Τα 82 χρόνια από την απελευθέρωση της Αθήνας (12 Οκτωβρίου) και της υπόλοιπης Ελλάδας από τη γερμανική ναζιστική κατοχή από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, τιμά η Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών, Απογόνων της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και Πολιτικών Προσφύγων (ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ – ΠΠ).
Όπως αναφέρει, πιο συγκεκριμένα, «τιμά τη μέρα που οι μαχητές του ΕΛΑΣ κατέβασαν από την Ακρόπολη το μισητό σύμβολο του ναζισμού, με το λαϊκό ποτάμι να πλημμυρίζει με πανό και σημαίες τους δρόμους της Αθήνας, διψώντας να γιορτάσει τη λευτεριά καθώς τα ναζιστικά κατοχικά στρατεύματα αποχωρούσαν κάτω από τα χτυπήματα του λαϊκού απελευθερωτικού στρατού ΕΛΑΣ, εμπνεόμενος από την προέλαση του νικηφόρου σοβιετικού Κόκκινου Στρατού, που απελευθέρωνε τη μια μετά την άλλη τις κατεχόμενες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Το ναζιστικό τέρας, ενώ είχε διαφανεί η ήττα του, χτυπούσε με μεγαλύτερη βαρβαρότητα το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ, τα περισσότερα μπλόκα έγιναν το 1944, ώστε να μην επικρατήσουν μετά την απελευθέρωση. Γι’ αυτό και έγινε η εκτέλεση των 200 Κομμουνιστών στην Καισαριανή, γι’ αυτό και όλο το 1944 σε Αθήνα Πειραιά έγιναν δεκάδες μπλόκα μαζί με τους ταγματασφαλίτες δολοφονώντας Κομμουνιστές και άλλους ΕΑΜίτες. Το ίδιο επεδίωκαν και οι Άγγλοι σύμμαχοι της αστικής τάξης, που είχαν αποφασίσει να μην χτυπήσουν τον χιτλερικό στρατό κατά την αποχώρησή του. Άλλωστε το έδειξαν ακόμη από το Γενάρη του 1944 βομβαρδίζοντας μαζί με τους Αμερικάνους ανελέητα τον Πειραιά και τις συνοικίες του που είχε αναπτυχθεί ο ΕΛΑΣ. Έτσι τον Δεκέμβρη του ΄44 όλος ο αστικός πολιτικός κόσμος, με τα ένοπλα τμήματά του και τον Αγγλικό στρατό χτύπησαν το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ κάτω από το φόβο κατάληψης της εξουσίας από τον λαό, επιδιώκοντας να επανεγκαταστήσουν την αστική εξουσία.
Το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ, η ΟΠΛΑ και η Εθνική Αλληλεγγύη, ο ένοπλος λαός και η νεολαία του, η οργανωμένη μαζική εργατική-λαϊκή δράση, ήταν μπροστά στις μάχες για να κρατηθεί όρθιος ο λαός απέναντι στην πείνα και την εξαθλίωση, ταυτόχρονα με τον ένοπλο αγώνα τους ενάντια στους ναζί και τους ντόπιους συνεργάτες τους, δωσίλογους και ταγματασφαλίτες. Σε αυτές τις συνθήκες φάνηκε η αξία της μαζικής οργανωμένης αντίδρασης απέναντι στους εχθρούς τους λαού, γράφτηκαν ηρωικές ιστορικές σελίδες που εμπνέουν το σημερινό αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση. Σε κάθε γωνία της Αθήνας και της χώρας ολόκληρης γράφτηκαν λαμπρές σελίδες της ιστορίας, όπως επίσης στις φυλακές, τα κρατητήρια και τους τόπους των εκτελέσεων, συμβάλλοντας και διεθνώς στον αγώνα για τη συντριβή του φασισμού-ναζισμού, αγώνα στον οποίο πρωταγωνιστούσε η Σοβιετική Ένωση. Ήταν συμβολή του λαού μας στη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών.
Δεν ξεχνάμε ότι, αντίθετα, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις στη χώρα μας εγκατέλειψαν το λαό στην τύχη του κάτω από την μπότα του κατακτητή. Μέρος του αστικού πολιτικού κόσμου εγκατέλειψε τη χώρα μαζί με τους Εγγλέζους συμμάχους τους καταφεύγοντας στη Μ. Ανατολή και το Λονδίνο. Μια μερίδα τους συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους Γερμανούς κατακτητές συγκροτώντας τις δωσίλογες κυβερνήσεις. Μαζί οργάνωσαν τα διαβόητα Τάγματα Ασφαλείας και άλλες ένοπλες φασιστικές οργανώσεις για να χτυπήσουν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ, τον αγωνιζόμενο λαό γενικότερα και, πρώτα απ’ όλους, το ΚΚΕ και τους κομμουνιστές. Το μόνο που ενδιέφερε την αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό της, που καλούσε το λαό μας σε υποταγή στον κατακτητή, ήταν πως θα πλουτίσουν και πως θα σώσουν την εξουσία τους σε βάρος του λαού μας.
Όμως το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ, που είχε ήδη απελευθερώσει το 90%της χώρας μας με το σύνθημα του τιμημένου ΚΚΕ “όλοι επί ποδός πολέμου”, από τον Αύγουστο του 1944 στην Αθήνα, κατάφεραν αποφασιστικά χτυπήματα ενάντια στα γερμανοφασιστικά στρατεύματα».
Αναδεικνύει, στη συνέχεια, ότι «όπως τότε, έτσι και σήμερα, δύο πατρίδες και δύο κόσμοι βρίσκονται σε ανειρήνευτη σύγκρουση. Από τη μία ο κόσμος της βιοπάλης και οι αγωνίες του και από την άλλη οι εκμεταλλευτές του και οι σχεδιασμοί τους. Από τη μία οι ανάγκες της εργατικής τάξης, των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας και από την άλλη το εχθρικό κράτος, οι θεσμοί του, οι συμμαχίες του, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Από τη μία τα κέρδη τους και από την άλλη οι ζωές μας!
Σήμερα, οκτώ δεκαετίες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθημερινά οξύνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στη διεθνή ιμπεριαλιστική πυραμίδα, κλιμακώνεται η αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο ιμπεριαλιστικά μπλοκ, το ευρωατλαντικό παρά και τις μεταξύ των κρατών διαφοροποιήσεις, και το υπό διαμόρφωση ευρασιατικό μπλοκ με επικεφαλής τη Κίνα και τη Ρωσία. Ο πόλεμος ΝΑΤΟ – Ρωσίας στα εδάφη της Ουκρανίας, αλλά και οι πολυμέτωπες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, επιβεβαιώνουν ότι οι ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις εξακολουθούν να έχουν θύματα τους λαούς.
Η αστική τάξη της Ελλάδας με την ολοένα βαθύτερη εμπλοκή της χώρας ποντάρει στη γεωστρατηγική αναβάθμισή της, στην ενίσχυση της εξουσίας της και μεγαλύτερη συμμετοχή στη μοιρασιά της λείας των πολεμικών συγκρούσεων. Η χώρα έχει μετατραπεί από τη μια άκρη έως την άλλη σε αμερικανοΝΑΤΟική βάση, ενώ κρίσιμος οπλισμός μεταφέρεται για να ενισχύσει τα ΝΑΤΟικά στρατεύματα στην Ουκρανία. Το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος προχωρά σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ, προμηθεύεται έναντι πακτωλού χρημάτων τη διάτρητη ασπίδα του Αχιλλέα, ενώ το Πολεμικό Ναυτικό στέλνει φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα και Ελληνική πυροβολαρχία περιφρουρεί τα συμφέροντα της Aramco στη Σαουδική Αραβία. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια οξύνονται οι ανταγωνισμοί της ελληνικής με την τουρκική αστική τάξη με κινδύνους θερμών επεισοδίων σε βάρος και των δύο λαών.
Η ιστορία του ιμπεριαλιστικού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, της κατοχής και της απελευθέρωσης διδάσκει ότι κανένας λαός δεν μπορεί να στηρίζει την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας του στην αστική τάξη και στα κόμματά της. Άλλωστε όλοι αυτοί έχουν παραδώσει την ασφάλεια της χώρας στους πολεμοκάπηλους ΝΑΤΟ-ΕΕ. Επιβεβαιώθηκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει “εθνική ενότητα” ανάμεσα στις λαϊκές εργατικές δυνάμεις και την αστική τάξη, δεν είναι προς το συμφέρον των λαών η συμμετοχή του Κομμουνιστικού Κόμματος σε αστική διακυβέρνηση, όπως έγινε τότε στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Αυτό επιβεβαιώθηκε καθαρά στη χώρα μας, με τις μεθοδεύσεις της αστικής τάξης και των Εγγλέζων ιμπεριαλιστών συμμάχων της, που για να επιβάλουν την αστική εξουσία οδήγησαν στον εμφύλιο. Τότε ο λαός δεν υποτάχτηκε αλλά ξαναπήρε τα όπλα, γράφοντας την τρίχρονη ένοπλη ταξική εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, που φέτος κλείνουν 80 χρόνια από την ίδρυσή του».
Η ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ – ΠΠ επισημαίνει, ακόμα, ότι «αγωνίζεται σταθερά μαζί με ΚΚΕ το τιμημένο Κόμμα της Αντίστασης-Απελευθέρωσης και της πάλης του ΔΣΕ να αποδοθούν οι Γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι ναζί κατακτητές στη χώρα μας. Η ΟΔ Γερμανίας 81 χρόνια μετά αρνείται να πληρώσει όπως οφείλει ικανοποιώντας το δίκαιο αίτημα του λαού μας που είναι και απόφαση διεθνών Συμφωνιών (Παρίσι, Λονδίνο). Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη τακτική των Ελληνικών Κυβερνήσεων που, ενώ στα λόγια δηλώνουν πως διεκδικούν τις Γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις, στην πράξη δεν προχωρούν σε συγκεκριμένες πρακτικές ενέργειες για τη διεκδίκησή τους. Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση να διεκδικήσει, τώρα, τις γερμανικές επανορθώσεις, γιατί είναι οφειλόμενες αποζημιώσεις στο λαό μας.
Η τότε ηρωική πάλη των εργατικών – λαϊκών δυνάμεων απέδειξε ότι δεν υπάρχει καλαμιά δυνατότητα εκπλήρωσης και των εργατικών – λαϊκών και των καπιταλιστικών συμφερόντων ταυτόχρονα. Τότε, όπως και σήμερα, η νίκη του ενός σήμαινε την ήττα του άλλου. Σήμερα για τα κέρδη των εφοπλιστών και των βιομηχάνων, ο λαός πληρώνει την πολεμική οικονομία και την εμπλοκή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που εξαπλώνεται με κίνδυνο γενίκευσης. Η κυβέρνηση της ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα, ΠΑΣΟΚ, Τσίπρας κλπ, στηρίζουν τη στρατηγική της συμμετοχής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, υπηρετούν την επιθετικότητα της αστικής τάξης και τη συμμετοχή στους πολέμους, που μετατρέπουν το λαό σε θύτη άλλων λαών αλλά και θύμα ταυτόχρονα αφού η χώρα γίνεται στόχος αντιποίνων.
Γι’ αυτό λαός και νεολαία σήμερα πιο δυναμικά χρειάζεται να αντιδράσουν στην εμπλοκή του ελληνικού αστικού κράτους στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και να ετοιμάζονται για αποφασιστικό αγώνα στο ενδεχόμενο μιας πιο άμεσης γενικευμένης συμμετοχής της χώρας στην ιμπεριαλιστική μοιρασιά. Να εντείνει την αντιιμπεριαλιστική αντιπολεμική δράση του, απαιτώντας την αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ. Να απαιτήσει τώρα την απομάκρυνση όλων των αμερικανοΝΑΤΟικών Βάσεων, την επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων που δρουν εκτός συνόρων, την απεμπλοκή της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και τις πολεμικές τους συγκρούσεις. Καμία αλλαγή συνόρων και των Συνθηκών που τα καθορίζουν».
Κλείνοντας, η ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ – ΠΠ τονίζει ότι «τιμά τον μεγαλειώδη, ηρωικό αγώνα του λαού μας την περίοδο 1941-1949 και παλεύει για την υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας, της διατήρησης της ιστορικής μνήμης. Για να μείνουν ζωντανά τα διδάγματα της ιστορίας του Β΄ ΠΠ, ώστε να μην πληρώνουν πια οι λαοί την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Να πάρουν τη ζωή τους στα δικά τους χέρια. Ο λαός μας μπορεί και πρέπει να κατευθύνει τους αγώνες του στην ανατροπή του σάπιου σημερινού συστήματος και του αστικού κράτους και να οργανώσει την κοινωνία με ριζικά διαφορετικό τρόπο ανάπτυξης σε όφελός του, με επίκεντρο την κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών, χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια, προσφυγιά και πολέμους».
