ. Λυ­πά­μαι, αλλά ο βομ­βαρ­δι­σμός αυτός στα­μά­τη­σε μια φρι­κτή σύρ­ρα­ξη. Μπο­ρού­σες να αντι­λη­φθείς κά­ποιου εί­δους αν­θρω­πι­στι­κή προ­σπά­θεια, και η πράξη αυτή είχε κά­ποιου εί­δους διε­θνή νο­μι­μο­ποί­η­ση».

Την ίδια ώρα που τα ελ­λη­νι­κά αστι­κά κόμ­μα­τα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Συ­να­σπι­σμός κλπ.) πα­ρί­στα­ναν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τους Πό­ντιους Πι­λά­τους, το ΚΚΕ από την πρώτη στιγ­μή ενα­ντιώ­θη­κε στον ιμπε­ρια­λι­στι­κό πό­λε­μο. Από την πρώτη κιό­λας μέρα των βομ­βαρ­δι­σμών, η ΓΓ Αλέκα Πα­πα­ρή­γα ση­μεί­ω­νε πως ο μόνος δρό­μος είναι η ενα­ντί­ω­ση στα ιμπε­ρια­λι­στι­κά σχέ­δια και κα­λού­σε το λαό σε ξε­ση­κω­μό.

Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ ρί­χτη­καν στη δράση με κάθε τρόπο, κι­νη­το­ποιώ­ντας φο­ρείς του αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος, διορ­γα­νώ­νο­ντας συλ­λα­λη­τή­ρια απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας και στή­νο­ντας αν­θρώ­πι­να μπλό­κα στη Βό­ρεια Ελ­λά­δα για να εμπο­δί­σουν τη διέ­λευ­ση στο ΝΑ­ΤΟϊ­κό κομ­βόϊ του θα­νά­του.

Εικοσιένα χρό­νια μετά το συμφέρον των λαών της Βαλκανικής, παραμένει η ενδυνάμωση της πάλης για την απόκρουση δήθεν λύσεων, που μαγειρεύονται στους κόλπους των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, που όχι μόνο δεν λύνουν προβλήματα αλλά δημιουργούν πολύ περισσότερα.
Ο λαός μας, που εμπλέκεται όλο και βαθύτερα στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και κινδυνεύει να «τσαλαπατηθεί» μέσα σ’ αυτούς, δεν έχει κανέναν λόγο να συμμερίζεται την εκάστοτε κυβερνητική αυταρέσκεια -ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, που παρατηρείται πάλι μεγάλη κινητικότητα στο ζήτημα της αλλαγής συνόρων στην περιοχή των Βαλκανίων, όπου γίνεται λόγος για αλλαγή εδαφών Σερβίας – Κοσσόβου κλπ.
Το «γαϊτανάκι» της αλλαγής συνόρων, εάν συνεχιστεί και μάλιστα στο όνομα της «διασφάλισης της ειρήνης και της ασφάλειας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ», δεν θα κάνει τίποτα άλλο παρά να ναρκοθετήσει για άλλη μια φορά το μέλλον των λαών της Βαλκανικής.
Γιατί ΝΑΤΟ και ΕΕ, οι ΗΠΑ, συνολικά οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού, ποτέ και πουθενά δεν παραιτήθηκαν από την αρχή τού «διαίρει και βασίλευε». Είναι παράγοντες ανασφάλειας για τους λαούς και εμπλοκής τους σε νέα δεινά. Η πείρα από τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία αυτό επιβεβαιώνει.

Μετά και τη συμφωνία των Πρεσπών, η οποία υπογράφτηκε κατά παραγγελία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, η μεν κυβέρνηση του Συριζα «ανέβηκε κατηγορία» η δε -αντιπολιτευόμενη τότε ΝΔ, δράττει τις δάφνες μιας επαίσχυντης συμφωνίας αντίθετης με τα συμφέροντα, όχι μόνο του ελληνικού, αλλά και όλων των λαών της Βαλκανικής, γιατί δυναμώνει στην περιοχή μας τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό του ΝΑΤΟ, που βαρύνεται με δεκάδες εγκλήματα κατά των λαών όπου γης -ενώ σχεδιάζει και διαπράττει νέα.

Εικοσιένα χρό­νια μετά, το έγκλη­μα στη Γιου­γκο­σλα­βία μας υπεν­θυ­μί­ζει τη βάρ­βα­ρη και αι­μο­δι­ψή φύση του ιμπε­ρια­λι­σμού.
Χρέος των κομ­μου­νι­στών και κάθε φι­λει­ρη­νι­κού αν­θρώ­που είναι η ενα­ντί­ω­ση στη λο­γι­κή του αστι­κού εθνι­κι­σμού, των ιμπε­ρια­λι­στι­κών επεμ­βά­σε­ων, η δια­τρά­νω­ση, με κάθε δυ­να­τό τρόπο, της τα­ξι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης και του προ­λε­τα­ρια­κού διε­θνι­σμού.
Μο­νά­χα η ενό­τη­τα και δράση της πα­γκό­σμιας ερ­γα­τι­κής τάξης μπο­ρεί να βάλει φραγ­μό στα σχέ­δια τους, ώστε να γίνει πράξη το σύν­θη­μα:

Στον ιμπε­ρια­λι­σμό καμιά υπο­τα­γή, η μόνη υπερ­δύ­να­μη είναι οι λαοί!

Πηγές & χρήσιμοι σύνδεσμοι

Επιμέλεια |> Γιάννης Παπαγιάννης

Δείτε ακόμα...